Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011
Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011
Έχουμε πόλεμο. Όλοι το ξέρουν. Εμείς;
Ημερομηνία δημοσίευσης: 23/01/2011 Εφημεριδα ΑΥΓΗ
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΜΑΤΑΚΗ*
Η επίθεση των κυρίαρχων τάξεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη. Οι τρεις βασικοί τους στόχοι βρίσκονται ήδη στα πρώτα στάδια υλοποίησης: Πλήρης ιδιωτικοποίηση όλου του δημόσιου χώρου (πλην κατασταλτικών και εισπρακτικών μηχανισμών), χτύπημα κάθε κατάκτησης και δικαιώματος του κόσμου της εργασίας (συντριβή πραγματικού μισθού και κατάργηση "κοινωνικού" μισθού -υγεία, παιδεία, σύνταξη, πολιτισμικά δικαιώματα), συρρίκνωση στα όρια της εξαφάνισης των μικρομεσαίων στρωμάτων πόλης και υπαίθρου.
Το πράγμα έχει αγριέψει. Στα δελτία των 8 (και όχι μόνο) «τρέχει αίμα». Κάθε ανακοίνωση «ρύθμισης» ή «αναδιάρθρωσης» μεταφράζεται (σε βάθος χρόνου) σε υποβάθμιση της ζωής χιλιάδων ανθρώπων, σε εκατοντάδες απολύσεις και κλεισίματα μικρών επιχειρήσεων, σε κατασχέσεις, σε καταθλίψεις, σε απόπειρες αυτοκτονίας.
Απαραίτητη προϋπόθεση -πέρα από τη φασιστικού τύπου καταστολή- για να προχωρήσει το σχέδιό τους είναι η διάσπαση και η διαίρεση των δυνάμεων του "αντιπάλου", των υποτελών τάξεων. Μικρομεσαίοι ενάντια στους ιδιωτικούς υπαλλήλους, ιδιωτικοί υπάλληλοι ενάντια στους δημόσιους υπαλλήλους, δημόσιοι υπάλληλοι ενάντια στους "προνομιούχους" των κλειστών επαγγελμάτων και δεν έχει τέλος...
Με βασικό εργαλείο την εκφώνηση των -υπό ολοκληρωτικό έλεγχο- "μεγάλων" ΜΜΕ, αξιοποιώντας τα φαινόμενα συντηρητικοποίησης που προκαλεί η ανασφάλεια που γεννά η κρίση, η μάχη δίνεται με πλήρη ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και των ιδεολογημάτων του (χυδαίος ατομικισμός, κοινωνικός αυτοματισμός, ξενοφοβία και ρατσισμός, υποκουλτούρα, κυριαρχία των πιο χαμηλών ενστίκτων και προτύπων αισθητικής στην καθημερινότητα).
Κυρίαρχο στοιχείο της περιόδου που ζούμε είναι η αντίληψη ότι "ο εχθρός είναι δίπλα μου". Είναι αυτός που θα μου πάρει τη δουλειά, θα "χώσει" τα παιδιά του, παίρνει περισσότερα χρήματα, δουλεύει λιγότερο, είναι πιο βολεμένος, πήρε δάνειο με μέσο κ.ο.κ. Η κατάσταση παίρνει χαρακτηριστικά εμπόλεμης κατάστασης μέσα στην κοινωνία, με τα φαινόμενα «ανθρωποφαγίας» να αυξάνονται με ραγδαίο ρυθμό.
Βασικός στόχος της αριστεράς αυτό το διάστημα θα έπρεπε να είναι -πέρα από την οργάνωση των κοινωνικών και συνδικαλιστικών αγώνων- η πρακτική συμβολή στην προστασία του κόσμου της εργασίας. Η παρέμβαση στην άγρια καθημερινότητα που διαμορφώνει συνειδήσεις, που περιθωριοποιεί μεγάλα τμήματα, που συμβάλλει στο τσάκισμα του ηθικού των «από κάτω». Το χτίσιμο κοινωνικών δομών και κινημάτων δράσης που θα «σώζουν ζωές» και ταυτόχρονα θα αποδεικνύουν έμπρακτα στα θύματα της κρίσης -και σε μας πρώτα απʼ όλα- ότι ο εχθρός είναι απέναντι κι όχι δίπλα (ταξική συνειδητοποίηση το λένε αυτό νομίζω), ότι μπορούμε να πετύχουμε έστω και μικρές νίκες, ότι η αριστερά του μέλλοντος που υποσχόμαστε είναι μια αριστερά που αξίζει να ασχολείσαι μαζί της.
Ο τρόπος οργάνωσης αυτής της μάχης έχει επαρκώς αναλυθεί, τεκμηριωθεί, εκφωνηθεί:
- Δίκτυα Αλληλεγγύης (κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, υπηρεσίες νομικών συμβουλών, δωρεάν μαθήματα, συσσίτια και συλλογικές κουζίνες, αλληλέγγυα ταμεία ανακούφισης ανεργίας - φτώχειας κ.ά.).
- Δράσεις Συλλογικής Ανυπακοής (κινήματα «δεν πληρώνω», παρεμβάσεις σε πλειστηριασμούς και κατασχέσεις, μπλοκάρισμα σε διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος και νερού, προστασία κοινωνικά αδύναμων που διώκονται για οικονομικές μικροπαραβάσεις κ.ά.).
- Εναλλακτική και Αλληλέγγυα Διακίνηση Βασικών Αγαθών και Υπηρεσιών (παζάρια αλληλεγγύης, ανταλλακτικά δίκτυα προϊόντων, κατάργηση μεσαζόντων κι απʼ ευθείας προσέγγιση παραγωγών - καταναλωτών, αυτοδιαχειριζόμενες συνεταιριστικές μορφές οργάνωσης πολιτιστικών - κοινωνικών - οικονομικών δραστηριοτήτων και υπηρεσιών κ.ά.).
Όλα τα παραπάνω έχουν δοκιμαστεί πρωτοβουλιακά σε μικρή αλλά επαρκή κλίμακα σε όλη τη χώρα με σημαντικά πετυχημένα παραδείγματα να προσφέρουν την εμπειρία τους και να διευκολύνουν τις καινούργιες δράσεις και πρωτοβουλίες να προχωρήσουν με γρήγορους ρυθμούς.
Κι εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα: Η αριστερά τι κάνει; Και το ακόμα σημαντικότερο ερώτημα: Η αριστερά τι θα κάνει; Θέλει; Μπορεί; Θα πρωτοστατήσει ενεργά με όλες τις δυνάμεις της και κεντρικά αλλά -κυρίως- και τοπικά σε ένα τέτοιο κίνημα; Χωρίς αναστολές, χωρίς υπεριδεολογικοποιήσεις και υπερπολιτικοποιήσεις, χωρίς αναστολές και αποκλεισμούς; Θα το κάνει βασικό και, γιατί όχι, κυρίαρχο στοιχείο της καθημερινής πολιτικής της δράσης; Θα δώσει τη μάχη για τη σωτηρία του κόσμου που υποτίθεται ότι θέλει να εκπροσωπεί; Θα βοηθήσει να πάρει μια ανάσα αυτός ο κόσμος; Να δει λίγο φως;
Προσωπικά είμαι επιφυλακτικός (αν όχι απαισιόδοξος). Ο λόγος; Η αριστερά στη χώρα μας (στο επίπεδο των ηγεσιών κυρίως) κυριαρχείται σχεδόν αποκλειστικά από το σύνδρομο της «μεγάλης πολιτικής» υποτιμώντας και υποβαθμίζοντας το «κοινωνικό». Συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται να αναλάβει την εξουσία σε μερικούς μήνες και αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει στα τεράστια πολιτικά, ιδεολογικά και θεωρητικά ζητήματα που θα της ζητήσει αυτή η εξέλιξη να λύσει.
Μπορεί, για παράδειγμα, να «σκοτώνεται» επί μήνες για το ζήτημα του χρέους (και καλώς), αλλά να μην έχει καταφέρει να βοηθήσει να στηθούν 5 (πέντε) παραδειγματικά πρωτοβάθμια σωματεία στον ιδιωτικό τομέα που να συσπειρώνουν τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Μπορεί να «σφάζεται» χρόνια για το ευρώ και την Ευρωζώνη, το εθνικό ή το ευρωπαϊκό πεδίο ταξικής πάλης (και καλώς), αλλά να μην συντονίσει τη δράση της για να δει τι -πρακτικά- θα κάνει με την κατάσταση στο κέντρο και τις υποβαθμισμένες - γκετοποιημένες γειτονιές της πρωτεύουσας.
Μπορεί να διασπάται για την κόκκινη κάρτα και τον «ΣΥΡΙΖΑ ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μελών» (κακώς), αλλά δεν έχει αφιερώσει ούτε 5 (πέντε) συνεδριάσεις των κορυφαίων οργάνων των συμμαχικών σχημάτων της για τα δίκτυα αλληλεγγύης και το στήσιμό τους. Μπορεί να «τρελαίνεται» για το σε ποιο στάδιο του σοσιαλισμού γεννιούνται τα πρώτα σπέρματα κομμουνισμού (…), αλλά άφησε το παιγνίδι της περιβαλλοντικής κινητοποίησης στον γνωστό όμιλο και στα μέσα επικοινωνίας του.
Δυστυχώς, όμως, σύντροφοι, μετά από ενδελεχή έρευνα που διεξήγαγα τις μέρες των διακοπών, αδίκως ανησυχούμε και σπαταλιόμαστε. Κανείς (ούτε το κυρίαρχο σύστημα ούτε ο κόσμος της εργασίας) πρόκειται να μας αναθέσει την εξουσία το επόμενο τρίμηνο. Παράλληλα, σε αυτό το χρονικό διάστημα, θα εξελίσσονται αυτά που είπαμε στην αρχή. Απολύσεις, πτωχεύσεις, κατασχέσεις, καταθλίψεις, αυτοκτονίες. Και αν συνεχίσουμε αυτόν τον χαβά, θα κατηγορούμε τον κόσμο (που φταίει βέβαια κι αυτός, άλλη κουβέντα όμως) ότι ψάχνει λύσεις άλλες, μακριά από τους δρόμους που του προτείνουμε εμείς.
Ελπίζω ο απαισιόδοξος τόνος του άρθρου να αποδειχτεί υπερβολικός και άδικος. Και το ελπίζω, γιατί πρέπει να νικήσουμε τον φόβο. Κι ο φόβος δεν νικιέται με λόγια, αλλά με πράξεις.
* Ο Κώστας Μαρματάκης είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ
Η επίθεση των κυρίαρχων τάξεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη. Οι τρεις βασικοί τους στόχοι βρίσκονται ήδη στα πρώτα στάδια υλοποίησης: Πλήρης ιδιωτικοποίηση όλου του δημόσιου χώρου (πλην κατασταλτικών και εισπρακτικών μηχανισμών), χτύπημα κάθε κατάκτησης και δικαιώματος του κόσμου της εργασίας (συντριβή πραγματικού μισθού και κατάργηση "κοινωνικού" μισθού -υγεία, παιδεία, σύνταξη, πολιτισμικά δικαιώματα), συρρίκνωση στα όρια της εξαφάνισης των μικρομεσαίων στρωμάτων πόλης και υπαίθρου.
Το πράγμα έχει αγριέψει. Στα δελτία των 8 (και όχι μόνο) «τρέχει αίμα». Κάθε ανακοίνωση «ρύθμισης» ή «αναδιάρθρωσης» μεταφράζεται (σε βάθος χρόνου) σε υποβάθμιση της ζωής χιλιάδων ανθρώπων, σε εκατοντάδες απολύσεις και κλεισίματα μικρών επιχειρήσεων, σε κατασχέσεις, σε καταθλίψεις, σε απόπειρες αυτοκτονίας.
Απαραίτητη προϋπόθεση -πέρα από τη φασιστικού τύπου καταστολή- για να προχωρήσει το σχέδιό τους είναι η διάσπαση και η διαίρεση των δυνάμεων του "αντιπάλου", των υποτελών τάξεων. Μικρομεσαίοι ενάντια στους ιδιωτικούς υπαλλήλους, ιδιωτικοί υπάλληλοι ενάντια στους δημόσιους υπαλλήλους, δημόσιοι υπάλληλοι ενάντια στους "προνομιούχους" των κλειστών επαγγελμάτων και δεν έχει τέλος...
Με βασικό εργαλείο την εκφώνηση των -υπό ολοκληρωτικό έλεγχο- "μεγάλων" ΜΜΕ, αξιοποιώντας τα φαινόμενα συντηρητικοποίησης που προκαλεί η ανασφάλεια που γεννά η κρίση, η μάχη δίνεται με πλήρη ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και των ιδεολογημάτων του (χυδαίος ατομικισμός, κοινωνικός αυτοματισμός, ξενοφοβία και ρατσισμός, υποκουλτούρα, κυριαρχία των πιο χαμηλών ενστίκτων και προτύπων αισθητικής στην καθημερινότητα).
Κυρίαρχο στοιχείο της περιόδου που ζούμε είναι η αντίληψη ότι "ο εχθρός είναι δίπλα μου". Είναι αυτός που θα μου πάρει τη δουλειά, θα "χώσει" τα παιδιά του, παίρνει περισσότερα χρήματα, δουλεύει λιγότερο, είναι πιο βολεμένος, πήρε δάνειο με μέσο κ.ο.κ. Η κατάσταση παίρνει χαρακτηριστικά εμπόλεμης κατάστασης μέσα στην κοινωνία, με τα φαινόμενα «ανθρωποφαγίας» να αυξάνονται με ραγδαίο ρυθμό.
Βασικός στόχος της αριστεράς αυτό το διάστημα θα έπρεπε να είναι -πέρα από την οργάνωση των κοινωνικών και συνδικαλιστικών αγώνων- η πρακτική συμβολή στην προστασία του κόσμου της εργασίας. Η παρέμβαση στην άγρια καθημερινότητα που διαμορφώνει συνειδήσεις, που περιθωριοποιεί μεγάλα τμήματα, που συμβάλλει στο τσάκισμα του ηθικού των «από κάτω». Το χτίσιμο κοινωνικών δομών και κινημάτων δράσης που θα «σώζουν ζωές» και ταυτόχρονα θα αποδεικνύουν έμπρακτα στα θύματα της κρίσης -και σε μας πρώτα απʼ όλα- ότι ο εχθρός είναι απέναντι κι όχι δίπλα (ταξική συνειδητοποίηση το λένε αυτό νομίζω), ότι μπορούμε να πετύχουμε έστω και μικρές νίκες, ότι η αριστερά του μέλλοντος που υποσχόμαστε είναι μια αριστερά που αξίζει να ασχολείσαι μαζί της.
Ο τρόπος οργάνωσης αυτής της μάχης έχει επαρκώς αναλυθεί, τεκμηριωθεί, εκφωνηθεί:
- Δίκτυα Αλληλεγγύης (κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, υπηρεσίες νομικών συμβουλών, δωρεάν μαθήματα, συσσίτια και συλλογικές κουζίνες, αλληλέγγυα ταμεία ανακούφισης ανεργίας - φτώχειας κ.ά.).
- Δράσεις Συλλογικής Ανυπακοής (κινήματα «δεν πληρώνω», παρεμβάσεις σε πλειστηριασμούς και κατασχέσεις, μπλοκάρισμα σε διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος και νερού, προστασία κοινωνικά αδύναμων που διώκονται για οικονομικές μικροπαραβάσεις κ.ά.).
- Εναλλακτική και Αλληλέγγυα Διακίνηση Βασικών Αγαθών και Υπηρεσιών (παζάρια αλληλεγγύης, ανταλλακτικά δίκτυα προϊόντων, κατάργηση μεσαζόντων κι απʼ ευθείας προσέγγιση παραγωγών - καταναλωτών, αυτοδιαχειριζόμενες συνεταιριστικές μορφές οργάνωσης πολιτιστικών - κοινωνικών - οικονομικών δραστηριοτήτων και υπηρεσιών κ.ά.).
Όλα τα παραπάνω έχουν δοκιμαστεί πρωτοβουλιακά σε μικρή αλλά επαρκή κλίμακα σε όλη τη χώρα με σημαντικά πετυχημένα παραδείγματα να προσφέρουν την εμπειρία τους και να διευκολύνουν τις καινούργιες δράσεις και πρωτοβουλίες να προχωρήσουν με γρήγορους ρυθμούς.
Κι εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα: Η αριστερά τι κάνει; Και το ακόμα σημαντικότερο ερώτημα: Η αριστερά τι θα κάνει; Θέλει; Μπορεί; Θα πρωτοστατήσει ενεργά με όλες τις δυνάμεις της και κεντρικά αλλά -κυρίως- και τοπικά σε ένα τέτοιο κίνημα; Χωρίς αναστολές, χωρίς υπεριδεολογικοποιήσεις και υπερπολιτικοποιήσεις, χωρίς αναστολές και αποκλεισμούς; Θα το κάνει βασικό και, γιατί όχι, κυρίαρχο στοιχείο της καθημερινής πολιτικής της δράσης; Θα δώσει τη μάχη για τη σωτηρία του κόσμου που υποτίθεται ότι θέλει να εκπροσωπεί; Θα βοηθήσει να πάρει μια ανάσα αυτός ο κόσμος; Να δει λίγο φως;
Προσωπικά είμαι επιφυλακτικός (αν όχι απαισιόδοξος). Ο λόγος; Η αριστερά στη χώρα μας (στο επίπεδο των ηγεσιών κυρίως) κυριαρχείται σχεδόν αποκλειστικά από το σύνδρομο της «μεγάλης πολιτικής» υποτιμώντας και υποβαθμίζοντας το «κοινωνικό». Συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται να αναλάβει την εξουσία σε μερικούς μήνες και αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει στα τεράστια πολιτικά, ιδεολογικά και θεωρητικά ζητήματα που θα της ζητήσει αυτή η εξέλιξη να λύσει.
Μπορεί, για παράδειγμα, να «σκοτώνεται» επί μήνες για το ζήτημα του χρέους (και καλώς), αλλά να μην έχει καταφέρει να βοηθήσει να στηθούν 5 (πέντε) παραδειγματικά πρωτοβάθμια σωματεία στον ιδιωτικό τομέα που να συσπειρώνουν τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Μπορεί να «σφάζεται» χρόνια για το ευρώ και την Ευρωζώνη, το εθνικό ή το ευρωπαϊκό πεδίο ταξικής πάλης (και καλώς), αλλά να μην συντονίσει τη δράση της για να δει τι -πρακτικά- θα κάνει με την κατάσταση στο κέντρο και τις υποβαθμισμένες - γκετοποιημένες γειτονιές της πρωτεύουσας.
Μπορεί να διασπάται για την κόκκινη κάρτα και τον «ΣΥΡΙΖΑ ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μελών» (κακώς), αλλά δεν έχει αφιερώσει ούτε 5 (πέντε) συνεδριάσεις των κορυφαίων οργάνων των συμμαχικών σχημάτων της για τα δίκτυα αλληλεγγύης και το στήσιμό τους. Μπορεί να «τρελαίνεται» για το σε ποιο στάδιο του σοσιαλισμού γεννιούνται τα πρώτα σπέρματα κομμουνισμού (…), αλλά άφησε το παιγνίδι της περιβαλλοντικής κινητοποίησης στον γνωστό όμιλο και στα μέσα επικοινωνίας του.
Δυστυχώς, όμως, σύντροφοι, μετά από ενδελεχή έρευνα που διεξήγαγα τις μέρες των διακοπών, αδίκως ανησυχούμε και σπαταλιόμαστε. Κανείς (ούτε το κυρίαρχο σύστημα ούτε ο κόσμος της εργασίας) πρόκειται να μας αναθέσει την εξουσία το επόμενο τρίμηνο. Παράλληλα, σε αυτό το χρονικό διάστημα, θα εξελίσσονται αυτά που είπαμε στην αρχή. Απολύσεις, πτωχεύσεις, κατασχέσεις, καταθλίψεις, αυτοκτονίες. Και αν συνεχίσουμε αυτόν τον χαβά, θα κατηγορούμε τον κόσμο (που φταίει βέβαια κι αυτός, άλλη κουβέντα όμως) ότι ψάχνει λύσεις άλλες, μακριά από τους δρόμους που του προτείνουμε εμείς.
Ελπίζω ο απαισιόδοξος τόνος του άρθρου να αποδειχτεί υπερβολικός και άδικος. Και το ελπίζω, γιατί πρέπει να νικήσουμε τον φόβο. Κι ο φόβος δεν νικιέται με λόγια, αλλά με πράξεις.
* Ο Κώστας Μαρματάκης είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ
Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011
Εχουμε μνημη κυριε Τριανταφυλλιδη
Πολλη σωστη η θεση του αγαλματος του "εθναρχη" θα ξερασω, Καραμανλη, να βλεπει το καινουργιο Δημαρχειο.
Στην θεση που βρισκεται το δημαρχειο ηταν παλια η 87η ΣΔΙ, στα μπουντρουμια της εκατονταδες αγωνιστες της Αριστερας, των Λαμπρακηδων και της Δημοκρατιας, βασανιστηκαν στην περιφημη πρωτη οκταετια του "εθναρχη" , μη χεσω, Κωνσταντινου Καραμανλη.
ΥΓ
Επιτελους και η Θεσσαλονικη βρηκε ενα πολυ καλο στοχο για να ανατιναζει.
Επειδη ενιωθα αδικημενος σε σχεση με τους αθηναιους που ειχαν το αγαλμα του Τρουμαν για να το ανατιναζουν.
Στην θεση που βρισκεται το δημαρχειο ηταν παλια η 87η ΣΔΙ, στα μπουντρουμια της εκατονταδες αγωνιστες της Αριστερας, των Λαμπρακηδων και της Δημοκρατιας, βασανιστηκαν στην περιφημη πρωτη οκταετια του "εθναρχη" , μη χεσω, Κωνσταντινου Καραμανλη.
ΥΓ
Επιτελους και η Θεσσαλονικη βρηκε ενα πολυ καλο στοχο για να ανατιναζει.
Επειδη ενιωθα αδικημενος σε σχεση με τους αθηναιους που ειχαν το αγαλμα του Τρουμαν για να το ανατιναζουν.
Στον βωμό της «συναίνεσης»
Εφημεριδα ΑΥΓΗ ημερομηνία δημοσίευσης: 21/01/2011
ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΜΗΤΑΦΙΔΗ*
Σε φιέστα «εθνικής ομοψυχίας» εξελίχθηκαν τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του πατριάρχη της δεξιάς Κ. Καραμανλή στην πολύπαθη παραλία της Θεσσαλονίκης, στη «μόνιμη θέση του, που ατενίζει τον Θερμαϊκό», όπως είπε ο «θεσσαλονικάρχης» υπουργός Άμυνας κ. Βενιζέλος - τραβώντας το αυτί τού τέως «αντιρρησία» δήμαρχου Μπουτάρη, ο οποίος έσπευσε να «υποκλιθεί στον μεγάλο αυτό Έλληνα, χωρίς γκρίνια και μιζέρια»(!) Διότι, κατά τον πολιτικά αποκαλυπτικό κ. Βενιζέλο, «σε μια περίοδο οικονομικής, κοινωνικής και ηθικής κρίσης, οφείλουμε όλοι να είμαστε υπεύθυνοι, γενναιόδωροι και συναινετικοί, όπως έπραξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής».
Αν ο «δωρικός, αριστοτελικός» -κατά τον «μαθητή της σχολής Καραμανλή» κ. Σαμαρά- μαρμαρωμένος «εθνάρχης» είχε φωνή, μπροστά σʼ αυτή την έκρηξη -«Μνημόνιο» γαρ!- «εθνικής συναίνεσης», θα αναφωνούσε «μακεδονιστί, όπως 37 χρόνια πριν ψηλά από το Μακεδονία Παλλάς, Θεσσαλονικείς, ήλθα!» -σύμφωνα με τον στενό του συνεργάτη Ν. Μέρτζο, πρόεδρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και αντιπρόεδρο της «Συμβουλευτικής Επιτροπής»... της χούντας! Έτριζαν τα κόκαλα των νεκρών αγωνιστών της αντιδικτατορικής αντίστασης σε μια πόλη που πλήρωσε βαρύ τίμημα για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας».
Σε διακοπές στη Γαλλία από το 1963 με το ψευδώνυμο «Τριανταφυλλίδης», ο Καραμανλής θυμήθηκε ότι στη χώρα υπήρχε χούντα και «ανησύχησε» μήπως «εάν παραταθεί υπέρμετρον η παρούσα κατάστασις και δεν έχει προγραμματισθεί με σύνεσιν και τόλμην η αποκατάστασις της ομαλότητας, υπάρχει κίνδυνος να καταλήξωμεν εις τον κομμουνισμόν», (βλ. συνέντευξή του στις 27/11/1967). Η χούντα για τον Καραμανλή ήταν «επικίνδυνη», γιατί η ανατροπή της μπορούσε να φέρει τον κομμουνισμό!
Μπορεί, λοιπόν, η Θεσσαλονίκη της ανέχειας, χωρίς τον «κίνδυνον του κομμουνισμού», να κοιμάται πλέον ήσυχη πάνω στους λόφους των σκουπιδιών, αφού -κατά τον αμίμητο συμβουλάτορα των απριλιανών πραξικοπηματιών- «τώρα πια την φρουρούν οι Εθνάρχες των Ελλήνων σε σημαίνουσα ομοζυγία - στην Εγνατία ο Ελευθερωτής Βενιζέλος, στη Νέα Παραλία ο Αναμορφωτής Καραμανλής.»(!)
Επειδή όμως δεν ζούμε σε χώρα λωτοφάγων, παραπέμπουμε -από έλλειψη χώρου- τους ανιστόρητους υμνολόγους του «εθνάρχη», που αποσιωπούν τα σκοτεινά σημεία της πολιτικής διαδρομής του, στην τεκμηριωμένη ανακοίνωση της δημοτικής παράταξης ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ –ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ, «ο εθνάρχης... μάς γύρισε την πλάτη - ή η ιστορία ως φάρσα!». Γιατί η «μνήμη της πόλης δεν έχει ανάγκη από αγάλματα, αλλά πρέπει να ξαναζωντανέψει και να γίνει 'επισκέψιμη' ως πηγή γνώσης για το σήμερα και το αύριο της πόλης και της χώρας» - ενόψει μάλιστα του «ιωβηλαίου» της πόλης, το 2012.
Το συντηρητικό κατεστημένο της πόλης πριμοδότησε με την εθνικιστική του ρητορεία και πρακτική μια μονοδιάστατη εικόνα της Θεσσαλονίκης, αναδεικνύοντας κατʼ αποκλειστικότητα μνημεία της κλασικής, βυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου, αδιαφορώντας για το πρόσφατο, σκληρό παρελθόν της και για τη διαφύλαξη της ιστορικής της συνέχειας. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η Αντιφασιστική και η Αντιδικτατορική Αντίσταση, παρά το βαρύ τους αποτύπωμα στο σώμα της πόλης, παραμένουν άστεγες και άπορες! Την ίδια τύχη επιφύλαξαν οι «σκαντζόχοιροι» της εθνικοφροσύνης και για το εργατικό κίνημα της πόλης, που ευτύχησε να είναι η «μητρόπολη του βαλκανικού εργατικού κινήματος», ακόμα και υπό συνθήκες οθωμανικής κυριαρχίας.
Τα «εκατόχρονα» της πόλης πρέπει να γίνουν αφορμή όχι για ανέξοδα εθνικιστικά παραληρήματα και πολυέξοδες φιέστες, αλλά για να δούμε, χωρίς κόμπλεξ, τα λάθη του παρελθόντος και να καθορίσουμε με ρεαλισμό και εξωστρέφεια το μέλλον και τον ρόλο της Θεσσαλονίκης στον 21ο αιώνα.
* Ο Τρ. Μηταφίδης είναι δημοτικός σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης
ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΜΗΤΑΦΙΔΗ*
Σε φιέστα «εθνικής ομοψυχίας» εξελίχθηκαν τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του πατριάρχη της δεξιάς Κ. Καραμανλή στην πολύπαθη παραλία της Θεσσαλονίκης, στη «μόνιμη θέση του, που ατενίζει τον Θερμαϊκό», όπως είπε ο «θεσσαλονικάρχης» υπουργός Άμυνας κ. Βενιζέλος - τραβώντας το αυτί τού τέως «αντιρρησία» δήμαρχου Μπουτάρη, ο οποίος έσπευσε να «υποκλιθεί στον μεγάλο αυτό Έλληνα, χωρίς γκρίνια και μιζέρια»(!) Διότι, κατά τον πολιτικά αποκαλυπτικό κ. Βενιζέλο, «σε μια περίοδο οικονομικής, κοινωνικής και ηθικής κρίσης, οφείλουμε όλοι να είμαστε υπεύθυνοι, γενναιόδωροι και συναινετικοί, όπως έπραξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής».
Αν ο «δωρικός, αριστοτελικός» -κατά τον «μαθητή της σχολής Καραμανλή» κ. Σαμαρά- μαρμαρωμένος «εθνάρχης» είχε φωνή, μπροστά σʼ αυτή την έκρηξη -«Μνημόνιο» γαρ!- «εθνικής συναίνεσης», θα αναφωνούσε «μακεδονιστί, όπως 37 χρόνια πριν ψηλά από το Μακεδονία Παλλάς, Θεσσαλονικείς, ήλθα!» -σύμφωνα με τον στενό του συνεργάτη Ν. Μέρτζο, πρόεδρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και αντιπρόεδρο της «Συμβουλευτικής Επιτροπής»... της χούντας! Έτριζαν τα κόκαλα των νεκρών αγωνιστών της αντιδικτατορικής αντίστασης σε μια πόλη που πλήρωσε βαρύ τίμημα για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας».
Σε διακοπές στη Γαλλία από το 1963 με το ψευδώνυμο «Τριανταφυλλίδης», ο Καραμανλής θυμήθηκε ότι στη χώρα υπήρχε χούντα και «ανησύχησε» μήπως «εάν παραταθεί υπέρμετρον η παρούσα κατάστασις και δεν έχει προγραμματισθεί με σύνεσιν και τόλμην η αποκατάστασις της ομαλότητας, υπάρχει κίνδυνος να καταλήξωμεν εις τον κομμουνισμόν», (βλ. συνέντευξή του στις 27/11/1967). Η χούντα για τον Καραμανλή ήταν «επικίνδυνη», γιατί η ανατροπή της μπορούσε να φέρει τον κομμουνισμό!
Μπορεί, λοιπόν, η Θεσσαλονίκη της ανέχειας, χωρίς τον «κίνδυνον του κομμουνισμού», να κοιμάται πλέον ήσυχη πάνω στους λόφους των σκουπιδιών, αφού -κατά τον αμίμητο συμβουλάτορα των απριλιανών πραξικοπηματιών- «τώρα πια την φρουρούν οι Εθνάρχες των Ελλήνων σε σημαίνουσα ομοζυγία - στην Εγνατία ο Ελευθερωτής Βενιζέλος, στη Νέα Παραλία ο Αναμορφωτής Καραμανλής.»(!)
Επειδή όμως δεν ζούμε σε χώρα λωτοφάγων, παραπέμπουμε -από έλλειψη χώρου- τους ανιστόρητους υμνολόγους του «εθνάρχη», που αποσιωπούν τα σκοτεινά σημεία της πολιτικής διαδρομής του, στην τεκμηριωμένη ανακοίνωση της δημοτικής παράταξης ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ –ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ, «ο εθνάρχης... μάς γύρισε την πλάτη - ή η ιστορία ως φάρσα!». Γιατί η «μνήμη της πόλης δεν έχει ανάγκη από αγάλματα, αλλά πρέπει να ξαναζωντανέψει και να γίνει 'επισκέψιμη' ως πηγή γνώσης για το σήμερα και το αύριο της πόλης και της χώρας» - ενόψει μάλιστα του «ιωβηλαίου» της πόλης, το 2012.
Το συντηρητικό κατεστημένο της πόλης πριμοδότησε με την εθνικιστική του ρητορεία και πρακτική μια μονοδιάστατη εικόνα της Θεσσαλονίκης, αναδεικνύοντας κατʼ αποκλειστικότητα μνημεία της κλασικής, βυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου, αδιαφορώντας για το πρόσφατο, σκληρό παρελθόν της και για τη διαφύλαξη της ιστορικής της συνέχειας. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η Αντιφασιστική και η Αντιδικτατορική Αντίσταση, παρά το βαρύ τους αποτύπωμα στο σώμα της πόλης, παραμένουν άστεγες και άπορες! Την ίδια τύχη επιφύλαξαν οι «σκαντζόχοιροι» της εθνικοφροσύνης και για το εργατικό κίνημα της πόλης, που ευτύχησε να είναι η «μητρόπολη του βαλκανικού εργατικού κινήματος», ακόμα και υπό συνθήκες οθωμανικής κυριαρχίας.
Τα «εκατόχρονα» της πόλης πρέπει να γίνουν αφορμή όχι για ανέξοδα εθνικιστικά παραληρήματα και πολυέξοδες φιέστες, αλλά για να δούμε, χωρίς κόμπλεξ, τα λάθη του παρελθόντος και να καθορίσουμε με ρεαλισμό και εξωστρέφεια το μέλλον και τον ρόλο της Θεσσαλονίκης στον 21ο αιώνα.
* Ο Τρ. Μηταφίδης είναι δημοτικός σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης
ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ
εφημεριδα ΑΥΓΗ 21/01/2011
Η κατάληξη της Εξεταστικής Επιτροπής για το σκάνδαλο της Siemens αποτελεί άλλο ένα, δυστυχώς αναμενόμενο, σκάνδαλο, που ενισχύει την εκτίμηση ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., σε μια αξιοζήλευτη επίδειξη συναίνεσης, μεθόδευσαν τη συγκάλυψη. Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει!
Και τα δύο κόμματα καταλογίζουν ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπα των χώρων τους που είναι εκτός της ενεργού πολιτικής δράσης. Οι σημερινές ηγεσίες "καίνε" στελέχη των κομμάτων τους για να διασωθούν οι ίδιες, σε μια περίοδο που ανεβαίνει η λαϊκή απαίτηση να καταλογιστούν πολιτικές, ακόμη και ποινικές, ευθύνες για την κρίση.
Οι κατηγορίες που περιλαμβάνονται στα πορίσματα είναι σκοπίμως αόριστες και ατεκμηρίωτες, γεγονός που επιβεβαιώνει τις υποψίες ότι η έρευνα βουλιάζει. Άλλωστε από τον ογκώδη φάκελο του σκανδάλου της Siemens μόνο το σκάνδαλο του C4Ι (η περιβόητη ολυμπιακή ασφάλεια) έχει παραμείνει ακόμη εκτός παραγραφής. Όλα τα άλλα έχουν ρυθμιστεί!
H έκβαση και αυτής της υπόθεσης επιβεβαιώνει ότι το δικομματικό πολιτικό σύστημα προκάλεσε σκάνδαλα και απονομιμοποίησε την πολιτική. Το μεγαλύτερο έλλειμμα που δημιούργησε είναι το ηθικοπολιτικό. Η διαπίστωση αυτή, σε καιρούς δεινής οικονομικής κρίσης, εξοργίζει τους πολίτες και μπορεί να αποδειχθεί καταλύτης απρόβλεπτων αντιδράσεων.
Χθες, την ώρα που ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. μεθόδευαν την ατιμωρησία για το σκάνδαλο της Siemens, στον Άρειο Πάγο συζητιόταν αίτηση αναίρεσης συμβασιούχων, οι οποίοι, μετά από χρόνια επισφαλούς εργασίας, βρέθηκαν στον δρόμο. Υπακούοντας στη "φωνή της νομιμότητας", ο εισηγητής πρότεινε την απόρριψη των αιτήσεων, επικαλούμενος μάλιστα τη συνταγματική διάταξη, που από κοινού τα δύο κόμματα ψήφισαν, με την οποία απαγορεύεται η μετατροπή συμβάσεων έργου σε αορίστου χρόνου.
Χιλιάδες συμβασιούχοι, οι οποίοι κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, 40άρηδες και 50άρηδες πλέον, με οικογενειακές υποχρεώσεις, έχουν οδηγηθεί στην ανεργία - και μάλιστα μέσα σε περιβάλλον αυξανόμενης ανεργίας. Ήταν αναμενόμενο, λοιπόν, να υποδεχθούν την εισήγηση με το σύνθημα "Πουλημένοι"! Για την περίπτωσή τους το Σύνταγμα δεν προβλέπει ατιμωρησία με σύντομες προθεσμίες παραγραφής. Αντιθέτως, τους καταδικάζει σε απόλυση με συνοπτικές διαδικασίες.
Μια απλή σύγκριση των δύο γεγονότων χθες αποκαλύπτει πόσο αδυσώπητη είναι η ηθικοπολιτική κρίση που μαστίζει τη χώρα. Και πόσο αρκεί μια τυχαία αντίδραση για να ανάψει το σπίρτο...
Και τα δύο κόμματα καταλογίζουν ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπα των χώρων τους που είναι εκτός της ενεργού πολιτικής δράσης. Οι σημερινές ηγεσίες "καίνε" στελέχη των κομμάτων τους για να διασωθούν οι ίδιες, σε μια περίοδο που ανεβαίνει η λαϊκή απαίτηση να καταλογιστούν πολιτικές, ακόμη και ποινικές, ευθύνες για την κρίση.
Οι κατηγορίες που περιλαμβάνονται στα πορίσματα είναι σκοπίμως αόριστες και ατεκμηρίωτες, γεγονός που επιβεβαιώνει τις υποψίες ότι η έρευνα βουλιάζει. Άλλωστε από τον ογκώδη φάκελο του σκανδάλου της Siemens μόνο το σκάνδαλο του C4Ι (η περιβόητη ολυμπιακή ασφάλεια) έχει παραμείνει ακόμη εκτός παραγραφής. Όλα τα άλλα έχουν ρυθμιστεί!
H έκβαση και αυτής της υπόθεσης επιβεβαιώνει ότι το δικομματικό πολιτικό σύστημα προκάλεσε σκάνδαλα και απονομιμοποίησε την πολιτική. Το μεγαλύτερο έλλειμμα που δημιούργησε είναι το ηθικοπολιτικό. Η διαπίστωση αυτή, σε καιρούς δεινής οικονομικής κρίσης, εξοργίζει τους πολίτες και μπορεί να αποδειχθεί καταλύτης απρόβλεπτων αντιδράσεων.
Χθες, την ώρα που ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. μεθόδευαν την ατιμωρησία για το σκάνδαλο της Siemens, στον Άρειο Πάγο συζητιόταν αίτηση αναίρεσης συμβασιούχων, οι οποίοι, μετά από χρόνια επισφαλούς εργασίας, βρέθηκαν στον δρόμο. Υπακούοντας στη "φωνή της νομιμότητας", ο εισηγητής πρότεινε την απόρριψη των αιτήσεων, επικαλούμενος μάλιστα τη συνταγματική διάταξη, που από κοινού τα δύο κόμματα ψήφισαν, με την οποία απαγορεύεται η μετατροπή συμβάσεων έργου σε αορίστου χρόνου.
Χιλιάδες συμβασιούχοι, οι οποίοι κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, 40άρηδες και 50άρηδες πλέον, με οικογενειακές υποχρεώσεις, έχουν οδηγηθεί στην ανεργία - και μάλιστα μέσα σε περιβάλλον αυξανόμενης ανεργίας. Ήταν αναμενόμενο, λοιπόν, να υποδεχθούν την εισήγηση με το σύνθημα "Πουλημένοι"! Για την περίπτωσή τους το Σύνταγμα δεν προβλέπει ατιμωρησία με σύντομες προθεσμίες παραγραφής. Αντιθέτως, τους καταδικάζει σε απόλυση με συνοπτικές διαδικασίες.
Μια απλή σύγκριση των δύο γεγονότων χθες αποκαλύπτει πόσο αδυσώπητη είναι η ηθικοπολιτική κρίση που μαστίζει τη χώρα. Και πόσο αρκεί μια τυχαία αντίδραση για να ανάψει το σπίρτο...
Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011
Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011
H αλληλεγγύη είναι στο DNA της αριστεράς
Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/01/2011
ΤΟΥ ΠAΝΟΥ ΤΡΙΓAΖΗ*
Βαρύτατα τραυματισμένες κοινωνίες από τη νεοφιλελεύθερη επιδρομή αφήνει πίσω του το 2010. Δεινά υφίσταται ο ελληνικός λαός από την εφαρμογή του Μνημονίου, το οποίο διαρκώς αναθεωρείται προς το χειρότερο. Η οικονομία είναι σε βαθιά ύφεση, τα λουκέτα σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις πολλαπλασιάζονται, η ανεργία καλπάζει (με κύρια θύματα τις γυναίκες και τους νέους), οι κοινωνικές παροχές συρρικνώνονται ή εξαφανίζονται, τα εργασιακά δικαιώματα κατακρεουργούνται, η ανασφάλεια γενικεύεται.
Οδυνηρά επίκαιρος ο στίχος του Μαγιακόφσκι «Η Πολιτεία αμπάρωσε τον δρόμο με σκοτάδι», το οποίο μόνο οι ενωμένες κοινωνικές αντιστάσεις μπορούν να διαλύσουν. Η κοινωνία πρέπει να αρνηθεί την παγίδα της συνενοχής («μαζί τα φάγαμε», κ.λπ.), που τις πλασάρουν οι κρατούντες και τα φερέφωνά τους. Να αποκρούσει στάσεις και συμπεριφορές του τύπου «σφάξε με, Αγά μου, ν' αγιάσω», ή «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Να απαντήσει με την «αισιοδοξία της βούλησης» στην «απαισιοδοξία της γνώσης», όπως θα 'λεγε ο Γκράμσι. Ο φόβος μπορεί να νικηθεί από την ελπίδα. «Κανένας μόνος του στην κρίση», είναι το σύνθημα που πρέπει να κυριαρχήσει το 2011.
Η αλληλεγγύη είναι στο DNA της αριστεράς. Αποτελεί το θεμέλιο γα την ανάπτυξη της κοινωνικής και πολιτικής της δράσης. Ας θυμηθούμε, ότι «Εθνική Αλληλεγγύη» ήταν η πρώτη οργάνωση που ίδρυσαν οι κομμουνιστές (πριν και από το ΕΑΜ) κόντρα στη Γερμανική κατοχή του 1941-44. Οι αριστεροί άνθρωποι ξέρουν ότι -κάτω και από τις πιο δύσκολες συνθήκες- η συλλογική δράση φέρνει αποτελέσματα, όπως δείχνει η ιστορία όλων των κοινωνικών αγώνων στη χώρα μας και διεθνώς. Καλούνται να οικοδομήσουν κοινά μέτωπα αντίστασης και αλληλεγγύης στο τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Παντού αναπτύσσονται αγώνες, μικροί ή μεγάλοι, κόντρα στις κοινωνικά ανάλγητες πολιτικές και στους νεοφιλελεύθερους «μονόδρομους».
Στις τοπικές κοινωνίες η ανθρώπινη αλληλεγγύη μπορεί να εκφραστεί πιο άμεσα. Εκεί οι άνθρωποι που πλήττονται από την κρίση μας είναι πιο οικείοι, οι σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης πιο ισχυρές, οι περιχαρακώσεις πιο εύκολα υπερβάσιμες. Εκεί η δημιουργία δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης μπορεί να πάρει ποικίλες μορφές, με την ενεργό συμμετοχή των ίδιων των πληττόμενων.
Η αρχή της νέας χρονιάς είναι αρχή και της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου. Οι νέες Περιφερειακές και Δημοτικές Αρχές πρέπει να νιώσουν πιο έντονα την πίεση «από τα κάτω» για την εφαρμογή προγραμμάτων κοινωνικής στήριξης. Οι άνεργοι και οι φτωχοί να απαλλαγούν από τα δημοτικά τέλη. Να ισχύσουν νέα κριτήρια για την κατάρτιση των προϋπολογισμών των Δήμων και Περιφερειών για το 2011.
Ακόμα μία επισήμανση. Η ανθρώπινη αλληλεγγύη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Τη δικαιούνται όλοι οι κοινωνικά αδύνατοι, χωρίς καμία διάκριση, μεταξύ των οποίων και οι μετανάστες. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαίρετα και αλληλεξαρτώμενα. Έχουν ισχύ για όλους τους ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωποι...
Έχουμε μπροστά μας μια πολύ δύσκολη χρονιά. Οι ευχές για ό,τι καλύτερο δεν είναι τυπικές. Κλείνουν μέσα τους μηνύματα εγρήγορσης και κινητοποίησης.
* Οικονομολόγος-διεθνολόγος, υπεύθυνος του Τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΝ
Οδυνηρά επίκαιρος ο στίχος του Μαγιακόφσκι «Η Πολιτεία αμπάρωσε τον δρόμο με σκοτάδι», το οποίο μόνο οι ενωμένες κοινωνικές αντιστάσεις μπορούν να διαλύσουν. Η κοινωνία πρέπει να αρνηθεί την παγίδα της συνενοχής («μαζί τα φάγαμε», κ.λπ.), που τις πλασάρουν οι κρατούντες και τα φερέφωνά τους. Να αποκρούσει στάσεις και συμπεριφορές του τύπου «σφάξε με, Αγά μου, ν' αγιάσω», ή «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Να απαντήσει με την «αισιοδοξία της βούλησης» στην «απαισιοδοξία της γνώσης», όπως θα 'λεγε ο Γκράμσι. Ο φόβος μπορεί να νικηθεί από την ελπίδα. «Κανένας μόνος του στην κρίση», είναι το σύνθημα που πρέπει να κυριαρχήσει το 2011.
Η αλληλεγγύη είναι στο DNA της αριστεράς. Αποτελεί το θεμέλιο γα την ανάπτυξη της κοινωνικής και πολιτικής της δράσης. Ας θυμηθούμε, ότι «Εθνική Αλληλεγγύη» ήταν η πρώτη οργάνωση που ίδρυσαν οι κομμουνιστές (πριν και από το ΕΑΜ) κόντρα στη Γερμανική κατοχή του 1941-44. Οι αριστεροί άνθρωποι ξέρουν ότι -κάτω και από τις πιο δύσκολες συνθήκες- η συλλογική δράση φέρνει αποτελέσματα, όπως δείχνει η ιστορία όλων των κοινωνικών αγώνων στη χώρα μας και διεθνώς. Καλούνται να οικοδομήσουν κοινά μέτωπα αντίστασης και αλληλεγγύης στο τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Παντού αναπτύσσονται αγώνες, μικροί ή μεγάλοι, κόντρα στις κοινωνικά ανάλγητες πολιτικές και στους νεοφιλελεύθερους «μονόδρομους».
Στις τοπικές κοινωνίες η ανθρώπινη αλληλεγγύη μπορεί να εκφραστεί πιο άμεσα. Εκεί οι άνθρωποι που πλήττονται από την κρίση μας είναι πιο οικείοι, οι σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης πιο ισχυρές, οι περιχαρακώσεις πιο εύκολα υπερβάσιμες. Εκεί η δημιουργία δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης μπορεί να πάρει ποικίλες μορφές, με την ενεργό συμμετοχή των ίδιων των πληττόμενων.
Η αρχή της νέας χρονιάς είναι αρχή και της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου. Οι νέες Περιφερειακές και Δημοτικές Αρχές πρέπει να νιώσουν πιο έντονα την πίεση «από τα κάτω» για την εφαρμογή προγραμμάτων κοινωνικής στήριξης. Οι άνεργοι και οι φτωχοί να απαλλαγούν από τα δημοτικά τέλη. Να ισχύσουν νέα κριτήρια για την κατάρτιση των προϋπολογισμών των Δήμων και Περιφερειών για το 2011.
Ακόμα μία επισήμανση. Η ανθρώπινη αλληλεγγύη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Τη δικαιούνται όλοι οι κοινωνικά αδύνατοι, χωρίς καμία διάκριση, μεταξύ των οποίων και οι μετανάστες. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαίρετα και αλληλεξαρτώμενα. Έχουν ισχύ για όλους τους ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωποι...
Έχουμε μπροστά μας μια πολύ δύσκολη χρονιά. Οι ευχές για ό,τι καλύτερο δεν είναι τυπικές. Κλείνουν μέσα τους μηνύματα εγρήγορσης και κινητοποίησης.
* Οικονομολόγος-διεθνολόγος, υπεύθυνος του Τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΝ
Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2010
Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010
Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010
ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ
Αυτη ειναι εκφραση μου καθε μερα "κυριε" Χατζιδακη.
Καθε μερα ειμαι τρομαγμενος απο την πολιτικη του και την πολιτικη του ΠΑΣΟΚ
Ενας απο τους κύριους υπευθυνους για την καταντια του ελληνικου δημοσιου, μην ξεχναμε οτι ηταν υπουργος Μεταφορων, μηπως πρεπει να θυμηθουμε ποσο χειροτερη ηταν η πορεια των οργανισμων που ειχε στην ευθυνη του? Συνεχισε επαξια την πολιτικη του ΠΑΣΟΚ και παρεδωσε σε ακομη χειροτερη θεση ολους αυτους για να συνεχισει το ΠΑΣΟΚ και παλι.
Η εργατικη ταξη και ολο το κινημα αυτην την στιγμη βρισκεται με την πλατη στον τοιχο και σφυροκοπειται.
Ειμαστε στην αρχη ενος πολεμου και στον πολεμο θα χρησιμοποιησουμε ολα τα μεσα.
Το μνημονιακο μπλοκ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-Λάος χρησιμοποιει, την νομοθετικη εξουσια που εχει στα χερια του και τους νομους που ψηφιζει, κυριολεκτικα σαν ΟΠΛΟ για να σκοτωνει καθε μερα εργατες, αγροτες και μικρομεσαιους επαγγελματιες.
Μαθαινουμε για αυτοκτονιες, ιδιωτικος υπαλληλος αυτοκτονισε για να εισπραξει η χηρα την ασφαλεια και να πληρωσει το δανειο του σπιτιου, που ηδη ειχε βγει σε πληστηριασμο. Φορτηγατζης αυτοκτονησε μεσα στο φορτηγο του. Και ποσα αλλα δεν εχουν δει το φως της δημοσιοτητας.
Η εργατικη ταξη τι εχει στα χερια της?
Η οργη ξεχειλιζει, τα ονειρα μας δολοφονουνται, η ζωη μας εξευτελιζεται, τα παιδια μας ανεργοι ή στην καλιτερη περιπτωση ερμαια στην ορεξεις της εργοδοσιας.
Δεν ειμαστε εμεις, η εργατικη ταξη, αυτοι που σηκωσε το χερι εναντια σε εναν αστο πολιτικο, ειναι η ιδια η πολιτικη που εφαρμοσαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, εναλλαξ.
Εμεις σαν εργατες θελουμε την ειρηνικη αντιπαραθεση μαζι με αυτους ΑΛΛΑ θα παρουμε τα οπλα αφου αυτο δεν ειναι πια δυνατον.
Ο πολεμος τωρα εχει αρχισει και σε εναν πολεμο εχουμε θυματα.
Πρεπει να σκοτωσουμε οτι μας σκοτωνει.
Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010
ΚΑΘΑΡΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ
Για να συνεννοούμαστε: μην ξανακούσω κανέναν να γκρινιάζει για οτιδήποτε αφορά την πολιτική κατάσταση που διανύουμε, αν σήμερα δεν έχει απεργήσει και δε εχει βγει στο δρόμο.
Δικαιολογίες μπορεί να βρει όσες θέλει, θέση στον ήλιο δεν υπάρχει περίπτωση να βρει ούτε μοίρα για τα παιδιά του.
Συνεννοηθήκαμε;
Δικαιολογίες μπορεί να βρει όσες θέλει, θέση στον ήλιο δεν υπάρχει περίπτωση να βρει ούτε μοίρα για τα παιδιά του.
Συνεννοηθήκαμε;
Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010
ΕΧΘΡΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ
Το νομοσχεδιο για τις συμβασεις των εργαζομενων στον ιδιωτικο τομεα, θα τεθει ΠΡΩΤΑ για εγκριση απο την Τροικα και μετα θα ψηφιστει απο το υπουργικο συμβουλιο.
Αν αυτο δεν ειναι κατοχη απο εχθρικη δυναμη, τοτε τι ειναι?
Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010
300.000 άνεργοι μισθωτοί και μικρομεσαίοι μέσα στο 2010
Ακόμη και τον Αύγουστο αυξήθηκε η ανεργία κατά 160.402 άτομα
- Μείωση ΦΠΑ ζητούν οι επιχειρήσεις
- Το 28% των βιοτεχνών Β. Ελλάδας δηλώνουν έτοιμοι να προχωρήσουν σε απολύσεις και μόλις το 4,7% ότι θα κάνουν προσλήψεις
Πάνω από 200.000 θέσεις μισθωτής εργασίας και άλλες 100.000 θέσεις αυτοαπασχολούμενων και μεσαίων επιχειρηματιών θα χαθούν έως το τέλος του χρόνου, σύμφωνα με το Ινστιτούτο της ΓΣΕΒΕ. Η δραματική εξέλιξη είναι εμφανής, καθώς τον Αύγουστο, που εθεωρείτο μήνας ανόδου του αριθμού των απασχολούμενων λόγω της εποχικής απασχόλησης, φέτος η απασχόληση μειώθηκε κατά 165.356 άτομα και η ανεργία αυξήθηκε κατά 160.402 άτομα. Αλλά και τον Ιούλιο η απασχόληση μειώθηκε κατά 40.406 άτομα. Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες ζητούν να μειωθεί ο ΦΠΑ κατά 1% ώστε να διατηρηθούν θέσεις εργασίας και να βελτιωθεί η ψυχολογία της αγοράς.
Ανάλογη εικόνα, με απολύσεις και μειώσεις μισθών, καταγράφει και το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, επισημαίνοντας ότι σε επιχειρήσεις με μέχρι 20 εργαζόμενους δεν θα εφαρμόζεται δεσμευτικά η κλαδική σύμβαση και σύντομα θα 'ρθουν οι ατομικές συμβάσεις.
Στο πρώτο εννεάμηνο φέτος, το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου παρουσίασε μείωση κατά 18,2%
- Μείωση ΦΠΑ ζητούν οι επιχειρήσεις
- Το 28% των βιοτεχνών Β. Ελλάδας δηλώνουν έτοιμοι να προχωρήσουν σε απολύσεις και μόλις το 4,7% ότι θα κάνουν προσλήψεις
Πάνω από 200.000 θέσεις μισθωτής εργασίας και άλλες 100.000 θέσεις αυτοαπασχολούμενων και μεσαίων επιχειρηματιών θα χαθούν έως το τέλος του χρόνου, σύμφωνα με το Ινστιτούτο της ΓΣΕΒΕ. Η δραματική εξέλιξη είναι εμφανής, καθώς τον Αύγουστο, που εθεωρείτο μήνας ανόδου του αριθμού των απασχολούμενων λόγω της εποχικής απασχόλησης, φέτος η απασχόληση μειώθηκε κατά 165.356 άτομα και η ανεργία αυξήθηκε κατά 160.402 άτομα. Αλλά και τον Ιούλιο η απασχόληση μειώθηκε κατά 40.406 άτομα. Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες ζητούν να μειωθεί ο ΦΠΑ κατά 1% ώστε να διατηρηθούν θέσεις εργασίας και να βελτιωθεί η ψυχολογία της αγοράς.
Ανάλογη εικόνα, με απολύσεις και μειώσεις μισθών, καταγράφει και το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, επισημαίνοντας ότι σε επιχειρήσεις με μέχρι 20 εργαζόμενους δεν θα εφαρμόζεται δεσμευτικά η κλαδική σύμβαση και σύντομα θα 'ρθουν οι ατομικές συμβάσεις.
Στο πρώτο εννεάμηνο φέτος, το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου παρουσίασε μείωση κατά 18,2%
Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010
17 νοεμβρη
ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ
ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΥΝΤΗΡΙΤΙΚΗ ΛΥΣΗ
ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ
Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010
Για την Β΄κυριακη των Δημοτικων εκλογων
Το παρακατω κειμενο με εκφραζει αρκετα επι του πολιτικου και το αναδημοσιευω με δικη μου πρωτοβουλια
ΔΗΛΩΣΗ ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΑΡΟΥ(την έστειλα πριν από λίγο σε ΑΥΓΗ-ΕΠΟΧΗ, ελπίζω να δημοσιευτεί)
Ως απλός ψηφοφόρος της « Ανοιχτής Πόλης» και της Ελένης Πορτάλιου, επιτρέψτε μου να δηλώσω ότι, συμφωνώ και προσυπογράφω τη δήλωση των συντρόφων πανεπιστημι...ακών για ψήφο υποστήριξης του Γιώργου Καμίνη και του Γιάννη Μπουτάρη στο δεύτερο γύρο της Κυριακής. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, θέλω να δηλώσω ότι, αυτή μου η τοποθέτησή υπέρ Καμίνη-Μπουτάρη, δε σημαίνει συγκατάθεση ή επιδοκιμασία προς τον πολιτικό λόγο που εκπέμπουν. Οι ίδιοι-έστω διά του στρίβειν... στο κρίσιμο ζήτημα του μνημονίου και των αυτοδιοικητικών συνεπειών του- δικαίως, κατέληξαν να θεωρούνται κυβερνητικοί -πρωτίστως- υποψήφιοι, παρά το γεγονός ότι δεν είναι κομματικά ενταγμένοι, αλλά και ως πρόσωπα έχουν να επιδείξουν εχέγγυα ανεξάρτητης στάσης, ικανότητες, αναμφισβήτητο ήθος και εντιμότητα.
Ακόμη και μετά τον πρώτο γύρο και παρά το ηχηρό μήνυμα αποδοκιμασίας της κυβέρνησης (που εμπεριέχεται και σε μεγάλο τμήμα της αποχής), παρουσιάζονται προσδεδεμένοι στο άρμα του κυβερνώντος κόμματος, που δε δίστασε να τους εκθέσει με τον πιο άκομψο τρόπο, μετατρέποντάς τους εν μία διακαναλική από «υπερκομματικούς» υποψηφίους σε κομματικά του στηρίγματα, και δε δείχνουν διατεθειμένοι να προβούν σε κάποια (έστω για τα μάτια του κόσμου) πολιτική κίνηση προς όλον αυτό τον κόσμο που, με αντιφατικό και ετερόκλιτο, είναι αλήθεια, τρόπο καταψήφισε από τα αριστερά την κυβερνητική πολιτική και το μνημόνιο. Ενώ, την ίδια ώρα, το ΔΟΛιο ΦΕΚ της κυβέρνησης, εξαπολύει βρώμικες επιθέσεις προς το σύνολο της Αριστεράς, αναβιώνοντας τις αυριανικές μνήμες του 1989 με το βλέμμα στραμμένο στις επόμενες εθνικές εκλογές που δε φαίνεται ότι θα αργήσουν.
Τούτων δοθέντων, παρ` ό,τι ο πειρασμός μιας ανταπόδοσης στα ίσα είναι μεγάλος και δικαιολογημένος μέσα σε ένα μεγάλο τμήμα των αριστερών ψηφοφόρων, θα πρέπει κατά τη γνώμη μου, να επιλέξει κανείς τη χωρίς μνησικακία αλλά και χωρίς αυταπάτες ψήφο προς τους Καμίνη-Μπουτάρη.
Τουλάχιστον, σε ό, τι με αφορά, μια τέτοια ψήφος είναι, πέρα από όλα τα άλλα, ψήφος επιλογής αντιπάλου. Προτιμώ, μια καθαρή- επίκαιρη ατζέντα αντιπαράθεσης στην κυβερνητική πολιτική, όπως αυτή θα εκφράζεται και θα εξειδικεύεται το επόμενο διάστημα στους Δήμους και στις Περιφέρειες (αλλά και ακομπλεξάριστης συμπόρευσης σε επιμέρους ζητήματα, όταν αυτό θα είναι εφικτό). Προσβλέποντας, ταυτόχρονα, σε διαφοροποιήσεις και ρήγματα εντός των παρατάξεων των φιλοκυβερνητικών Δημάρχων, όσο θα οξύνονται τα προβλήματα και η κατεδάφιση κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων (και ως προς αυτό δείχνει να είναι ενδιαφέρουσα η σύνθεση των δημοτικών συμβούλων σύμφωνα με τα αποτελέσματα που έχουν γίνει γνωστά επί του παρόντος). Μια τέτοια προοπτική για την επόμενη μέρα μου φαίνεται πολύ πιο ελκυστική και πολιτικά πιο αποδοτική από μια νεατερντάλειας μορφής σύγκρουση με τους φορείς μιας χυδαίας, θρησκόληπτης, ρατσιστικής ακροδεξιάς στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, που φθείρει-όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο- και όσους την αντιμαχόμαστε μέσα στον πρωτογονισμό που δομικά εμπεριέχει.
Σημειωση δικη μου
Ο Τακης Κατσαρος ειναι παλιο μελος της ΕΚΟΝ ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ, του ΚΚΕ εωτερικου, μελος της Κεντρικης επιτροπης της Ελληνικης Αριστερας και πρωην Αντιπροεδρος της ΦΕΑΠΘ (γυρω στο 1980)
ΔΗΛΩΣΗ ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΑΡΟΥ(την έστειλα πριν από λίγο σε ΑΥΓΗ-ΕΠΟΧΗ, ελπίζω να δημοσιευτεί)
Ως απλός ψηφοφόρος της « Ανοιχτής Πόλης» και της Ελένης Πορτάλιου, επιτρέψτε μου να δηλώσω ότι, συμφωνώ και προσυπογράφω τη δήλωση των συντρόφων πανεπιστημι...ακών για ψήφο υποστήριξης του Γιώργου Καμίνη και του Γιάννη Μπουτάρη στο δεύτερο γύρο της Κυριακής. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, θέλω να δηλώσω ότι, αυτή μου η τοποθέτησή υπέρ Καμίνη-Μπουτάρη, δε σημαίνει συγκατάθεση ή επιδοκιμασία προς τον πολιτικό λόγο που εκπέμπουν. Οι ίδιοι-έστω διά του στρίβειν... στο κρίσιμο ζήτημα του μνημονίου και των αυτοδιοικητικών συνεπειών του- δικαίως, κατέληξαν να θεωρούνται κυβερνητικοί -πρωτίστως- υποψήφιοι, παρά το γεγονός ότι δεν είναι κομματικά ενταγμένοι, αλλά και ως πρόσωπα έχουν να επιδείξουν εχέγγυα ανεξάρτητης στάσης, ικανότητες, αναμφισβήτητο ήθος και εντιμότητα.
Ακόμη και μετά τον πρώτο γύρο και παρά το ηχηρό μήνυμα αποδοκιμασίας της κυβέρνησης (που εμπεριέχεται και σε μεγάλο τμήμα της αποχής), παρουσιάζονται προσδεδεμένοι στο άρμα του κυβερνώντος κόμματος, που δε δίστασε να τους εκθέσει με τον πιο άκομψο τρόπο, μετατρέποντάς τους εν μία διακαναλική από «υπερκομματικούς» υποψηφίους σε κομματικά του στηρίγματα, και δε δείχνουν διατεθειμένοι να προβούν σε κάποια (έστω για τα μάτια του κόσμου) πολιτική κίνηση προς όλον αυτό τον κόσμο που, με αντιφατικό και ετερόκλιτο, είναι αλήθεια, τρόπο καταψήφισε από τα αριστερά την κυβερνητική πολιτική και το μνημόνιο. Ενώ, την ίδια ώρα, το ΔΟΛιο ΦΕΚ της κυβέρνησης, εξαπολύει βρώμικες επιθέσεις προς το σύνολο της Αριστεράς, αναβιώνοντας τις αυριανικές μνήμες του 1989 με το βλέμμα στραμμένο στις επόμενες εθνικές εκλογές που δε φαίνεται ότι θα αργήσουν.
Τούτων δοθέντων, παρ` ό,τι ο πειρασμός μιας ανταπόδοσης στα ίσα είναι μεγάλος και δικαιολογημένος μέσα σε ένα μεγάλο τμήμα των αριστερών ψηφοφόρων, θα πρέπει κατά τη γνώμη μου, να επιλέξει κανείς τη χωρίς μνησικακία αλλά και χωρίς αυταπάτες ψήφο προς τους Καμίνη-Μπουτάρη.
Τουλάχιστον, σε ό, τι με αφορά, μια τέτοια ψήφος είναι, πέρα από όλα τα άλλα, ψήφος επιλογής αντιπάλου. Προτιμώ, μια καθαρή- επίκαιρη ατζέντα αντιπαράθεσης στην κυβερνητική πολιτική, όπως αυτή θα εκφράζεται και θα εξειδικεύεται το επόμενο διάστημα στους Δήμους και στις Περιφέρειες (αλλά και ακομπλεξάριστης συμπόρευσης σε επιμέρους ζητήματα, όταν αυτό θα είναι εφικτό). Προσβλέποντας, ταυτόχρονα, σε διαφοροποιήσεις και ρήγματα εντός των παρατάξεων των φιλοκυβερνητικών Δημάρχων, όσο θα οξύνονται τα προβλήματα και η κατεδάφιση κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων (και ως προς αυτό δείχνει να είναι ενδιαφέρουσα η σύνθεση των δημοτικών συμβούλων σύμφωνα με τα αποτελέσματα που έχουν γίνει γνωστά επί του παρόντος). Μια τέτοια προοπτική για την επόμενη μέρα μου φαίνεται πολύ πιο ελκυστική και πολιτικά πιο αποδοτική από μια νεατερντάλειας μορφής σύγκρουση με τους φορείς μιας χυδαίας, θρησκόληπτης, ρατσιστικής ακροδεξιάς στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, που φθείρει-όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο- και όσους την αντιμαχόμαστε μέσα στον πρωτογονισμό που δομικά εμπεριέχει.
Σημειωση δικη μου
Ο Τακης Κατσαρος ειναι παλιο μελος της ΕΚΟΝ ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ, του ΚΚΕ εωτερικου, μελος της Κεντρικης επιτροπης της Ελληνικης Αριστερας και πρωην Αντιπροεδρος της ΦΕΑΠΘ (γυρω στο 1980)
Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010
ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ
Η αποψη μου για το ΠΑΣΟΚ και την κυβερνηση του ειναι οτι αποτελουν κυβερνηση κατοχης, ειναι οι δοσιλογοι την εποχης μας και σοσιαλφασιστες.
Αλλα ΔΕΝ μπορω το παπαδοπαιδι Γκιουλεκα αυτον που η πρωην γυναικα του, συμβολαιγραφος το επαγγελμα, ειναι μπλεγμενη σε μυστηρια συμβολαια τυπου "Βατοπαιδιου".
Δεν θελω να χαιρεται και να κοκορευεται ο φασιστας και πατριδοκαπηλος Ανθιμος.
ΠΡΟΤΕΙΝΩ
ΜΠΟΥΤΑΡΗ στον β΄γυρο
και με βαρια καρδια ΜΠΟΛΑΡΗ στην περιφερεια, δεν αντεχω τον χαζοχαρουμενο Ψωμιαδη
Αλλα ΔΕΝ μπορω το παπαδοπαιδι Γκιουλεκα αυτον που η πρωην γυναικα του, συμβολαιγραφος το επαγγελμα, ειναι μπλεγμενη σε μυστηρια συμβολαια τυπου "Βατοπαιδιου".
Δεν θελω να χαιρεται και να κοκορευεται ο φασιστας και πατριδοκαπηλος Ανθιμος.
ΠΡΟΤΕΙΝΩ
ΜΠΟΥΤΑΡΗ στον β΄γυρο
και με βαρια καρδια ΜΠΟΛΑΡΗ στην περιφερεια, δεν αντεχω τον χαζοχαρουμενο Ψωμιαδη
Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010
ΨΗΦΙΖΩ ή ΑΠΕΧΩ?
Του Πανου Λιβερη
το αρθρο ειναι προδημοσιευση απο τον Αγγελιοφορο της Πεμπτης 11 Νοεμβριου 2010
Γκιουλέκα, Μπουτάρη ή αποχή;
Ένα τρίλημμα ή ορθότερα δύο διλήμματα με κοινό όρο την αποχή, που θα αντιμετωπίσουν οι 100.000 Θεσσαλονικείς που απείχαν στον πρώτο γύρο καθώς και οι 35,5 χιλιάδες που ψήφισαν άλλους υποψηφίους. Όλοι αυτοί θα κρίνουν με τη στάση (ή την απόστασή τους από την κάλπη) την εκλογή του νέου Δημάρχου της πόλης. Το βάρος τους είναι μεγαλύτερο από τις λιγότερες από 90.000 ψήφους που δόθηκαν αθροιστικά στους δύο μονομάχους κατά την πρώτη Κυριακή. Είναι όμως βέβαιο ότι από το δυναμικό των 135.500 ψήφων, ένα μικρό μόνο κλάσμα θα ψηφίσει διαφορετικά στη δεύτερη Κυριακή. Και τι λόγο έχει, άλλωστε;
Οι τρέχουσες αυτοδιοικητικές εκλογές στο Δήμο Θεσσαλονίκης επηρεάστηκαν:
− από την έντονη πολιτική πόλωση λόγω Μνημονίου όπως σε όλη τη χώρα, αλλά και
− από τις τοπικά χαρακτηριστικά, που αναδεικνύουν σε ιδιαίτερη περίπτωση τις εκλογές στην πόλη μας.
Ήδη πριν από τις εθνικές εκλογές του 2009 θεωρούνταν ότι οι εκλογές στο Δήμο Θεσσαλονίκης ήταν το σημαντικότερο πεδίο πιθανής ανατροπής. Η Θεσσαλονίκη ήταν το πιθανότερο «κάστρο» που κατείχε επί ένα τέταρτο αιώνα περίπου η Κεντροδεξιά, το οποίο ήταν πιθανό να αλλάξει χέρια. Η διακυβέρνηση της Θεσσαλονίκης από τη συντηρητική παράταξη δεν έχει σχέση με την αντίστοιχη της Αθήνας. Η μετριότητα του εντόπιου προσωπικού σε πολιτικό, επιχειρηματικό ακόμη και εκκλησιαστικό επίπεδο, οδήγησε στη σταδιακή έκπτωση της πόλης από τη θέση της «συμπρωτεύουσας», θέση που κατείχε απέναντι στην πρωτεύουσα τόσο του βυζαντινού, όσο και του ελληνικού κράτους. Ιδιαίτερα την τελευταία 25ετία εκδηλώθηκαν βαθύτερες διεργασίες οπισθοδρόμησης ή χάθηκαν ευκαιρίες στο βαλκανικό χώρο, με συνέπεια να ξεθωριάσουν ορισμένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ή από τα σημεία υπεροχής της πόλης απέναντι στην Αθήνα. Ενδεικτικά θα σχολιάσω την Έκθεση, το λιμάνι, το φεστιβάλ κινηματογράφου και τις αστικές συγκοινωνίες.
■Η Έκθεση έχασε το διεθνή (και αδιαμφισβήτητα διαβαλκανικό) και εμπορικό της χαρακτήρα, μετέπεσε σταδιακά σε καταναλωτική έκθεση και ως τέτοια, υπολείπεται, φυσικά, από τις πολλές και πολυπληθέστερες εκθέσεις του λεκανοπέδιου της Αθήνας, όπου εδρεύει η μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη της χώρας.
■Το λιμάνι όχι μόνο δεν κατάφερε να γίνει πύλη της Βαλκανικής ενδοχώρας, αλλά δεν προσέλκυσε καν το επενδυτικό ενδιαφέρον διεθνών επενδυτών όπως ο Πειραιάς, χάνοντας ραγδαία μερίδια από αντίπαλα λιμάνια των απέναντι ακτών του Αιγαίου και της Μαύρης Θάλασσας.
■Το φεστιβάλ κινηματογράφου έχασε τη μοναδικότητά του κι αντιμετωπίζει πλέον τον κίνδυνο να θεσπιστεί παρόμοιο φεστιβάλ εθνικής κινηματογραφίας στην Αθήνα, ιδιαίτερα μετά τις ομιχλώδεις κινήσεις για την ανάταξη του ελληνικού σινεμά.
■Η οργάνωση των αστικών συγκοινωνιών, όπως και άλλες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες (Express Service, Goodys, ΙΚΕΑ) δοκιμάστηκαν θετικά στις συνθήκες της «αρκούντως μεγάλης πόλης», πριν αντιγραφούν στην Αθήνα. Με τη διαφορά ότι εκεί, οι συγκοινωνίες εμπλουτίστηκαν σε ποικιλία (τρόλεϋ, τραμ, μετρό), ενώ εδώ - παρά το σαφές πλεονέκτημα στις δεκαετίες ’60 και ’70 - το συγκοινωνιακό έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο, η δε ποικιλία μέσων μεταφοράς περιορίστηκε: η θαλάσσια διασύνδεση των κοντινών ακτών του Θερμαϊκού κόλπου, αντί να εκσυγχρονιστεί, απλά καταργήθηκε.
Ως ένας Σαλονικιός που έζησε πολλά χρόνια στην Αθήνα, αντιλαμβάνομαι καθαρά και με παράπονο, το πόσο έχει μείνει πίσω η Θεσσαλονίκη την τελευταία 25ετία. Δεν έχει πλέον καμία σχέση με τη θέση και το ρόλο άλλων «δεύτερων πόλεων», όπως είναι η Βαρκελώνη απέναντι στη Μαδρίτη, το Μιλάνο απέναντι στη Ρώμη ή ακόμη και η «τρίτη» Σμύρνη απέναντι στην Άγκυρα και την Πόλη. Εδώ τα μόνα θέματα που μεγεθύνονται είναι η ανεργία, ο όγκος των σκουπιδιών, ο αριθμός των κυκλοφορούντων Ι.Χ. και φυσικά τα τραπεζοκαθίσματα. Σε πρόσφατη εκδήλωση παρουσιάστηκαν οι λύσεις άλλων παραθαλάσσιων πόλεων σε αυτά τα καθημερινά προβλήματα, λύσεις που γέννησαν θλίψη και σαρκασμό στο ακροατήριο.
Ο καθένας με το δικό του τρόπο αντίληψης, πολλοί Θεσσαλονικείς βιώνουν αυτή την έκπτωση της πόλης απέναντι στην Αθήνα, αλλά και τον πιο αργό βηματισμό ή την οπισθοδρόμησή της απέναντι σε άλλες επαρχιακές πόλεις που έχουν ανθίσει (Ιωάννινα), βελτιώσει την εικόνα τους (Λάρισα) ή σχεδιάσει το μέλλον τους (Έδεσσα). Τα παραδείγματα είναι επιλεκτικά και όχι αποκλειστικά. Περιορίζονται δε στον ελλαδικό χώρο και δεν επεκτείνονται στην ευρύτερη ανατολική πλευρά της Ευρώπης, όπου συντελούνται ορισμένες εντυπωσιακές μεταμορφώσεις πόλεων του μεγέθους της Σαλονίκης. Ένα είναι σίγουρο: ο κόσμος αλλάζει και εμείς μένουμε πίσω. Όπου δε υπάρχει στασιμότητα αναπτύσσονται φαινόμενα σαπίλας, όπως ήταν η συστηματική υπεξαίρεση πόρων του Δήμου από στελέχη του, υπό την άγνοια (ή μήπως επίγνωση;) του αποσυρθέντος Παπαγεωργόπουλου. Ή όπως η παρέμβαση του Άνθιμου στον προεκλογικό αγώνα, ο οποίος υπενθύμισε πόσο «μεσαιωνική» μπορεί να είναι η δομή εξουσίας σε μια πόλη, ήδη στις αρχές του 21ου αιώνα.
Η στασιμότητα δεν έμεινε χωρίς αντίδραση. Ήδη από τις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές (2006) η ψήφιση με 16% της ανεξάρτητης - και «αντάρτικης» απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΝ - Πρωτοβουλίας γύρω από τον Μπουτάρη, σηματοδότησε την αντίδραση ενός τμήματος της τοπικής κοινωνίας στις ανεπάρκειες του πολιτικού (και όχι μόνο) προσωπικού της. Η επιδείνωση του κλίματος με το σκάνδαλο που ξέσπασε κατά την τελευταία θητεία Παπαγεωργόπουλου οδήγησε στην εμφάνιση αρκετών κινήσεων ενεργών πολιτών, με διακομματική σύνθεση, που φιλοδοξούσαν να συμβάλλουν στην ανατροπή της εικόνας της πόλης. Στην ενεργοποίηση των δημοτών συνέτεινε η ματαίωση του έργου της υποθαλάσσιας λεωφόρου, που έδειξε και την αναποτελεσματικότητα των πολιτικών ηγεσιών να φέρουν σε πέρας ένα μεγάλο έργο, αλλά και τα περιθώρια για επιτυχή παρέμβαση των αντιδρώντων δημοτών.
Η επιτυχής καταγραφή της κίνησης Μπουτάρη το 2006 ενθάρρυνε πολλούς να τον μιμηθούν. Όλοι αυτοί θεωρούσαν δεδομένο ότι αποκλείεται το ΠΑΣΟΚ να υποστηρίξει το πρόσωπο που εξομοίωσε την υποψήφιά του (Αράπογλου) με τον Παπαγεωργόπουλο. (Η περίφημη απαξιωτική φράση ενός ατίθασου Μπουτάρη, που δεν υποτάσσεται στο πολιτικό savoir-vivre, κινδυνεύει να γυρίσει μπούμεραγκ εις βάρος του, σήμερα.)
Ευάριθμοι μνηστήρες (Ευθυμιάδης, Παπαθεμελής, Τζήκας, Μάτης) εμφανίστηκαν από την κεντροδεξιά μέχρι την οικοαριστερά, διεκδικώντας να πετύχουν εκεί που ο Μπουτάρης απέτυχε την προηγούμενη φορά. Ταυτόχρονα οι κινήσεις ενεργών πολιτών, χωρίς να προβάλλουν δικό τους υποψήφιο, επεδίωκαν τη δημοκρατική συνεννόηση για την ανάδειξη ενός κοινού προγράμματος και υποψηφίου, που θα ανέτρεπε το «καθεστώς» Παπαγεωργόπουλου.
Η διαπλοκή της ηγεσίας του Δήμου με τους μαγαζάτορες της νύχτας, τους προμηθευτές Δημοσίου, τη σκοταδιστική εκκλησία καθώς και η κατάχρηση του Ταμείου του Δήμου δημιούργησε τόση απέχθεια που οδήγησε σε κάτι πρωτοφανές: όλες οι αντιπολιτευόμενες παρατάξεις κέντρου και αριστεράς («πλην Λακεδαιμονίων» του ΚΚΕ), μαζί με τις κινήσεις ενεργών πολιτών, συνδιαλέχθηκαν για τέσσερις περίπου μήνες και συμφώνησαν σε ένα κοινό προγραμματικό πλαίσιο, καθώς και μια πιο συμμετοχική και αμεσοδημοκρατική λειτουργία της Δημοτικής Αρχής. Το λεγόμενο «Διαπαραταξιακό» υπήρξε πράγματι μοναδικό φόρουμ διαλόγου όπου συμμετείχαν συνιστώσες του ΠΑΣΟΚ, των Οικολόγων, της Αριστεράς, των Κοινωνικών Κινημάτων και ατόμων με αναπηρίες της πόλης.
Το Διαπαραταξιακό δεν κατάφερε να φθάσει σε συμφωνία όλων των συμμετεχόντων για το πως θα αναδειχθεί κοινός υποψήφιος. Η έλξη που παράγεται από την πολιτική επιλογή φαίνεται ότι δεν είναι τόσο ισχυρή όσο τα συμφέροντα των παραβατικών μαγαζατόρων και των αποκλειστικών προμηθευτών, που γρήγορα συσπειρώθηκαν γύρω από ένα και μοναδικό διάδοχο του πολιτικού τους εκπροσώπου: έναν πρώην υπάλληλο στα μέσα ενημέρωσης του Παπαγεωργόπουλου, που εξυπηρετούσε τόσο καλά τα καθήκοντά του, ώστε αναδείχθηκε και σε βουλευτή. Η κομματική θερμοκοιτίδα ανατρέφει με ασφάλεια διαδόχους των φθαρμένων.
Η αδυναμία συνεννόησης των αντιπολιτευόμενων σε ένα κοινό πρόσωπο δεν αναιρεί τη σημαντική παρακαταθήκη που σωρεύτηκε από την τετράμηνη δημοκρατική συνεννόηση. Όπως παραδέχθηκε πρόσφατα ο Μπουτάρης, οι κοινές επεξεργασίες του «Διαπαραταξιακού» είναι πολύτιμη παρακαταθήκη και η ανανέωση της λειτουργίας του σε περίπτωση εκλογής του, θα δώσει ένα χρήσιμο think tank (συμβουλευτικό όργανο), που θα προετοιμάζει προτάσεις και κοινωνικές πρωτοβουλίες, ενώ θα επιτρέπει την επίλυση αρχικών διαφωνιών της νέας δημοτικής αρχής με την αριστερότερή της αντιπολίτευση.
Η γνωριμία σε ανθρώπινο επίπεδο στελεχών που ήταν ταμπουρωμένοι σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους ή πολιτών που δεν είχε τύχει να γνωριστούν πριν τον τετράμηνο διάλογό τους, έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις αποτελεσματικής επικοινωνίας. Ακόμη κι αν οι επίσημες δηλώσεις των άλλων παρατάξεων δεν δηλώσουν με σαφήνεια την υποστήριξη προς τον Μπουτάρη, είναι προεξοφλημένο ότι την υπονοούν.
Την υποστήριξη στον Μπουτάρη υπονοεί ο Μηταφίδης του ΣΥΝ, που υπήρξε με το μετρημένο και ενωτικό του στυλ, ακρογωνιαίος (κυριολεκτικά) λίθος του «Διαπαραταξιακού». Την υπονοεί ο Μάτης που πέτυχε ακριβώς τον στόχο που προσωπικά είχε θέσει (3,45%, όσο το αποτέλεσμα των Οικολόγων – Πράσινων στις εθνικές εκλογές του 2009). Εδώ δεν υπήρχαν περιθώρια αύξησης μια που άλλα στελέχη των Οικολόγων – Πράσινων συμμετείχαν στο ψηφοδέλτιο Μπουτάρη.
Όλοι αυτοί αντιλαμβάνονται ότι η δυναμική περί τον Μπουτάρη ξεπερνά το πρόσωπο του επικεφαλής της «Πρωτοβουλίας». Ηγετικά στελέχη κινημάτων της πόλης, όπως οι Street Panthers, αυτοδιοικητικές φυσιογνωμίες προερχόμενες τόσο από το ΠΑΣΟΚ, όσο και από τον ενιαίο ΣΥΝ, νέοι πολίτες με σφρίγος και ιδέες, συνιστούν ένα αμάλγαμα πολύ δημιουργικών ανθρώπων, που δεν μπορεί κανείς να το εξισώσει με το δυναμικό που ανέλαβε να συνεχίσει το έργο του Παπαγεωργόπουλου, του Άνθιμου και του Ψωμιάδη.
Αφορά αυτό το δυναμικό τους δημότες που απείχαν; Άλλους ναι και άλλους σαφέστατα όχι.
Δεν αφορά αυτούς που η αγανάκτηση για το προσωπικό τους στρίμωγμα από την οικονομική κρίση (που προϋπήρξε του Μνημονίου), τους ωθεί σε αντικοινωνικό αυτισμό και ένα «δεν πάνε να ... όλοι τους». Αφορά όμως τον σοσιαλιστή που υπογράμμισε την αντιηγετική του δυσφορία, χωρίς να προτίθεται να αφήσει τον Άνθιμο να ορίζει ποιος θα είναι ο «άρχων» της πόλης υπό τη σκιά του.
Δεν αφορά τον επαναστάτη που θεώρησε ότι «τα έζησε όλα στα Δεκεμβριανά», αλλά αφορά τον αντιαυταρχικό οπαδό της άμεσης δημοκρατίας, που περιμένει να δει στις διαδικασίες κατάρτισης του συμμετοχικού προϋπολογισμού στις λαϊκές συνελεύσεις της γειτονιάς.
Δεν αφορά τη μειονότητα της τΣΥΡίΖΑς, αλλά η αλλαγή των ισορροπιών στην πόλη ενδιαφέρει τον ριζοσπάστη αριστερό, που παλεύει για την πολιτική ανατροπή. Ενδιαφέρει ακόμη και ορισμένους αντιεξουσιαστές που μπορούν να αντιληφθούν ότι οι καταλήψεις σπιτιών μπορούν να βαθύνουν το ρόλο τους ως εστίες αυτόνομου πολιτικού διαλόγου και καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Το σπάσιμο της αλυσίδας που κρατά 24 χρόνια ενδιαφέρει πρωτίστως τον δημότη που θέλει να δει το χώρο της Έκθεσης και τα στρατόπεδα μέσα στην πόλη να γίνονται πνεύμονες πρασίνου και συνδετήριες ζώνες του Σέιχ-Σου με το πάρκο της παραλίας. Δεν αφορά τον μόνιμα αραγμένο φραπεδιάρη, που απολαμβάνει τις αναπαραστάσεις της ιδιωτικής τηλεοπτικής του αισθητικής στην κλίμακα της πλατείας Αριστοτέλους.
Στη διακοπή της συνέχειας θα αντισταθεί σθεναρά και την έχει ήδη χρηματοδοτήσει, ο συστηματικά παραβατικός μαγαζάτορας και ο αποκλειστικός προμηθευτής της απερχόμενης Δημοτικής Αρχής. Τη διακοπή θα την ψηφίσει μόνο αυτός που θέλει τη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΛΛΙΩΣ. Όχι για τον Μπουτάρη. Αλλά για την ευκαιρία που ανοίγει η εκλογή της παράταξής του και η συνεργασία με τις άλλες δημιουργικές δυνάμεις στο Δημοτικό Συμβούλιο, στις γειτονιές, στις διεκδικήσεις για ένα Δήμο με κοινωνική ευαισθησία στους δύσκολους καιρούς που έρχονται.
.
Οι τρέχουσες αυτοδιοικητικές εκλογές στο Δήμο Θεσσαλονίκης επηρεάστηκαν:
− από την έντονη πολιτική πόλωση λόγω Μνημονίου όπως σε όλη τη χώρα, αλλά και
− από τις τοπικά χαρακτηριστικά, που αναδεικνύουν σε ιδιαίτερη περίπτωση τις εκλογές στην πόλη μας.
Ήδη πριν από τις εθνικές εκλογές του 2009 θεωρούνταν ότι οι εκλογές στο Δήμο Θεσσαλονίκης ήταν το σημαντικότερο πεδίο πιθανής ανατροπής. Η Θεσσαλονίκη ήταν το πιθανότερο «κάστρο» που κατείχε επί ένα τέταρτο αιώνα περίπου η Κεντροδεξιά, το οποίο ήταν πιθανό να αλλάξει χέρια. Η διακυβέρνηση της Θεσσαλονίκης από τη συντηρητική παράταξη δεν έχει σχέση με την αντίστοιχη της Αθήνας. Η μετριότητα του εντόπιου προσωπικού σε πολιτικό, επιχειρηματικό ακόμη και εκκλησιαστικό επίπεδο, οδήγησε στη σταδιακή έκπτωση της πόλης από τη θέση της «συμπρωτεύουσας», θέση που κατείχε απέναντι στην πρωτεύουσα τόσο του βυζαντινού, όσο και του ελληνικού κράτους. Ιδιαίτερα την τελευταία 25ετία εκδηλώθηκαν βαθύτερες διεργασίες οπισθοδρόμησης ή χάθηκαν ευκαιρίες στο βαλκανικό χώρο, με συνέπεια να ξεθωριάσουν ορισμένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ή από τα σημεία υπεροχής της πόλης απέναντι στην Αθήνα. Ενδεικτικά θα σχολιάσω την Έκθεση, το λιμάνι, το φεστιβάλ κινηματογράφου και τις αστικές συγκοινωνίες.
■Η Έκθεση έχασε το διεθνή (και αδιαμφισβήτητα διαβαλκανικό) και εμπορικό της χαρακτήρα, μετέπεσε σταδιακά σε καταναλωτική έκθεση και ως τέτοια, υπολείπεται, φυσικά, από τις πολλές και πολυπληθέστερες εκθέσεις του λεκανοπέδιου της Αθήνας, όπου εδρεύει η μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη της χώρας.
■Το λιμάνι όχι μόνο δεν κατάφερε να γίνει πύλη της Βαλκανικής ενδοχώρας, αλλά δεν προσέλκυσε καν το επενδυτικό ενδιαφέρον διεθνών επενδυτών όπως ο Πειραιάς, χάνοντας ραγδαία μερίδια από αντίπαλα λιμάνια των απέναντι ακτών του Αιγαίου και της Μαύρης Θάλασσας.
■Το φεστιβάλ κινηματογράφου έχασε τη μοναδικότητά του κι αντιμετωπίζει πλέον τον κίνδυνο να θεσπιστεί παρόμοιο φεστιβάλ εθνικής κινηματογραφίας στην Αθήνα, ιδιαίτερα μετά τις ομιχλώδεις κινήσεις για την ανάταξη του ελληνικού σινεμά.
■Η οργάνωση των αστικών συγκοινωνιών, όπως και άλλες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες (Express Service, Goodys, ΙΚΕΑ) δοκιμάστηκαν θετικά στις συνθήκες της «αρκούντως μεγάλης πόλης», πριν αντιγραφούν στην Αθήνα. Με τη διαφορά ότι εκεί, οι συγκοινωνίες εμπλουτίστηκαν σε ποικιλία (τρόλεϋ, τραμ, μετρό), ενώ εδώ - παρά το σαφές πλεονέκτημα στις δεκαετίες ’60 και ’70 - το συγκοινωνιακό έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο, η δε ποικιλία μέσων μεταφοράς περιορίστηκε: η θαλάσσια διασύνδεση των κοντινών ακτών του Θερμαϊκού κόλπου, αντί να εκσυγχρονιστεί, απλά καταργήθηκε.
Ως ένας Σαλονικιός που έζησε πολλά χρόνια στην Αθήνα, αντιλαμβάνομαι καθαρά και με παράπονο, το πόσο έχει μείνει πίσω η Θεσσαλονίκη την τελευταία 25ετία. Δεν έχει πλέον καμία σχέση με τη θέση και το ρόλο άλλων «δεύτερων πόλεων», όπως είναι η Βαρκελώνη απέναντι στη Μαδρίτη, το Μιλάνο απέναντι στη Ρώμη ή ακόμη και η «τρίτη» Σμύρνη απέναντι στην Άγκυρα και την Πόλη. Εδώ τα μόνα θέματα που μεγεθύνονται είναι η ανεργία, ο όγκος των σκουπιδιών, ο αριθμός των κυκλοφορούντων Ι.Χ. και φυσικά τα τραπεζοκαθίσματα. Σε πρόσφατη εκδήλωση παρουσιάστηκαν οι λύσεις άλλων παραθαλάσσιων πόλεων σε αυτά τα καθημερινά προβλήματα, λύσεις που γέννησαν θλίψη και σαρκασμό στο ακροατήριο.
Ο καθένας με το δικό του τρόπο αντίληψης, πολλοί Θεσσαλονικείς βιώνουν αυτή την έκπτωση της πόλης απέναντι στην Αθήνα, αλλά και τον πιο αργό βηματισμό ή την οπισθοδρόμησή της απέναντι σε άλλες επαρχιακές πόλεις που έχουν ανθίσει (Ιωάννινα), βελτιώσει την εικόνα τους (Λάρισα) ή σχεδιάσει το μέλλον τους (Έδεσσα). Τα παραδείγματα είναι επιλεκτικά και όχι αποκλειστικά. Περιορίζονται δε στον ελλαδικό χώρο και δεν επεκτείνονται στην ευρύτερη ανατολική πλευρά της Ευρώπης, όπου συντελούνται ορισμένες εντυπωσιακές μεταμορφώσεις πόλεων του μεγέθους της Σαλονίκης. Ένα είναι σίγουρο: ο κόσμος αλλάζει και εμείς μένουμε πίσω. Όπου δε υπάρχει στασιμότητα αναπτύσσονται φαινόμενα σαπίλας, όπως ήταν η συστηματική υπεξαίρεση πόρων του Δήμου από στελέχη του, υπό την άγνοια (ή μήπως επίγνωση;) του αποσυρθέντος Παπαγεωργόπουλου. Ή όπως η παρέμβαση του Άνθιμου στον προεκλογικό αγώνα, ο οποίος υπενθύμισε πόσο «μεσαιωνική» μπορεί να είναι η δομή εξουσίας σε μια πόλη, ήδη στις αρχές του 21ου αιώνα.
Η στασιμότητα δεν έμεινε χωρίς αντίδραση. Ήδη από τις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές (2006) η ψήφιση με 16% της ανεξάρτητης - και «αντάρτικης» απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΝ - Πρωτοβουλίας γύρω από τον Μπουτάρη, σηματοδότησε την αντίδραση ενός τμήματος της τοπικής κοινωνίας στις ανεπάρκειες του πολιτικού (και όχι μόνο) προσωπικού της. Η επιδείνωση του κλίματος με το σκάνδαλο που ξέσπασε κατά την τελευταία θητεία Παπαγεωργόπουλου οδήγησε στην εμφάνιση αρκετών κινήσεων ενεργών πολιτών, με διακομματική σύνθεση, που φιλοδοξούσαν να συμβάλλουν στην ανατροπή της εικόνας της πόλης. Στην ενεργοποίηση των δημοτών συνέτεινε η ματαίωση του έργου της υποθαλάσσιας λεωφόρου, που έδειξε και την αναποτελεσματικότητα των πολιτικών ηγεσιών να φέρουν σε πέρας ένα μεγάλο έργο, αλλά και τα περιθώρια για επιτυχή παρέμβαση των αντιδρώντων δημοτών.
Η επιτυχής καταγραφή της κίνησης Μπουτάρη το 2006 ενθάρρυνε πολλούς να τον μιμηθούν. Όλοι αυτοί θεωρούσαν δεδομένο ότι αποκλείεται το ΠΑΣΟΚ να υποστηρίξει το πρόσωπο που εξομοίωσε την υποψήφιά του (Αράπογλου) με τον Παπαγεωργόπουλο. (Η περίφημη απαξιωτική φράση ενός ατίθασου Μπουτάρη, που δεν υποτάσσεται στο πολιτικό savoir-vivre, κινδυνεύει να γυρίσει μπούμεραγκ εις βάρος του, σήμερα.)
Ευάριθμοι μνηστήρες (Ευθυμιάδης, Παπαθεμελής, Τζήκας, Μάτης) εμφανίστηκαν από την κεντροδεξιά μέχρι την οικοαριστερά, διεκδικώντας να πετύχουν εκεί που ο Μπουτάρης απέτυχε την προηγούμενη φορά. Ταυτόχρονα οι κινήσεις ενεργών πολιτών, χωρίς να προβάλλουν δικό τους υποψήφιο, επεδίωκαν τη δημοκρατική συνεννόηση για την ανάδειξη ενός κοινού προγράμματος και υποψηφίου, που θα ανέτρεπε το «καθεστώς» Παπαγεωργόπουλου.
Η διαπλοκή της ηγεσίας του Δήμου με τους μαγαζάτορες της νύχτας, τους προμηθευτές Δημοσίου, τη σκοταδιστική εκκλησία καθώς και η κατάχρηση του Ταμείου του Δήμου δημιούργησε τόση απέχθεια που οδήγησε σε κάτι πρωτοφανές: όλες οι αντιπολιτευόμενες παρατάξεις κέντρου και αριστεράς («πλην Λακεδαιμονίων» του ΚΚΕ), μαζί με τις κινήσεις ενεργών πολιτών, συνδιαλέχθηκαν για τέσσερις περίπου μήνες και συμφώνησαν σε ένα κοινό προγραμματικό πλαίσιο, καθώς και μια πιο συμμετοχική και αμεσοδημοκρατική λειτουργία της Δημοτικής Αρχής. Το λεγόμενο «Διαπαραταξιακό» υπήρξε πράγματι μοναδικό φόρουμ διαλόγου όπου συμμετείχαν συνιστώσες του ΠΑΣΟΚ, των Οικολόγων, της Αριστεράς, των Κοινωνικών Κινημάτων και ατόμων με αναπηρίες της πόλης.
Το Διαπαραταξιακό δεν κατάφερε να φθάσει σε συμφωνία όλων των συμμετεχόντων για το πως θα αναδειχθεί κοινός υποψήφιος. Η έλξη που παράγεται από την πολιτική επιλογή φαίνεται ότι δεν είναι τόσο ισχυρή όσο τα συμφέροντα των παραβατικών μαγαζατόρων και των αποκλειστικών προμηθευτών, που γρήγορα συσπειρώθηκαν γύρω από ένα και μοναδικό διάδοχο του πολιτικού τους εκπροσώπου: έναν πρώην υπάλληλο στα μέσα ενημέρωσης του Παπαγεωργόπουλου, που εξυπηρετούσε τόσο καλά τα καθήκοντά του, ώστε αναδείχθηκε και σε βουλευτή. Η κομματική θερμοκοιτίδα ανατρέφει με ασφάλεια διαδόχους των φθαρμένων.
Η αδυναμία συνεννόησης των αντιπολιτευόμενων σε ένα κοινό πρόσωπο δεν αναιρεί τη σημαντική παρακαταθήκη που σωρεύτηκε από την τετράμηνη δημοκρατική συνεννόηση. Όπως παραδέχθηκε πρόσφατα ο Μπουτάρης, οι κοινές επεξεργασίες του «Διαπαραταξιακού» είναι πολύτιμη παρακαταθήκη και η ανανέωση της λειτουργίας του σε περίπτωση εκλογής του, θα δώσει ένα χρήσιμο think tank (συμβουλευτικό όργανο), που θα προετοιμάζει προτάσεις και κοινωνικές πρωτοβουλίες, ενώ θα επιτρέπει την επίλυση αρχικών διαφωνιών της νέας δημοτικής αρχής με την αριστερότερή της αντιπολίτευση.
Η γνωριμία σε ανθρώπινο επίπεδο στελεχών που ήταν ταμπουρωμένοι σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους ή πολιτών που δεν είχε τύχει να γνωριστούν πριν τον τετράμηνο διάλογό τους, έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις αποτελεσματικής επικοινωνίας. Ακόμη κι αν οι επίσημες δηλώσεις των άλλων παρατάξεων δεν δηλώσουν με σαφήνεια την υποστήριξη προς τον Μπουτάρη, είναι προεξοφλημένο ότι την υπονοούν.
Την υποστήριξη στον Μπουτάρη υπονοεί ο Μηταφίδης του ΣΥΝ, που υπήρξε με το μετρημένο και ενωτικό του στυλ, ακρογωνιαίος (κυριολεκτικά) λίθος του «Διαπαραταξιακού». Την υπονοεί ο Μάτης που πέτυχε ακριβώς τον στόχο που προσωπικά είχε θέσει (3,45%, όσο το αποτέλεσμα των Οικολόγων – Πράσινων στις εθνικές εκλογές του 2009). Εδώ δεν υπήρχαν περιθώρια αύξησης μια που άλλα στελέχη των Οικολόγων – Πράσινων συμμετείχαν στο ψηφοδέλτιο Μπουτάρη.
Όλοι αυτοί αντιλαμβάνονται ότι η δυναμική περί τον Μπουτάρη ξεπερνά το πρόσωπο του επικεφαλής της «Πρωτοβουλίας». Ηγετικά στελέχη κινημάτων της πόλης, όπως οι Street Panthers, αυτοδιοικητικές φυσιογνωμίες προερχόμενες τόσο από το ΠΑΣΟΚ, όσο και από τον ενιαίο ΣΥΝ, νέοι πολίτες με σφρίγος και ιδέες, συνιστούν ένα αμάλγαμα πολύ δημιουργικών ανθρώπων, που δεν μπορεί κανείς να το εξισώσει με το δυναμικό που ανέλαβε να συνεχίσει το έργο του Παπαγεωργόπουλου, του Άνθιμου και του Ψωμιάδη.
Αφορά αυτό το δυναμικό τους δημότες που απείχαν; Άλλους ναι και άλλους σαφέστατα όχι.
Δεν αφορά αυτούς που η αγανάκτηση για το προσωπικό τους στρίμωγμα από την οικονομική κρίση (που προϋπήρξε του Μνημονίου), τους ωθεί σε αντικοινωνικό αυτισμό και ένα «δεν πάνε να ... όλοι τους». Αφορά όμως τον σοσιαλιστή που υπογράμμισε την αντιηγετική του δυσφορία, χωρίς να προτίθεται να αφήσει τον Άνθιμο να ορίζει ποιος θα είναι ο «άρχων» της πόλης υπό τη σκιά του.
Δεν αφορά τον επαναστάτη που θεώρησε ότι «τα έζησε όλα στα Δεκεμβριανά», αλλά αφορά τον αντιαυταρχικό οπαδό της άμεσης δημοκρατίας, που περιμένει να δει στις διαδικασίες κατάρτισης του συμμετοχικού προϋπολογισμού στις λαϊκές συνελεύσεις της γειτονιάς.
Δεν αφορά τη μειονότητα της τΣΥΡίΖΑς, αλλά η αλλαγή των ισορροπιών στην πόλη ενδιαφέρει τον ριζοσπάστη αριστερό, που παλεύει για την πολιτική ανατροπή. Ενδιαφέρει ακόμη και ορισμένους αντιεξουσιαστές που μπορούν να αντιληφθούν ότι οι καταλήψεις σπιτιών μπορούν να βαθύνουν το ρόλο τους ως εστίες αυτόνομου πολιτικού διαλόγου και καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Το σπάσιμο της αλυσίδας που κρατά 24 χρόνια ενδιαφέρει πρωτίστως τον δημότη που θέλει να δει το χώρο της Έκθεσης και τα στρατόπεδα μέσα στην πόλη να γίνονται πνεύμονες πρασίνου και συνδετήριες ζώνες του Σέιχ-Σου με το πάρκο της παραλίας. Δεν αφορά τον μόνιμα αραγμένο φραπεδιάρη, που απολαμβάνει τις αναπαραστάσεις της ιδιωτικής τηλεοπτικής του αισθητικής στην κλίμακα της πλατείας Αριστοτέλους.
Στη διακοπή της συνέχειας θα αντισταθεί σθεναρά και την έχει ήδη χρηματοδοτήσει, ο συστηματικά παραβατικός μαγαζάτορας και ο αποκλειστικός προμηθευτής της απερχόμενης Δημοτικής Αρχής. Τη διακοπή θα την ψηφίσει μόνο αυτός που θέλει τη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΛΛΙΩΣ. Όχι για τον Μπουτάρη. Αλλά για την ευκαιρία που ανοίγει η εκλογή της παράταξής του και η συνεργασία με τις άλλες δημιουργικές δυνάμεις στο Δημοτικό Συμβούλιο, στις γειτονιές, στις διεκδικήσεις για ένα Δήμο με κοινωνική ευαισθησία στους δύσκολους καιρούς που έρχονται.
.
Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010
ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1944 - ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2010
Πρεπει να το κανουμε καθαρο προς την κυβερνηση και την Τροικα,
ξερουμε οτι εισαστε η ενοπλη δυναμη εναντια στον εργαζομενο λαο.
Θα βαδισουμε εναντιον σας με τροπο ειρηνικο οπου αυτο ειναι δυνατον,
Θα βαδισουμε εναντιον σας με τροπο ειρηνικο οπου αυτο ειναι δυνατον,
και με τα οπλα οπου αυτο γινεται πια αναποφευκτο.
Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010
ΚΑΛΠΕΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 31/10/2010 εφημεριδα Η ΑΥΓΗ
Ούτε ο πρωθυπουργός γνωρίζει αν θα καταφύγει, τελικώς, σε πρόωρες εκλογές. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι η χώρα έχει εισέλθει σε ιδιόρρυθμη προεκλογική περίοδο. Ήδη άρχισαν να "ψηφίζουν" οι αγορές, με τα spread να ανεβαίνουν. Την απόφαση θα την πάρει σύντομα ο πρωθυπουργός. Νωρίτερα θα εκτιμήσει το αποτέλεσμα των περιφερειακών εκλογών με δυναμικό και όχι στατικό τρόπο και, βεβαίως, πρέπει να πάρει το ok από την τρόικα. Διότι τέτοια μείζων απόφαση προϋποθέτει την έγκρισή της.
Η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, αν και διατυπώθηκε ως μπλόφα με στόχο τη συσπείρωση των οπαδών του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να αποκτήσει πραγματικές διαστάσεις. Ο διοικητής της ΤτΕ στην έκθεσή του (αυτή που προτείνει ως "συνταγή" περίπου την κατάργηση του κοινωνικού κράτους) προβλέπει ότι, αν υπάρξει επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, θα χρειαστούν πρόσθετα σκληρά μέτρα για να προχωρήσει η "δημοσιονομική εξυγίανση". Τι εννοούσε ο πρωθυπουργός όταν στο τηλεοπτικό διάγγελμά του μιλούσε για "κόκκινες γραμμές";
Πρέπει κανείς να συνυπολογίσει και τις αρνητικές εξελίξεις στην Ε.Ε., η οποία σύρεται από τον άξονα Μέρκελ - Σαρκοζί σε ακόμη πιο νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις. Σχεδιάζει ποινολόγιο για τους δημοσιονομικά απείθαρχους. Αντί για μέτρα διάσωσης των απειλούμενων ασθενών οικονομιών, επιμένουν στον λεόντειο "μηχανισμό στήριξης". Στην ουσία, Μέρκελ και Σαρκοζί σπρώχνουν στο περιθώριο τις αδύναμες οικονομίες, παρά τον κίνδυνο να προκληθεί ντόμινο διαιρέσεων στην Ε.Ε. Και ο Έλληνας πρωθυπουργός, μόλις ξύπνησε από τον πολιτικό λήθαργό του, υπερηφανεύεται για τις εξελίξεις!
Υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες που είναι δυνατόν να επισπεύσουν τις εκλογές. Μέσα σ' αυτή την κινούμενη άμμο, η επιλογή της ανανεωτικής - ριζοσπαστικής αριστεράς να συναντηθεί με δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ δημιουργεί δυνατότητες ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού με σταθερότητα προς τ' αριστερά. Η επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων, σε συνθήκες κοινωνικής ερήμωσης, επιβάλλει στην αριστερά να μετατρέψει την οργή που θα βγει από τις κάλπες σε λαϊκή παρέμβαση. Να χαράξει δρόμους για τη μη εφαρμογή και ανατροπή του Μνημονίου, για την ανάπτυξη με δουλειά, για την αναδιανομή.
Διανύουμε περίοδο κατά την οποία, με όχημα την παρατεταμένη εκλογολογία, θα επιχειρηθεί η ανασυγκρότηση του "συστήματος Μνημονίου". Ήδη άρχισαν τα προκαταρκτικά τηλεοπτικά πυρά των Πρετεντέρηδων κατά της αριστεράς. Έξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν...
Χρέος της αριστεράς είναι να δώσει προοπτική στην πολιτική κινητικότητα προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων. Χωρίς περιχαρακώσεις, χωρίς προσωπικά διαβήματα, χωρίς ιδεολογικούς αναχρονισμούς. Με ενωτικό πνεύμα, με την αναγκαία αυτοκριτική, με αριστερή στρατηγική για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Η κάλπη θα στείλει μηνύματα και για την αριστερά.
Η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, αν και διατυπώθηκε ως μπλόφα με στόχο τη συσπείρωση των οπαδών του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να αποκτήσει πραγματικές διαστάσεις. Ο διοικητής της ΤτΕ στην έκθεσή του (αυτή που προτείνει ως "συνταγή" περίπου την κατάργηση του κοινωνικού κράτους) προβλέπει ότι, αν υπάρξει επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, θα χρειαστούν πρόσθετα σκληρά μέτρα για να προχωρήσει η "δημοσιονομική εξυγίανση". Τι εννοούσε ο πρωθυπουργός όταν στο τηλεοπτικό διάγγελμά του μιλούσε για "κόκκινες γραμμές";
Πρέπει κανείς να συνυπολογίσει και τις αρνητικές εξελίξεις στην Ε.Ε., η οποία σύρεται από τον άξονα Μέρκελ - Σαρκοζί σε ακόμη πιο νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις. Σχεδιάζει ποινολόγιο για τους δημοσιονομικά απείθαρχους. Αντί για μέτρα διάσωσης των απειλούμενων ασθενών οικονομιών, επιμένουν στον λεόντειο "μηχανισμό στήριξης". Στην ουσία, Μέρκελ και Σαρκοζί σπρώχνουν στο περιθώριο τις αδύναμες οικονομίες, παρά τον κίνδυνο να προκληθεί ντόμινο διαιρέσεων στην Ε.Ε. Και ο Έλληνας πρωθυπουργός, μόλις ξύπνησε από τον πολιτικό λήθαργό του, υπερηφανεύεται για τις εξελίξεις!
Υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες που είναι δυνατόν να επισπεύσουν τις εκλογές. Μέσα σ' αυτή την κινούμενη άμμο, η επιλογή της ανανεωτικής - ριζοσπαστικής αριστεράς να συναντηθεί με δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ δημιουργεί δυνατότητες ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού με σταθερότητα προς τ' αριστερά. Η επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων, σε συνθήκες κοινωνικής ερήμωσης, επιβάλλει στην αριστερά να μετατρέψει την οργή που θα βγει από τις κάλπες σε λαϊκή παρέμβαση. Να χαράξει δρόμους για τη μη εφαρμογή και ανατροπή του Μνημονίου, για την ανάπτυξη με δουλειά, για την αναδιανομή.
Διανύουμε περίοδο κατά την οποία, με όχημα την παρατεταμένη εκλογολογία, θα επιχειρηθεί η ανασυγκρότηση του "συστήματος Μνημονίου". Ήδη άρχισαν τα προκαταρκτικά τηλεοπτικά πυρά των Πρετεντέρηδων κατά της αριστεράς. Έξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν...
Χρέος της αριστεράς είναι να δώσει προοπτική στην πολιτική κινητικότητα προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων. Χωρίς περιχαρακώσεις, χωρίς προσωπικά διαβήματα, χωρίς ιδεολογικούς αναχρονισμούς. Με ενωτικό πνεύμα, με την αναγκαία αυτοκριτική, με αριστερή στρατηγική για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Η κάλπη θα στείλει μηνύματα και για την αριστερά.
Σχολιο δικο μου
Συμφωνω αρκετα με την τελευταια παραγραφο του αρθρου, αυτα ειναι κατι που επανελλειμενα τα εχω πει σε πολλα αρθρα μου και σημειωματα εδω και στην ιστοσελιδα www.politikokafeneio.com που μετεχω σαν μελος της Συντακτικης Ομαδας.
Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2010
ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Στον Δημο Συκεων - Νεαπολης - Αγιου Παυλου καταψηφιζουμε τον Συνδυασμο "Εξω απο τα τειχη" με υποψηφιο δημαρχο τον Σωτηρη Σιωμαδη.
Ο Σιωμαδης ειναι ενας αριβιστας, λοβιτουρας και τραμπουκος.
Οταν ηταν στο ΚΚΕ τραμπουκιζε εναντια στα μελη του ΚΚΕ εσωτ., επανελειμενα σχηματιζε ομαδες Κνιτων που εσκιζαν πανώ και αφισσες του ΚΚΕ εσωτερικου.
Αποχωρησε απο το ΚΚΕ οταν καταλαβε οτι το ΚΚΕ δεν θα τον υποστηριζε σαν υποψηφιο Δημαρχο και προσανατολιζοταν στο προσωπο του Μ. Μοσχονα.
Στις εκλογες του 2002 παρεσυρε τον ΣΥΝ στον συνδυασμο του Νικου Μπιμπα εργολαβου Δημοσιων εργων που επαιρνε τα εργα του Δημου Αγιου Παυλου κατα αναθεση οταν ηταν ο Σιωμαδης αντιδημαρχος.
Δεν εχει καμια σχεση με την Ανανεωση της Αριστερας.
Επειδη η ψηφος σε αυτες τις εκλογες πρεπει να εχει ενα σαφες μηνυμα εναντια στις πολιτικες της κυβερνησης και της τροικα,
ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ
την α΄ κυριακη ψηφο στον συνδυασμο του ΚΚΕ με υποψηφιο δημαρχο τον Βέλλη.
Ο Σιωμαδης ειναι ενας αριβιστας, λοβιτουρας και τραμπουκος.
Οταν ηταν στο ΚΚΕ τραμπουκιζε εναντια στα μελη του ΚΚΕ εσωτ., επανελειμενα σχηματιζε ομαδες Κνιτων που εσκιζαν πανώ και αφισσες του ΚΚΕ εσωτερικου.
Αποχωρησε απο το ΚΚΕ οταν καταλαβε οτι το ΚΚΕ δεν θα τον υποστηριζε σαν υποψηφιο Δημαρχο και προσανατολιζοταν στο προσωπο του Μ. Μοσχονα.
Στις εκλογες του 2002 παρεσυρε τον ΣΥΝ στον συνδυασμο του Νικου Μπιμπα εργολαβου Δημοσιων εργων που επαιρνε τα εργα του Δημου Αγιου Παυλου κατα αναθεση οταν ηταν ο Σιωμαδης αντιδημαρχος.
Δεν εχει καμια σχεση με την Ανανεωση της Αριστερας.
Επειδη η ψηφος σε αυτες τις εκλογες πρεπει να εχει ενα σαφες μηνυμα εναντια στις πολιτικες της κυβερνησης και της τροικα,
ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ
την α΄ κυριακη ψηφο στον συνδυασμο του ΚΚΕ με υποψηφιο δημαρχο τον Βέλλη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)