Χρηματιστηριακή Φουσκα ολκης

Η σημερινη χρηματιστηριακή αξια, συνολικα ολων των ελληνικων τραπεζων, ειναι 7,300,745,000 δηλαδη ολες μαζι αξιζουν 7,5 δις ευρω.
Εμεις σαν ελληνικος λαος τους κανουμε δωρο 30 δις ευρω ισως και παραπανω.
Δηλαδη τους πληρωνουμε την αξια τους Χ4.
Αυτο κι αν ειναι φουσκα.
Πιο φτηνα θα μας εβγαινε να τις αγοραζαμε ολες

Δημοκρατική Αριστερά: η κακέκτυπη ελληνική «Ελιά», η κρίση και η ριζοσπαστική διέξοδος

απο το πολιτικο καφενειο www.politikokafeneio.com

Όταν τον Ιούνιο του 2010 ο Φ. Κουβέλης και η ομάδα στελεχών που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ίδρυσαν τη Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ), οι περισσότεροι σχολιαστές, παρακινημένοι από τα χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά που κατέγραφε τότε το κόμμα, θεώρησαν πως επρόκειτο για ένα εξαρχής αποτυχημένο εγχείρημα καταγραφής μια συστημικής «Αριστεράς». Η εξέλιξη απέδειξε ότι ο κ. Κουβέλης ήταν πιο διορατικός από όσο νομιζόταν και ότι διάλεξε την κατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσει ένα εγχείρημα που δεν είναι εντελώς χωρίς προοπτικές. Η φύση αυτών των προοπτικών, που δεν είναι άλλη από την προσπάθεια του συστήματος να στηθεί ένα νέο ανάχωμα στα «αριστερά» του καταρρέοντος ΠΑΣΟΚ ώστε να εμποδιστεί μια γνήσια ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου, επιβάλλει να δοθεί μια ιδιαίτερη προσοχή στο θέμα από τους μαρξιστές και τους προοδευτικούς σχολιαστές. Η ΔΗΜΑΡ δεν είναι το μόνο κόμμα που φιλοδοξεί να καλύψει το πεδίο συστημικής «Αριστεράς» (ή την «αριστερή» πτέρυγα της κεντροαριστεράς, για να χρησιμοποιήσουμε την καθιερωμένη ορολογία). Υπάρχουν μερικές ακόμη συγγενικές δυνάμεις όπως οι Οικολόγοι-Πράσινοι και το Άρμα Πολιτών. Είναι όμως το κόμμα που σημειώνει τη μεγαλύτερη επιτυχία και συγκεντρώνει σαφώς την προτίμηση του κατεστημένου, όπως φανερώνει η ευνοϊκή μεταχείρισή της στα ΜΜΕ και τα φουσκωμένα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις – παρότι βέβαια είναι αλήθεια ότι προηγείται σαφώς των ανταγωνιστών της.

Αυτή η προτίμηση του συστήματος προς τη ΔΗΜΑΡ δεν είναι τυχαία. Σχετίζεται με το εκ πρώτης όψης παράδοξο και όχι πλήρως κατανοημένο γεγονός, ότι από όλες τις συστημικές «αριστερές» δυνάμεις, η ΔΗΜΑΡ είναι η πιο ισχυρά ενταγμένη στο σύστημα. Τα άλλα δυο κόμματα είναι πιο επαμφοτερίζοντα και άμορφα, ώστε να κερδίσουν την αποδοχή και υποστήριξη του κατεστημένου1. Το «Άρμα», ένα μέρος του στελεχικού δυναμικού του οποίου δείχνει να απορροφάται ήδη από τη ΔΗΜΑΡ, δεν έχει το «συγχρονιζέ» προφίλ που χρειάζονται τα μίντια. Στους Οικολόγους-Πράσινους, από την άλλη, θα βρει κανείς από οπαδούς της πράσινης ανάπτυξης που κινούνται στη λογική του «καλού καπιταλισμού» ως ριζοσπάστες ακτιβιστές του αγώνα ενάντια στην κλιματική αλλαγή – και αυτό το τελευταίο ακτιβιστικό στοιχείο μοιραία προκαλεί δυσπιστία, καθώς δεν είναι εύκολο να ελεγχθεί σε συνθήκες κρίσης. Αντίθετα, η ΔΗΜΑΡ παρουσιάζει μια πιο εύτακτη και ενιαία εικόνα που την τοποθετηθεί στη δεξιά άκρη αυτών των δυνάμεων, ενώ ταυτόχρονα, τα αριστερά εύσημα του όγκου των στελεχών της από την προηγούμενη θητεία τους στον ΣΥΡΙΖΑ βοηθούν να δημιουργείται η ψευδαίσθηση πως πρόκειται για έναν πιο «αριστερό» σχηματισμό. Ακριβώς αυτή η ιδιομορφία της, σε συνδυασμό με το «χαρισματικό» προφίλ του αρχηγού της, κάνει σήμερα τη ΔΗΜΑΡ ιδιαίτερα χρήσιμη στις προσπάθειες για μια αντιδραστική ανασύνταξη του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης που καταρρέει.

Μια ματιά στο στελεχικό δυναμικό της ΔΗΜΑΡ και τις δυνάμεις που προσχωρούν τελευταία σε αυτήν από το χώρο του αποσυντιθέμενου ΠΑΣΟΚ, θα τεκμηριώσει την παραπάνω εκτίμηση. Το πραγματικό πιστεύω των πολιτευτών της ΔΗΜΑΡ το αποτύπωσε καθαρά ο βουλευτής Γ. Ψαριανός, με την προθυμία του να αποδώσει δημοκρατικά εύσημα ακόμη και στην ακροδεξιά, και τη δηλωμένη ετοιμότητά του για συμμετοχή στην κυβέρνηση. Η πανηγυρική δήλωση του Ψαριανού υπέρ της επιλογής του Παπαδήμου, επειδή «είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να αποτελεί εγγύηση, γιατί είναι αποδεκτός και από την κοινωνία και από το πολιτικό κατεστημένο»2, εξέφρασε ανοιχτά την προσήλωση στο σύστημα και την ανακαίνισή του, που τα υπόλοιπα στελέχη της ΔΗΜΑΡ φροντίζουν στοιχειωδώς να αποκρύβουν.

Στις προσωπικότητες που προσχώρησαν πρόσφατα, στις αρχές Φεβρουαρίου στη ΔΗΜΑΡ βρίσκουμε πολλά στελέχη και θιασώτες του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Ανάμεσά τους ο υφυπουργός στην κυβέρνηση Σημίτη Νίκος Μπίστης και «φωτισμένοι» ταγοί του συστήματος όπως ο για πολλά χρόνια επικεφαλής της ΕΡΤ Παναγιώτης Παναγιώτου του Έθνους και ο Ριχάρδος Σωμερίτης του Βήματος3. Ακόμη πιο χαρακτηριστική όμως είναι η ισχυρά πιθανολογούμενη τοποθέτηση του πρώην υπουργού Αλέκου Παπαδόπουλου ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας, και η, πιθανολογούμενη επίσης, συμμετοχή στα ψηφοδέλτια της Μιλένας Αποστολάκη, του πρώην υφυπουργού του ΠΑΣΟΚ Θ. Κολιοπάνου και σειράς δημοσιογράφων και πανεπιστημιακών σαν τους κ. κ. Μ. Γιομπαζολιά, Ν. Γαλανό (και οι δυο πρώην στελέχη του κόμματος του Δημαρά, ο Γαλανός αφού είχε περάσει πριν από τον ΣΥΝ και το ΠΑΣΟΚ), Β. Σκουντή, Γ. Πανούση, Γ. Βλαστάρη, κ.ά4. Τόσο ο Αλ. Παπαδόπουλος, όσο και οι Παναγιώτου, Σωμερίτης, κ.ά., διαφοροποιούνταν και ασκούσαν κριτική στο παρελθόν στο ΠΑΣΟΚ από την άποψη ενός ανοιχτού, καθαρού νεοφιλελευθερισμού, χωρίς τις δημαγωγικές υποσχέσεις του τύπου «λεφτά υπάρχουν» που δίνουν ψεύτικες ελπίδες και δημιουργούν υποχρεώσεις καταδικασμένες να παραμείνουν ανεκπλήρωτες. Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα ενός κόμματος που βρίσκει στήριγμα και πρόσβαση στο κατεστημένο μέσω της ενσωμάτωσης της πιο συντηρητικής μερίδας του ΠΑΣΟΚ και που κινητοποιεί επίσης μια μερίδα του πολιτικού και μιντιακού προσωπικού του συστήματος με μάλλον δευτερεύοντες ρόλους ως τώρα και ανυπόμονη να πάρει τη θέση των φθαρμένων εκπροσώπων του που αποχωρούν.

Η σχέση ανάμεσα στη ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου αναπαράγει έτσι διαφοροποιημένα και με αντίστροφη χρονική σειρά τη σχέση ανάμεσα στο σημιτικό και παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ. Είναι εν πολλοίς η διαφορά ανάμεσα σε έναν πονηρό πραματευτή που διαλαλά το σκάρτο εμπόρευμά του και έναν επιμελή, συνετό λογιστή, που διαπιστώνει μετά ότι οι πωλήσεις δεν φτάνουν και προσπαθεί να βρει τρόπο να καλύψει το έλλειμμα. Ενώ όμως στον καιρό του Σημίτη μπορούσε, μέσω του δανεισμού, να βρεθεί προσωρινά ένας τρόπος, σήμερα η «επιχείρηση» έχει φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο, γεγονός που απαιτεί ο λογιστής να είναι λίγο «κόκκινος» για να φαίνεται πως προασπίζει τα συμφέροντα των εργαζόμενων. Αυτό ασφαλώς θέτει το ερώτημα κατά πόσο η ΔΗΜΑΡ μπορεί να δώσει μια προσωρινή ανάσα στο σύστημα, μέσα από μια αναδιάρθρωση του πολιτικού σκηνικού όπως αυτή που έγινε στην Ιταλία στα μέσα της δεκαετίας του ’90, ή είναι ένα εγχείρημα εξαρχής καταδικασμένο σε αποτυχία.

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό – την οποία μπορεί να διακινδυνεύσουμε χωρίς ουσιαστικό κίνδυνο διάψευσης από τώρα – είναι αρνητική. Δεν υπάρχει ρεαλιστική δυνατότητα μιας βιώσιμης ιταλικού τύπου αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού της χώρας μας. Όταν ακόμη και το ΔΝΤ ομολογεί στη χτεσινή του έκθεση5 ότι η αναιμική ανάπτυξη θα ξεκινήσει το 2014, και το όποιο αποτέλεσμά της στην αναστροφή της τωρινής καταβαράθρωσης εμφανώς δεν θα μπορεί να έχει φανεί πριν περάσει μια πενταετία, είναι σαφές ότι η υπομονή του κόσμου θα εξαντληθεί και θα υπάρξουν δραστικές εξελίξεις, είτε ριζοσπαστικές είτε αντιδραστικές, προτού διαμορφωθούν οι όροι για μια «καθώς πρέπει» εξυγίανση του συστήματος. Μια σύγκριση όμως με την ιταλική εμπειρία θα μας πείσει παραπέρα επ’ αυτού.

Στην Ιταλία, η ανασύνταξη του πολιτικού σκηνικού, με την εμφάνιση του κόμματος του Μπερλουσκόνι και της «κεντροαριστεράς» της Ελιάς (που συνένωσε – σε κτυπητή αναλογία με τη ΔΗΜΑΡ – τη δεξιά πτέρυγα του ΚΚ Ιταλίας με τα υπολείμματα από τους σοσιαλδημοκράτες του Κράξι, ένα μέρος από τα τότε μιντιακά παράγωγα του συστήματος, κ.ά.), έλαβε χώρα στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Εκείνα τα χρόνια ήταν η «χρυσή περίοδος» του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, καθώς μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού ο καπιταλισμός γιόρταζε την παγκόσμια παντοκρατορία του και επεκτεινόταν στις νέες ανατολικές αγορές. Στις συνθήκες αυτές το σύστημα είχε στη διάθεσή του όλα τα μέσα για να κάνει την αναγκαία αναδιάταξη του πολιτικού προσωπικού του, προωθώντας εκείνους τους εκπροσώπους του που το εκπροσωπούσαν επαρκέστερα στις νέες συνθήκες. Αυτό έγινε με έναν ιδιόμορφο τρόπο στην Ιταλία, μια χώρα με έντονες αντιφάσεις, αλλά και ένα σχετικά υψηλό επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης, επαρκές για μια κάπως σταθερή ρύθμισή τους. Εκεί η διαδικασία αυτή συνδυάστηκε με τη λεγόμενη «επιχείρηση καθαρά χέρια», που ήταν στην ουσία ένα βίαιο παραμέρισμα των παλιών εκπροσώπων του συστήματος για να αδειάσει ο τόπος για τους νέους. Μέσα σε λίγους μήνες, παραδοσιακά κόμματα της αστικής τάξης όπως οι χριστιανοδημοκράτες, κυρίαρχοι στο πολιτικό σκηνικό για δεκαετίες, διαλύθηκαν και πολλοί παράγοντες του κατεστημένου, βιομήχανοι, πολιτικοί, κ.λπ., βρέθηκαν στη φυλακή. Μ’ όλο τον κατευθυνόμενο χαρακτήρα της υπόθεσης, ωστόσο, δόθηκε έτσι και μια εικόνα «εξυγίανσης», που διασφάλισε μια φθίνουσα κοινωνική συναίνεση για τα επόμενα χρόνια, με τις διαδοχικές εναλλαγές του Μπερλουσκόνι με όλο και πιο συντηρητικά σχήματα της «κεντροαριστεράς» υπό τον Πρόντι.

Η ιδιομορφία της Ελλάδας αντίθετα είναι ότι η αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος – ενός συστήματος ακόμη πιο διεφθαρμένου και απολιθωμένου από το ιταλικό – δεν εκπληρώθηκε στην περίοδο όπου υπήρχαν οι συγκριτικά πιο ευνοϊκές προϋποθέσεις γι’ αυτή. Το κατεστημένο επέμεινε στο παλιό πολιτικό του προσωπικό, διασφαλίζοντάς του μάλιστα πλήρη ασυδοσία και ατιμωρησία με τους νόμους που ψήφιζε. Αν εξαιρέσουμε τον Κουτσόγιωργα, πρακτικά ούτε ένας εκπρόσωπος των δυο κομμάτων του δικομματισμού δεν τιμωρήθηκε ενώ όλα τα τεράστια οικονομικά σκάνδαλα και οι απάτες κουκουλώθηκαν και παραγράφηκαν.

Φυσικά, αυτή η διαφορετική εξέλιξη δεν ήταν τυχαία. Συνδέεται με τη σαθρή βάση του ελληνικού καπιταλισμού και ήταν μια από τις αιτίες που η κρίση ξέσπασε με τέτοια τραχύτητα. Αν όμως το κατεστημένο απέτυχε να κάνει οποιοδήποτε «εκσυγχρονισμό» και «εξυγίανση» όταν υπήρχαν ορισμένες δυνατότητες, είναι δέκα φορές πιο βέβαιο ότι θα αποτύχει και τώρα, σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης και όταν οι δυνατότητες έχουν πρακτικά εκλείψει ή στενέψει ασφυκτικά. Σε μια τέτοια κατάσταση κρίσης, μια διαδικασία «κάθαρσης» για την οποία λείπει και το νομικό πλαίσιο, θα ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνη για το σύστημα, ανοίγοντας απρόβλεπτα τις βαλβίδες ασφαλείας που πιέζονται αφόρητα ήδη.

Από την άλλη μεριά, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι η ΔΗΜΑΡ δεν έχει κανένα ρόλο να επιτελέσει. Ο ρόλος αυτός όμως δεν είναι εκείνος του εξυγιαντή και του αναμορφωτή, αλλά ο πολύ πιο σεμνός, άχαρος και κακέκτυπος ρόλος ενός παραβάν και μιας ελκυστικής βιτρίνας. Της βιτρίνας πίσω από την οποία θα συντελείται η αντιδραστική, επιθετική δεξιά αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού που έχει ανάγκη σε καιρό μεγάλης κρίσης και προωθεί ήδη το κατεστημένο.

Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα έχει συγκριθεί όχι άστοχα από πολλούς – μεταξύ άλλων πρόσφατα και τον ίδιο τον Α. Σαμαρά – με το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Αυτή η αναλογία πάει όμως πολύ πιο πέρα από την οικονομική κατάρρευση και την «ενίσχυση των άκρων» που επισήμανε επιλεκτικά ο πρόεδρος της ΝΔ. Επεκτείνεται επίσης στις μορφές διακυβέρνησης και τις συνταγές εξόδου από την κρίση που εφαρμόζει το κατεστημένο. Οι τεχνοκρατικές κυβερνήσεις του Μόντι και του Παπαδήμου, με την άγρια αντιλαϊκή πολιτική τους και το παραμέρισμα της συνταγματικής και κοινοβουλευτικής νομιμότητας, θυμίζουν έντονα τις αδύναμες βοναπαρτιστικές κυβερνήσεις του Τζιολίτι και του Μπρίνινγκ, που προηγήθηκαν της ανόδου του φασισμού στην εξουσία στην Ιταλία και τη Γερμανία στο Μεσοπόλεμο. Και οι δυο τους αποτελούν το αρχικό στάδιο μιας αντιδραστικής πολιτικής και κοινωνικής αναδιάταξης, την οποία η αστική τάξη δεν έχει την ικανότητα να προωθήσει με τα συνηθισμένα κοινοβουλευτικά μέσα λόγω της κρίσης.

Αυτή η αναδιάταξη θα βαθύνει αναπόφευκτα και θα γίνει πιο ανοικτά αντιδραστική, με ακόμη πιο ισχυρά στοιχεία αυταρχισμού και εκτροπής από την αστική δημοκρατία στα επόμενα στάδια. Η προώθησή της, ωστόσο, σκοντάφτει σε μια σημαντική δυσκολία, ότι για την ώρα η ελληνική κοινωνία – οι εργαζόμενοι και τα πλατιά λαϊκά στρώματα που θίγονται από την κρίση – μετατοπίζεται όχι προς τα δεξιά αλλά προς τα αριστερά. Στις συνθήκες αυτές ο ρόλος ενός κόμματος όπως η ΔΗΜΑΡ δεν μπορεί να είναι άλλος από το να δώσει μια ψευδή διέξοδο ώστε να εμποδιστεί η αποτελεσματική αποκρυστάλλωση της λαϊκής δυσφορίας και να κερδίσει έτσι το κατεστημένο το χρόνο που χρειάζεται για να προετοιμάσει τις δικές του αντιδραστικές λύσεις. Άσχετα από το αν είναι η συνειδητή επιδίωξη του κ. Κουβέλη και των συνεργατών του, αυτός ο ρόλος απορρέει αναπόδραστα από τις συγκεκριμένες συνθήκες ως ο μόνος ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει ένα κόμμα με τη δική του πολιτική πλατφόρμα: μια πλατφόρμα που υπόσχεται μια διέξοδο στα πλαίσια του συστήματος και χωρίς καμιά ουσιαστική ρήξη με το τωρινό εσωτερικό και διεθνές πλαίσιο.

Η προγενέστερη ιστορική εμπειρία της χώρας μας, με την επιβολή των δικτατοριών του Μεταξά και των συνταγματαρχών δεν αφήνει αμφιβολία για την αστάθεια του κοινοβουλευτισμού και την ικανότητα και προθυμία του κατεστημένου να καταργεί τη δημοκρατική νομιμότητα όταν γίνεται επικίνδυνη. Ήδη τα έμβρυα, οι όροι και τα σημάδια μιας μελλοντικής εξαλλαγής υπάρχουν διάχυτα γύρω. Το ΛΑΟΣ παρά τις πρόσφατες διαρροές του προς τη ΝΔ φαίνεται να αντέχει ως βασικός φορέας της ελληνικής ακροδεξιάς. Η Χρυσή Αυγή διεκδικεί με αξιώσεις την είσοδό της στη Βουλή. Η ΝΔ, παράλληλα με την ένταξη των Βορίδη και Γεωργιάδη, μετατοπίζεται προς τα δεξιά με την έντονη προβολή του θέματος της «ασφάλειας», υιοθετώντας στοιχεία από την ατζέντα της ακροδεξιάς, σε μια κίνηση που θυμίζει την αντίστοιχη τακτική του Σαρκοζί απέναντι στον Λεπέν στη Γαλλία. Το αποτέλεσμα θα είναι η διαμόρφωση μιας πτέρυγας μέσα στη ΝΔ η οποία δεν θα έχει πλέον καμιά αναστολή για μια μόνιμη συνεργασία με το ΛΑΟΣ, το οποίο έτσι είτε αλλιώς κέρδισε πόντους νομιμοποίησης μέσα από τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Το νέο κόμμα που θα δημιουργηθεί ενδεχόμενα από την πλειοψηφία των διαγραμμένων «αντιμνημονιακών» βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα είναι αναπόφευκτα ένα εθνικιστικό δεξιό κόμμα τοποθετημένο ανάμεσα στη ΝΔ και το ΛΑΟΣ. Η συνένωση όλων αυτών των στοιχείων μελλοντικά, αν δεν προληφθεί από το κίνημα με το άνοιγμα του δρόμου για τη δική του διέξοδο, θα δώσει στο κατεστημένο τον αναγκαίο μοχλό για να επιβάλει αντιδραστικές λύσεις της αρεσκείας του.

Δεν μπορεί φυσικά να προβλέψουμε από τώρα τα μελλοντικά βήματα της εξέλιξης. Μια πιθανή όμως βαθμίδα της θα μπορούσε να είναι ο σχηματισμός μιας δικομματικής ή πολυκομματικής κυβέρνησης με πρωταγωνιστικό ρόλο της ΝΔ και της ΔΗΜΑΡ, αν η τελευταία βγει δεύτερο κόμμα. Μια τέτοια μετεκλογική επανάληψη της κυβέρνησης του Παπαδήμου, με τη ΔΗΜΑΡ να παίρνει τη θέση του ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ ή/και κάποιο νέο ακροδεξιό κόμμα να συνεισφέρει, θα ήταν μια προσωρινή λύση που θα λειτουργούσε αντικειμενικά ως εφαλτήριο για μια πιο αντιδραστική διάδοχη κατάσταση μετά την αναπόφευκτη αποτυχία της. Στις συνθήκες αυτές, η ΔΗΜΑΡ θα έπαιζε έμπρακτα το ρόλο του δημοκρατικού παραβάν για την προώθηση της αντίδρασης, στον οποίο ήδη αναφερθήκαμε.

Η χρεοκοπία μιας τέτοιας μανούβρας θα ήταν βέβαια αναπόφευκτη. Όπως όλες οι επιλογές του κατεστημένου, θα αποτύχαινε και αυτή μπροστά στην αδιαλλαξία των «ευρωπαίων εταίρων» και το βάθος της κρίσης που δεν επιτρέπει ενδοσυστημικές λύσεις, ιδιαίτερα στις πιο αδύναμες χώρες. Υπάρχει, ωστόσο, μια διαφορά σε σχέση με την ιταλική εμπειρία, η οποία είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. Στην Ιταλία οι λύσεις τύπου Ελιάς εφαρμόστηκαν για χρόνια και έχουν γίνει ήδη ανυπόληπτες, παρότι η ανόητη συμμετοχή της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης σε αυτές έδωσε ένα ισχυρό χτύπημα στην Αριστερά από το οποίο θα χρειαστεί κόπος και χρόνος για να συνέλθει. Στην Ελλάδα αντίθετα η «αριστερή» εκδοχή της κεντροαριστεράς δεν έχει δοκιμαστεί και θα μπορούσε να δημιουργήσει ψευδαισθήσεις για μια μικρή αλλά κρίσιμη περίοδο, εμποδίζοντας τη γνήσια ριζοσπαστικοποίηση και βοηθώντας έτσι την αντίδραση να οργανωθεί πρώτη.

Μια αναφορά στις διεργασίες που συντελούνται στο κοινωνικό επίπεδο θα καταστήσει πιο σαφή τη φύση αυτού του κινδύνου. Πραγματικά, ενώ οι μετατοπίσεις στη βάση της ελληνικής κοινωνίας είναι σήμερα κυρίως προς τα Αριστερά, καθοριζόμενες από τη λαϊκή αφύπνιση και τον πηγαίο ριζοσπαστισμό που εκφράζει το κίνημα των Αγανακτισμένων, δεν υπάρχει καμιά εγγύηση για τη μελλοντική διατήρηση αυτής της τάσης. Ο ριζοσπαστισμός των μικροαστών που καταστρέφονται από την κρίση συχνά, τουλάχιστον στα αρχικά στάδια, είναι συγκεχυμένος και ρηχός. Όχι σπάνια μπορεί να εξαντλείται σε φραστικές καταδίκες της εξαθλίωσής τους και στην απόφαση, ας πούμε, να ψηφίσουν το κόμμα του Κουβέλη αντί για το ΠΑΣΟΚ, ενώ συνδέεται και με αντιδραστικές συγχύσεις και πλάνες όπως η προκατάληψη ενάντια στους μετανάστες. Βέβαια, τα στρώματα αυτά, εφόσον καταστρέφονται, έχουν αντικειμενικά συμφέρον να συνταχθούν με την πραγματική Αριστερά και να αγωνιστούν για μια ριζική αλλαγή της κατάστασης. Η λογική τους όμως, καθορισμένη από την επιδίωξη του προσωπικού βολέματος στην οποία ήταν συνηθισμένα για δεκαετίες, καθυστερεί σε σχέση με την ύπαρξή τους και τα εμποδίζει να εξάγουν τα αναγκαία πολιτικά συμπεράσματα. Αν οι ελπίδες τους διαψευστούν, στο επόμενο στάδιο θα στραφούν δεξιά και κατά μεγάλο μέρος θα μετατραπούν σε ένα από τα στηρίγματα της αντίδρασης ή ακόμη και του φασισμού. Αυτό τουλάχιστον έδειξε η εμπειρία του Μεσοπολέμου και της κρίσης του 1929, και δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποθέσουμε ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν διαφορετικά τώρα.

Αυτό μας φέρνει στο θέμα του ρόλου και της ευθύνης της ριζοσπαστικής Αριστεράς, η οποία καλείται με την παρέμβασή της να αποτρέψει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Μιας ευθύνης, η οποία συνίσταται στην παρουσίαση μιας αξιόπιστης εναλλακτικής επιλογής, ικανής να πείσει και να τραβήξει από την παθητικότητα όσο το δυνατό ευρύτερες λαϊκές μάζες, από εκείνες τουλάχιστον τις δυνάμεις που έχουν την ωριμότητα και την τόλμη να αποκριθούν στο κάλεσμα των καιρών.

Η Σοφία Σακοράφα διατύπωσε κατά τη γνώμη μας εξαιρετικά εύστοχα την ουσία αυτού του ζητήματος στην πρόσφατη συνέντευξή της στη Μαρξιστική Σκέψη: «Το σύστημα», είπε, «βρίσκεται σε οργασμό ανασυγκρότησης των δυνάμεών του, θυσιάζοντας στο βωμό της επιβίωσής του τους αναλώσιμους. Εάν δεν σπάσουμε τις διαδικασίες αυτής της ανασυγκρότησης θα μιλάμε για άλλη μία ιστορική ευκαιρία χαμένη… θα λογοδοτήσουμε απέναντι στην ιστορία και το λαό μας. Πρώτος στόχος, κυρίαρχος στόχος είναι να μην επιτρέψουμε στο σύστημα να μετατρέψει αυτή την καταστροφή σε ευκαιρία ανασυγκρότησης… Εάν δεν καταφέρουμε σήμερα να συγκροτήσουμε ένα πολιτικό μέτωπο, τότε η Αριστερά θα έχει αρνηθεί τον ιστορικό της ρόλο, με συνέπειες βαρύτατες για τον ελληνικό λαό. Η ιστορική συγκυρία είναι επιτακτικά ώριμη για τη συγκρότηση ενός νέου ΕΑΜ. Η Αριστερά έχει την ιστορική υποχρέωση να αφουγκραστεί και να αξιοποιήσει τις αντικειμενικές συνθήκες και να καθυποτάξει την όποια υποκειμενική παθογένεια ή αδυναμία στην παρούσα πολιτική αναγκαιότητα»6.

Το γεγονός ότι η αντιδραστική αναδιάταξη, ακριβώς επειδή βοηθιέται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από όλες τις δυνάμεις του συστήματος, εγχώριες και ξένες, μπορεί να σπάσει μόνο με τη μέγιστη συγκέντρωση δυνάμεων του κινήματος, δείχνει τον καταστροφικό, ελεεινό ρόλο όσων όχι μόνο προβάλλουν σήμερα αχρείαστα εμπόδια στη μορφοποίηση της εναλλακτικής προοπτικής αλλά δυναμιτίζουν εκ των προτέρων ακόμη και κάθε σοβαρή συζήτησή της, δηλαδή πρώτα και κύρια της ηγεσίας του ΚΚΕ. Στην πράξη, όσοι ενεργούν έτσι, ενεργούν σαν υποχείρια του συστήματος. Το μοναδικό αποτέλεσμα της δράσης τους είναι να συμβάλλουν στο να χάνεται ο ελάχιστος χρόνος που απομένει για την εσωτερική αναδιοργάνωση της Αριστεράς, την ώρα που οι δυνάμεις του κατεστημένου προωθούν αποφασιστικά τη δική τους αναδιοργάνωση.

Εκείνο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι η ΔΗΜΑΡ, εκφράζοντας εύσχημα το λάθος και τον ψευδεπίγραφα αριστερό δρόμο, μπορεί άθελά της να συμβάλει στην αποκάλυψή του. Αυτό όμως προϋποθέτει την ύπαρξη μιας γνήσια αντισυστημικής Αριστεράς, που θα είναι ικανή σε κάθε βήμα να ενισχύει τους δεσμούς της με τον κόσμο και να αντιπαραθέτει ριζοσπαστικές λύσεις που οδηγούν μακροχρόνια έξω από τα όρια του συστήματος.

Το 1922 σε μια ανάλογη περίσταση ο Λένιν, προειδοποιώντας τους ιταλούς κομμουνιστές απέναντι στους τότε φορείς της «αριστερής πτέρυγας» του αντίπαλου στρατοπέδου όπως ο Σεράτι, σημείωνε ότι η νίκη των κομμουνιστών θα ήταν εξασφαλισμένη, μεταξύ άλλων, «αν δεν ξεκοπούν από τις μάζες, αν δεν χάσουν την υπομονή τους… αν δεν υποχωρήσουν προς μια εξαιρετικά εύκολη και εξαιρετικά επικίνδυνη λύση: όταν ο Σεράτι λέει “α”, αυτοί να λένε “πλην α”»7.

Απέναντι στην προσπάθεια του συστήματος να εμφανίσει μια ψευδο-Αριστερά, αυτοί είναι δυο από τους όχι λιγότερο σημαντικούς όρους για τη διαμόρφωση μιας σύγχρονης, μαρξιστικής και επαναστατικής Αριστεράς.

* Ο Χρήστος Κεφαλής είναι χημικός, μέλος της ΣΕ της Μαρξιστικής Σκέψης.

Σημειώσεις

1. Σε προηγούμενο άρθρο μας, «Και μετά τη 12/2 τι;», που δημοσιεύθηκε στο Πολιτικό Καφενείο, την Ίσκρα και μερικά ακόμη σάιτ, δεν κάναμε αυτή τη διάκριση, έτσι που η ανάλυσή μας, όσο έθιγε αυτό το θέμα, ήταν σε κάποιο βαθμό ελλιπής.

2. «Αναφανδόν υπέρ του Παπαδήμου ο Ψαριανός», Ελευθεροτυπία, 10/11/2011.

3. Βλέπε, π.χ., Στέλιος Μπάμιατζης, «Στο ίδιο μετερίζι πρώην Σημιτικοί και ΔΗΜΑΡ», http://news247.gr/ellada/politiki/sto_idio_meterizi_prwhn_shmitikoi_kai_dhmar.1634437.html.

4. «Ψηφοδέλτια-έκπληξη ετοιμάζει η ΔΗΜΑΡ», Ισοτιμία, 19/2/2012.

5. «Επιστροφή της Ελλάδας στην ανάπτυξη το 2014 βλέπει το ΔΝΤ», http://www.capital.gr/News.asp?id=1416802.

6. Σ. Σακοράφα, «Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά», Μαρξιστική Σκέψη, τόμ. 4, σελ. 51, 49. Θα προσθέσουμε μόνο σε αυτό, ως ένα μάθημα της ιστορίας, ότι η παθογένεια δεν ξεπερνιέται από τους ίδιους τους φορείς της. Αυτό που μπορεί να ξεπεραστεί από τον κάθε φορέα είναι επιμέρους λάθη και αδυναμίες, εκεί που υπάρχει παράλληλα μια σωστή βάση. Η παθογένεια στο εσωτερικό ενός χώρου παραμερίζεται όχι από τους φορείς της αλλά από τους άλλους, εφόσον έχουν την ειλικρίνεια να την αναγνωρίσουν και να την αποκαλύψουν ως τέτοια.

7. Λένιν, «Σημειώσεις ενός δημοσιολόγου», στα Άπαντα, εκδ. ΣΕ, τόμ. 44, σελ. 422.

Ο Τσιπρας, οι Ελληνες και ο ΔΟΛ

Απο κορακου στομα "κρα"

Πρεπει να πω ποιος ειναι ο κορακας. Φυσικα ο κορακας ειναι το συγκροτημα του ΔΟΛ, για μενα αυτο ειναι αξιωμα που δεν χρειαζεται αποδειξη η πορεια του ΔΟΛ στην πολιτικη απο το 1960 μεχρι σημερα ειναι τετοια που δειχνει μια συνεχη διαπλοκη.Ειναι η μια πλευρα του τριγωνου ΜΜΕ-Επιχειρηματιες-Πολιτικοι.

Τωρα για την δηλωση του Τσιπρα οτι "μερικοι Ελληνες δεν ειναι και τοσο Ελληνες".

Ε λοιπον ναι, δεν ειναι.

Ας εξηγησω γιατι το λεω αυτο.

Απο το 2009 ολοι βαλθηκαν να μας πεισουν οτι η χωρα χρειαζεται να δανειστει πολλα και μαλιστα μεθοδευσανε την προσφυγη στο ΔΝΤ για να τα βγαλει περα στην αποπληρωμη των παλαιων της χρεων. Οχι μονο μεθοδευσανε αλλα κανανε και πιο δυσκολες τις συνθηκες δανεισμου απο την "αγορα" κανοντας δηλωσεις οπως οτι η χωρα ειναι Τιτανικος που βουλιαζει, Παπακωνσταντινου. ο δε Πρωθυπουργος αυτης της χωρας δηλωνε στην ΕΕ οτι ηγειται μιας διαφθαρμενης χωρας. Με αυτον τον τροπο βοηθησαν αφ ενος να ανεβουν στα υψη τα επιτοκια δανεισμου της χωρας και να γινονται απαγορευτικα αφ ετερου βοηθησαν αυτους που ειχαν επενδυσει στα περιφημα ασφαλιστρα κινδυνου να βγαλουν τρελλα λεφτα.

Ποιοι ειναι αυτοι που ειχαν συμφερον απο τις δηλωσεις των πρωτοκλασατων της κυβερνησης? Μηπως ηταν συμφωνημενα με τις διαφορες τραπεζες και μεγαλες ασφαλιστικες εταιρειες? αυτες εχουν επενδυσει σε ασφαλιστρα κινδυνου. Σημερα βλεποντας τα πραγματα καλυτερα γιατι εχει περασει ενα ευλογο χρονικο διαστημα εγω εχω την αποψη οτι ηταν μια πολυ καλη μεθοδευση. Οι διεθνεις τοκογλυφοι επεσαν επανω στην Ελλαδα και βγαζουν τα λεφτα "των ονειρων τους" ο τροπος ειναι απλος και τον κανουν ολοι οι τοκογλυφοι, αν εχουν δανεισει καποιον που ειναι ετοιμος με πτωχευση ας πουμε 100.000 και μπροστα στον φοβο να μην εισπραξουν ουτε ενα ευρω τοτε φωναζουν τις συμοριες μπραβων και φουσκοτων τους πουλανε το χρεος των 100χιλ. για 30-40χιλ.Αγοραζοντας οι μπραβοι το χρεος χρησιμοποιουν καθε μεσο θεμιτο ή αθεμιτο για να παρουν τα λεφτα και οχι τα 30-40 αλλα τα 100χιλ μαζι με τους τοκους.

Αυτο εγινε και με το δικο μας χρεος, πουλησαν οι ευρωπαικες τραπεζες και οι ασφαλιστικες εταιρειες το χρεος μας σε αλλους, ΔΝΤ και διεθνεις τραπεζες και αυτες με την σειρα τους προσπαθουν να εισπραξουν.

Τωρα ειμαστε στην φαση οπου εμεις οι εργαζομενοι καλουμαστε να ξεχρεωσουμε οσα λειπουν απο τον κρατικο κορβανα αφου ο παραγωμενος πλουτος ληστευτηκε απο 300-500 ανθρωπους-εταιρειες και φυγαδευτηκε στο εξωτερικο. Βοηθανε λοιπον αρκετοι, αν οχι ολοι, απο την κυβερνηση να δωσουν στους κολλητους τους Τραπεζιτες 30 δις ευρω "δωρο" αφου θα τα ξεπληρωσουμε εμεις και χωρις να μετεχει το Ελληνικο Δημοσιο στο μετοχικο κεφαλαιο των Τραπεζων.

Μας λενε οτι το 2020 θα βρεθουμε εκει που ειμασταν το 2009. Θα δανεισθουμε 240 δις θα βγαλουν οι τοκογλυφοι τους τοκους, οι Τραπεζες τις προμηθειες, οι ενδιαμεσοι τα δωρακια τους και θα πληρωνουμε εμεις.θα κανουμε δηλαδη μια ωραιτατη τρυπα στο νερο διαρκειας 11 ετων. φυσικα επειδη πρεπει να δουλεψουν και οι γερμανικες και γαλλικες βιομηχανιες οπλων θα αγορασουμε και περιπου 15δις σε οπλα, τα οποια θα πληρωσουμε και αυτα χρυσαφι Εμεις.

Αφου λοιπον Παπανδρεου-Σαμαρας-Βενιζελος και οι περιξ αυτων λειτουργουν σαν πωλητες χρηματοοικονομικων προιοντων και οπλων που θα πληρωσουμε με σκληρη λιτοτητα η εργατικη ταξη, οι αυτοαπασχολουμενοι και οι μικρομεσαιοι επαγγελματιες, τοτε αυτοι οι κυριοι εχουν ξενα αφεντικα αρα ειναι λιγοτερο Ελληνες.

Να έχει συνέχεια!

των Δημήτρη Γιατζόγλου – Τάκη Κατσαρού

Eπιτέλους, έστω και καθυστερημένα, πολλοί διανοούμενοι από όλους τους χώρους της ευρωπαϊκής, δημοκρατικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, ανέντακτοι ή ενταγμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ, στη ΔΗΜ.ΑΡ. και σε άλλα σχήματα και κινήσεις, επιχειρούν μια καίριας σημασίας παρέμβαση στη σημερινή δραματική συγκυρία. Η έκκλησή τους να υψωθεί ισχυρό ανάχωμα για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή και σε μια περίοδο που πληθαίνουν οι φωνές από όλη την Ευρώπη που καταδικάζουν τις αυταρχικές αντιδημοκρατικές λογικές των ηγετικών κύκλων της σημερινής Ευρώπης των Μερκοζί και την καταστροφική ξέφρενη λιτότητα που επιβλήθηκε στη χώρα μας.
Είναι, επίσης, εξαιρετικά σημαντικό ότι, με τον τρόπο αυτό, δίνεται ηχηρή απάντηση στην προσπάθεια που έγινε τα τελευταία χρόνια να συνταυτιστούν όλοι οι πνευματικοί άνθρωποι του χώρου της ανανεωτικής αριστεράς με όσους/ες ενεδύθησαν τον μανδύα του οργανικού διανοούμενου του συστήματος και έσπευσαν να πλαισιώσουν τις μνημονιακές πολιτικές και τα διάφορα “Τολμήστε” και “Για την Ελλάδα τώρα”.
Ευχόμαστε αυτή η πρωτοβουλία να έχει συνέχεια και κυρίως να τροφοδοτήσει δεύτερες σκέψεις στους αντίστοιχους πολιτικούς χώρους που θα επιτρέψουν τον ανοιχτό πολιτικό διάλογο μεταξύ τους, την αναζήτηση κοινών τόπων και τη διαμόρφωση συνεργασιών και συγκλίσεων σε όλα τα επίπεδα. Με στόχους την ενδυνάμωση των αγώνων, των αντιστάσεων και της αλληλεγγύης, την αποτελεσματική πολιτική εκπροσώπηση ευρύτατων κοινωνικών δυνάμεων που εγκαταλείπουν τον ετοιμόρροπο δικομματισμό και στρέφονται με ελπίδα προς την αριστερά και -γιατί όχι;- την ανασύνθεση σε μια ενιαία παράταξη / μέτωπο των δυνάμεων, που, ανεξαρτήτως των σημερινών διαιρέσεων, συναπαρτίζουν τον χώρο της δημοκρατικής, ανανεωτικής, ριζοσπαστικής αριστεράς.

Ρε Βενιζελο

Ρε Βενιζελο, θυμασε που στο πανεπιστημιο σε φωναζαν "ζαμπον" και ησουν ο καρπαζοεισπρακτορας ολης της Νομικης σχολης? Τωρα καταλαβα ποσο κακο εκαναν οι σφαλιαρες στο μυαλο σου, το ταρακουνησαν πολυ ασχημα.
Νερουλιασε που λεει ο λαος.
Εγινες ενας πολυ κακος υπαλληλος του πεθερου σου.
εγινες πολυ κακος πωλητης των προιοντων των τραπεζων.
Αποδειξη οτι νευριαζεις οταν βλεπεις οτι το προιον που αντιπροσωπευεις δεν τραβαει, δεν πωλειται, δεν προχωραει στην αγορα(Ελληνικος Λαος).
Ποσα ειναι τα ποσοστα που θα παρεις απο την συναψη του δανειου?
Τι εχει παιξει ο πεθερος σου και η τραπεζα του, στην διεθνη χρηματαγορα?
Εκανες το μεγαλο λαθος και εδω τελειωνει η πολιτικη σου καριερα, αλλα ακομη και αν συνεχιστει για λιγο τοτε η ιστορια θα σε καταγραψει σαν εναν προδοτη σαν εναν Εφιαλτη.
Αυριο ο ελληνικος λαος θα σε πεταξει στα σκουπιδια. Στο χρονοντουλαπο της ιστοριας οπως ελεγε και ο ιδρυτης του Σοσιαλιφασιστικου ΠΑΣΟΚ.
Αν τολμας ελα στην θεσσαλονικη και κανε μια βολτα στο κεντρο της πολης που σε εβγαλε βουλευτη.
Αλοιμονο σου αν βρεθεις μπροστα μου.

Συνέντευξη- καταπέλτης Τσίπρα... με ονοματεπώνυμα

16/01/2012 - 13:54 ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Για πρώτη ίσως φορά, αρχηγός κόμματος τολμά να μιλήσει με αποδείξεις και ονόματα για τα κακώς...κείμενα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.
«Δεν μπορείς να καταγγέλλεις αόριστα το «Κεφάλαιο», όπως κάνει η Παπαρήγα που λέει αόριστα «φταίει το Κεφάλαιο»» λέει μεταξύ άλλων σε συνέντευξή του στο newsbomb, o πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας.
«Το Κεφάλαιο μπορεί να είναι από τον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη και τον Λάτση, μέχρι τον μικρομεσαίο που έχει ένα μαγαζί. Και αυτόν «κεφάλαιο» τον θεωρούν! Δεν μπορεί να λες «το κεφάλαιο» χωρίς να λες ονόματα και διευθύνσεις. Και να αναλαμβάνεις βέβαια και το πολιτικό κόστος» σημειώνει.
Στην ερώτηση πόσο συμπτωματικό είναι κάποιοι όμιλοι, όπως π.χ. αυτός του κυρίου Μυτιληναίου, που είδαμε πρόσφατα να καταγγέλλεται σε δημοσιεύματα για την ευκολία με την οποία παίρνει δουλειές, να είναι συγχρόνως χορηγός στα συνέδρια που κάνει ο αδελφός του πρωθυπουργού για την «πράσινη ανάπτυξη», ο κ. Τσίπρας απαντά:
«Ο κύριος Μυτιληναίος, διαθέτει μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Ξέρετε πως το παράγει; Με... πετρέλαιο! Και ως γνωστόν, το πετρέλαιο είναι μαύρο. Δεν είναι «πράσινο». Κατά τ' άλλα, μία από τις πρώτες ενέργειες του κυρίου Παπακωνσταντίνου, του «για αποτυχημένος μια χαρά σε βλέπω στην θέση σου», ξέρετε ποια ήταν; Ήταν να κατατάξει την μονάδα αυτή στις «πράσινες» πηγές ενέργειας και ο Έλληνας φορολογούμενος να πληρώνει ...Μυτιληνόσημο! Να πληρώνει δηλαδή την μονάδα αυτή ως ανανεώσιμη πηγή παραγωγής ρεύματος.
Επίσης γνωρίζω ότι ο κύριος Παπακωνσταντίνου, με το που ανέλαβε το «πράσινο» υπουργείο, υπέγραψε μία περιβαλλοντική μελέτη, την οποία η προκάτοχος του ηρνείτο επίμονα να εγκρίνει. Βεβαίως αυτή η επιμονή δεν της βγήκε σε κακό αφού σήμερα βρίσκεται ως πρέσβειρα στον ΟΟΣΑ, διαμένοντας σε μία πολυτελή κατοικία και με μισθό που υπερβαίνει τα 300 χιλ. ευρώ τον χρόνο. Προχώρησε λοιπόν μία μελέτη για τον χρυσό στην Χαλκιδική. Την στιγμή που το τεχνικό επιμελητήριο, το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το δασαρχείο Χαλκιδικής, θεωρούσαν ότι έχει πάρα πολλά προβλήματα και δεν μπορούσε να εγκριθεί. Πίσω από αυτή την υπόθεση λοιπόν, πέραν από το θέμα του περιβάλλοντος, που εάν δεν χρησιμοποιηθούν οι σωστές μέθοδοι μπορεί να προκληθεί απίστευτη καταστροφή στο περιβάλλον, να μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας και εντέλει η Χαλκιδική από θέρετρο να γίνει φέρετρο- διότι εμείς δεν λέμε γενικά «αφήστε τα μεταλλεύματα εκεί που είναι», λέμε να τα βγάλετε με τις ορθές μεθόδους εξόρυξης και όχι να επιτρέψετε την καταστροφή του περιβάλλοντος για να κερδοσκοπήσει ο κάθε ανεύθυνος- Πέρα από όλα αυτά λοιπόν, εδώ υπάρχει ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο. Πίσω από το οποίο κρύβονται πάλι συγκεκριμένα συμφέροντα».
«Το 2003, το Ελληνικό δημόσιο πήρε πίσω από την εταιρεία TVX Gold την επίμαχη έκταση που είχε παραχωρήσει προς εκμετάλλευση αντί του ποσού των 11 εκ. ευρώ. Αμέσως μετά, παραχώρησε αυτή την έκταση αντί του ιδίου ποσού, που είχε δώσει στην TVX, στην Ελληνικός Χρυσός ΑΕ, στην οποία μεγαλομέτοχοι είναι ο κύριος Μπόμπολας, ο κύριος Κούτρας κλπ. Εγώ βλέπετε, δεν μπορώ να αποφύγω να λέω ονόματα. Όπως κάνει η Παπαρήγα που λέει αόριστα «φταίει το Κεφάλαιο»! Το Κεφάλαιο μπορεί να είναι από τον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη και τον Λάτση, μέχρι τον μικρομεσαίο που έχει ένα μαγαζί. Και αυτόν «κεφάλαιο» τον θεωρούν! Δεν μπορεί να λες «το κεφάλαιο» χωρίς να λες ονόματα και διευθύνσεις. Βέβαια εγώ έχω πολιτικό κόστος γι' αυτό. Όπως βλέπετε, δεν λένε «τι καλός που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ»!
Από το 2003 λοιπόν, έχουν μία έκταση 300,000 στρεμμάτων με μόλις 11 εκ. ευρώ! Η οποία έκταση, σύμφωνα με τις μελέτες του ΙΓΜΕ (τυχαίο που το κατήργησαν;;) έχει ορυκτό πλούτο αξίας 20 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ! Πέρασαν τα χρόνια, όταν έγινε αυτή η αγοραπωλησία ο χρυσός είχε περίπου 280 Ευρώ η Ουγγιά και σήμερα έχει φτάσει στα 1700!! Τώρα λοιπόν που η επένδυση είναι κυριολεκτικά «χρυσορυχείο», αποφασίζουν να προχωρήσουν στην επένδυση. Και επειδή αυτοί δεν έχουν μάθει να βάζουν το χέρι στην τσέπη, έτσι λειτουργούν οι νταβατζήδες, φέρνουν λεφτά από το Κατάρ! Και έρχεται ο Παπανδρέου να κάνει τον μεσάζοντα! Για μία επένδυση με μεγάλα περιβαλλοντικά προβλήματα που δεν θα φέρει ούτε ένα Ευρώ στην χώρα μας, παρά μόνο μετά από πολλά χρόνια μέσω της φορολογίας των κερδών. Και όλοι ξέρουμε πως φορολογούνται τα κέρδη στην Ελλάδα.
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό! Το 2003, οι κάτοικοι προσέφυγαν στην Ευρωπαϊκή δικαιοσύνη θεωρώντας ότι η αγοραπωλησία είναι επιζήμια για το Ελληνικό δημόσιο... και δικαιώθηκαν! Γιατί πράγματι, δεν μπορεί μία τόσο μεγάλη περιουσία να αποτιμάται μόνο...11 εκ. Ευρώ! Και πράγματι, η Ευρωπαϊκή επιτροπή δικαίωσε τους κατοίκους και επιδίκασε το ποσό των 15.5 εκ. Ευρώ (+ τόκους) εις βάρος της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός», υπέρ του δημοσίου! Και τι νομίζετε ότι κάνει τότε το Ελληνικό κράτος που κόβει τα φάρμακα και τις συντάξεις των 300 Ευρώ; Κάνει προσφυγή στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια, για να μην εισπράξει από την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός! Για να ακυρώσει το πρόστιμο!!! Δεν μιλάμε πλέον για πολιτικούς αλλά για υπαλλήλους συμφερόντων!
Και το κερασάκι; Βάσει των 75εκ. ευρώ που έδωσε το Κατάρ για το ποσοστό της European Goldfields, σημαίνει ότι η τρέχουσα αξία της εταιρείας είναι 2 δισ. ευρώ! Τι σημαίνει αυτό; Ότι έδωσαν μόλις 11 εκ. ευρώ για να αποκτήσουν κάτι που σήμερα αποτιμάται 2 δισ. ευρώ και εκμεταλλεύεται έναν πλούτο της τάξεως των 20 ΔΙΣ ΕΥΡΩ!!!
Όταν λοιπόν κατήγγειλα την υπόθεση στην βουλή, άρχισαν τα ειρωνικά σχόλια στις εφημερίδες τύπου «πολύ ανήσυχος τον τελευταίο καιρό ο Τσίπρας, πετάγονται οι φλέβες στο λαιμό του κλπ». Εάν αυτά δεν είναι σκάνδαλα, τότε ποια είναι; Είναι ο ορισμός του σκανδάλου και πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι να λογοδοτήσουν.
Και επαναλαμβάνω ότι εγώ δεν είμαι αντίθετος στις επενδύσεις. Και βέβαια πρέπει να γίνουν επενδύσεις, πάντα με σεβασμό στο περιβάλλον. Αλλά να γίνουν επενδύσεις προς όφελος της χώρας και όχι των συγκεκριμένων συμφερόντων που την λυμαίνονται! Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε. Ή αυτοί, ή εμείς. Ή θα φύγουν αυτοί από την χώρα ή τα παιδιά μας θα πάνε μετανάστες. Και θέλει σύγκρουση μετωπική.
Και ο Κώστας ο Καραμανλής είχε αποφασίσει να έρθει σε ρήξη, προσπάθησε με το βασικό μέτοχο αλλά στο τέλος τους ανέχτηκε. Εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής. Ή αυτοί, ή η χώρα».

Οι συνέπειες της εφαρμογής του βρετανικού δικαίου στο πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων

100% συνυπεύθυνοι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ για την κυβερνητική πολιτική και τις μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα

Posted: Ιανουαρίου 12, 2012 by ecoleft

Μιλώντας σήμερα στο ρ/σ «Στο Κόκκινο 105,5» (Ν. Σαββόπουλος), ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής:
Για τις συνέπειες της εφαρμογής του βρετανικού δικαίου στο πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων
Όλο αυτό το διάστημα δεν γνωρίζουμε τι επιδιώκει η ελληνική κυβέρνηση. Κι αυτή τη φορά συνεχίζεται η άθλια παράδοση να διαπραγματεύονται και να συσκέπτονται άλλοι για εμάς.
Η Μέρκελ είπε χθες προτεραιότητα της ΕΕ η Ελλάδα, αλλά δε γνωρίζουμε τι ζητάει η Ελλάδα. Κανείς απ’ όσους μετέχουν στη κυβέρνηση δεν έχει πει, τι πρέπει να διεκδικήσουμε κα τι να αποφύγουμε.
Αυτό προοιωνίζει μια συμφωνία που θα τακτοποιηθούν τα επιμέρους συμφέροντα των δανειστών μας, σε βάρος του ελληνικού συμφέροντος.
Πρώτο σημείο που διαφαίνεται να έχει κλειδώσει αρνητικά για τη χώρα είναι η υπαγωγή του ρυθμισμένου και «κουρεμένου» πλέον χρέους στο αγγλικό δίκαιο.
Είναι μια πολύ σοβαρή αρνητική εξέλιξη:
α) Το χρέος καθίσταται απαιτητό σε σκληρό νόμισμα ευρώ/δολλάριο και στο σενάριο που μας «τραβήξουν τα σωληνάκια», το χρέος παραμένοντας σε σκληρό νόμισμα θα αυξηθεί κατά το ποσοστό της υποτίμησης. Δηλαδή, αν απαιτούνται 700 δρχ για 1 ευρώ τότε, το χρέος θα υπερδιπλασιαστεί.
β) Η υπαγωγή στο αγγλικό δίκαιο των ομολόγων που κατά ποσοστό 93% υπάγονται σήμερα στο ελληνικό δίκαιο, τα Δικαστήρια της ΕΕ θα είναι αρμόδια για την εκδίκαση των διαφορών που θα προκύψουν. Επιπλέον το αγγλικό δίκαιο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των δανειστών και όχι των δανειζομένων.
Την ώρα που όλοι οι ειδικοί λένε ότι το κούρεμα της τάξης του 50% δεν θα το καταστήσει διαχειρίσιμο το 2020 αφού θα φτάνει στο 120% του ΑΕΠ, όσο ήταν και το 2009, ένας «κορσές» αγγλικού δικαίου για το ρυθμισμένο χρέος καθιστά αδύνατη μια ενδεχόμενη μελλοντική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους
Για την 100% συνυπεύθυνοι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ για την κυβερνητική πολιτική
Υπάρχει μια κυβέρνηση που δια του Πρωθυπουργού ή του κυβερνητικού εκπροσώπου και με 100% συνευθύνη των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση μεταφέρει στον ελληνικό λαό τα εκβιαστικά τελεσίγραφα των δανειστών μας και κρύβει από τον ελληνικό λαό οποιαδήποτε γραμμή προτάσεων και διεκδίκησης στην κρίσιμη διαπραγμάτευση από την ελληνική πλευρά έναντι των δανειστών.
Βρίσκονται σε εκκρεμότητα πάρα πολλά θέματα: η ανταλλαγή των ομολόγων, πώς θα κλείσει η μαύρη τρύπα του προϋπολογισμού του 2011, τον νέο πολυετές μνημόνιο που θα συνοδεύει την δανειακή σύμβαση κα θα δέσει χειροπόδαρα.
Είναι ολοφάνερη η αποτυχία του μνημονίου δυο χρόνια τώρα, που παράγει μόνο θλιβερά αδιέξοδα για την ελληνική κοινωνία.
Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση που θα εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό και τα συμφέροντα του απέναντι στους δανειστές μας κι όχι τα συμφέροντα των δανειστών μας απέναντι στον ελληνικό λαό. Μέχρι τώρα βλέπουμε δυστυχώς το δεύτερο.
O κ. Παπαδήμος, με την ωμότητα του τεχνοκράτη, λέει αυτά, που στην πράξη δεν έχει διαφωνήσει ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε η ΝΔ, ούτε το ΛΑΟΣ. Όταν πριν ένα μήνα συζητήθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο η μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και των κατώτατων γιατί μας επιβάλλεται από την Τρόικα και αν δε συμφωνήσουν οι κοινωνικοί εταίροι, τότε μπορεί και να προχωρήσουμε και σε πράξη νομοθετικού περιεχομένου, πράξη ακραία που χρησιμοποιήθηκε ελάχιστες φορές στη μεταπολίτευση και όχι τυχαία, κανείς από τους παριστάμενους υπουργούς των τριών κομμάτων δεν είπαν: «αυτό είναι κόκκινη γραμμή!».
Πέραν από τον κ. Παπαδήμο και τον κ. Καψή, 100% συνυπεύθυνοι είναι και η «Αγία τριάδα» του Μνημονίου. Συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση δεν υπάρχει!
Για τις μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα
Κρατάω μικρό καλάθι για τις δηλώσεις των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που κάνουν λόγο για καταψήφιση από μέρους τους των σχετικών νομοθετικών διατάξεων. Έχει γίνει και στο παρελθόν με άλλο πολυνομοσχέδια και το μεσοπρόθεσμο. Τελικά τα γύρισαν, με κάποιο πρόσχημα. Λίγοι ακολούθησαν τη συνείδηση τους, όπως ο κ. Κουρουπλής και η κ. Σακοράφα, με τους όποιους αναζητούμε κοινό βηματισμό.
Όποιος σκέφτεται να περάσει με ΠΝΠ την μείωση των ήδη μειωμένων κατώτατων μισθών, μάλλον σκέφτεται να αυτοκτονήσει πολιτικά. Δυσκολεύομαι να αναληφθώ πως θα αντιμετωπίσουν το θέμα τα τρία κόμματα που στηρίζουν τη κυβέρνηση.
Επειδή και οι τρεις γνώριζαν από την αρχή τον σκοπό αυτής της κυβέρνησης και των απαιτήσεων της Τρόικας,προβλέπω ότι επειδή κανείς τους δεν έχει τα κότσια να ρίξει τη κυβέρνηση, στο τέλος και οι τρεις θα συμπράξουν.
Το καθήκον να μη περάσουν τα μέτρα αυτά πέφτει στους ώμους της αριστεράς, των συνδικάτων και των πολιτών ανεξαρτήτου κομματικής προέλευσης, οι οποίοι λένε πια: «φτάνει δεν πάει άλλο».

Αυξήθηκαν οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα

Δημοσίευση: 11 Ιαν. 2012 14:32
Ανησυχητικά είναι τα στοιχεία για τις αυτοκτονίες (τελεσμένες και απόπειρες), την τριετία 2009 -2011 (2009 - 10 Δεκεμβρίου 2011) στη χώρα μας και τα οποία προκύπτουν από έγγραφο που διαβίβασε στη Βουλή το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Συνολικά την τριετία, οι τελεσθείσες αυτοκτονίες ή απόπειρες αυτοκτονίας ανήλθαν σε 1.727.
Συγκεκριμένα, το 2009 οι περιπτώσεις αυτοκτονιών (τελεσμένες - απόπειρες) ανήλθαν σε 507, ενώ το 2010 παρουσίασαν σημαντική αύξηση της τάξης του 22,5%, φθάνοντας στις 622. Το 2011 παρέμειναν περίπου στο ίδιο επίπεδο, αφού με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, έως τις 10 Δεκεμβρίου, τα άτομα που έθεσαν ή αποπειράθηκαν να θέσουν τέλος στη ζωή τους, ανήλθαν σε 598.
Ειδικότερα, σύμφωνα με Το Βήμα, κατά περιοχή καταγράφηκαν τα εξής περιστατικά αυτοκτονιών και αποπειρών:
Στην Αττική, το 2009 ανήλθαν σε 158, το 2010 σε 178, το 2011 σε 198.
Στη Θεσσαλονίκη, το 2009 ανήλθαν σε 55, το 2010 σε 98, το 2011 σε 97.
Στην Ανατολική Μακεδονία Θράκη, το 2009 ανήλθαν σε 30, το 2010 σε 39, το 2011 σε 30.
Στην Κεντρική Μακεδονία, το 2009 ανήλθαν σε 34, το 2010 σε 42 και το 2011 σε 25.
Στη Δυτική Μακεδονία, το 2009 ανήλθαν σε 9, το 2010 σε 11 και το 2011 σε 15.
Στην Ήπειρο, το 2009 ανήλθαν σε 16, το 2010 σε 18 και το 2011 σε 16.
Στη Θεσσαλία, το 2009 ανήλθαν σε 32, το 2010 σε 56 και το 2011 σε 46.
Στη Στερεά Ελλάδα το 2009 ανήλθαν σε 34, το 2010 σε 28 και το 2011 σε 25.
Στην Πελοπόννησο, το 2009 ανήλθαν σε 41, το 2010 σε 45 και το 2011 σε 36.
Στη Δυτική Ελλάδα, το 2009 ανήλθαν σε 32, το 2010 σε 41 και το 2011 σε 41.
Στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, το 2009 ανήλθαν σε 12, το 2010 σε 10 και το 2011 σε 8.
Στο Βόρειο Αιγαίο, το 2009 ανήλθαν σε 5, το 2010 σε 12 και το 2011 σε 9.
Στο Νότιο Αιγαίο, το 2009 ανήλθαν σε 12, το 2010 σε 14 και το 2011 σε 13.
Στην Κρήτη, το 2009 ανήλθαν σε 37, το 2010 ανήλθαν σε 30 και το 2011 σε 39.


Newsroom ΔΟΛ

Μία πόλη κοιμάται στους δρόμους!

Απο το πολιτικο καφενειο http://www.politikokafeneio.com/

Πρωτοφανείς διαστάσεις έχει πάρει το φαινόμενο των αστέγων στην Αθήνα και τα άλλα αστικά κέντρα. Σε 20.000 υπολογίζονται σήμερα οι άνθρωποι που κοιμούνται στον δρόμο, σε εγκαταλειμμένα σπίτια ή σε άδειες αποθήκες. Πολύ περισσότεροι βρίσκονται μόλις ένα βήμα πριν την τραγική αυτή κατάσταση. Νοικοκύρηδες, μόλις χτες, φτάνουν στην απόλυτη εξαθλίωση λόγω της κλιμακούμενης ανεργίας, των ανύπαρκτων ή συρρικνωμένων εισοδημάτων. Είναι ο Παναγιώτης, ο Λεωνίδας, ο Λάμπρος. Ανθρωποι του μεροκάματου. Κάποιοι με σπουδές, άλλοι με οικογένεια. Ελληνες «νοικοκυραίοι» που έμεναν στο νοίκι, ή πλήρωναν στεγαστικό. Η κρίση και η ανεργία τούς χτύπησε αλύπητα. Σήμερα είναι οι «νεο-άστεγοι». Η νέα γενιά του δρόμου…

«Ποτέ δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι θα καταντήσω έτσι. Εχω κλάψει πολύ. Ειδικά στην αρχή, όταν κοιμόμουν σε παγκάκι στο Σύνταγμα. Είδες πώς τα φέρνει η ζωή» ; Συναντάμε τον 47χρονο Λεωνίδα στον ξενώνα αστέγων της ΜΚΟ «Κλίμακα». Πριν απολυθεί, δούλευε στην οικοδομή σε συνεργείο 60 ατόμων.

«Μείναμε όλοι χωρίς δουλειά» . Εφτασε να μην μπορεί να πληρώσει το νοίκι του, 280 ευρώ για ένα δυάρι στην Καλλιθέα. Οι γονείς του έχουν πεθάνει. Δεν έχει παντρευτεί και δεν έχει κάνει οικογένεια. «Ευτυχώς τελικά. Το να βρεθείς άστεγος με αυτή την κρίση δεν είναι δύσκολο. Αν ζεις μόνο με το μεροκάματο και το χάσεις, τι θα κάνεις;».

Ο Λεωνίδας έχει δίκιο. Οι εκτιμήσεις των εμπλεκόμενων φορέων είναι αποθαρρυντικές. Ο δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και πρόεδρος του Ιδρύματος Αστέγων, Γιώργος Αποστολόπουλος, κάνει λόγο για αύξηση 15% των αστέγων και των πεινασμένων σε σχέση με πέρσι και ενδείξεις για μεγαλύτερο κύμα τους τελευταίους μήνες, ενώ αυξάνεται το ενδιαφέρον για το Κοινωνικό Παντοπωλείο.

Η ΜΚΟ «Κλίμακα» λέει πως η αυξητική τάση του πληθυσμού των αστέγων κυμαίνεται από 20% ως 25%. Οι άνθρωποι της «Κλίμακας», που ασχολούνται πολλά χρόνια με τους άστεγους, εκτιμούν πως σε όλη την Ελλάδα οι άνθρωποι που κοιμούνται στον δρόμο, σε αποθήκες, εγκαταλελειμμένα κτίρια, ξενώνες κ.λπ. είναι περίπου 20.000, ενώ πολλοί περισσότεροι κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους. Ολοι, πάντως, οι εμπλεκόμενοι συμφωνούν πως εκτός από ποσοτική η διαφορά πια είναι και ποιοτική.

Το προφίλ των νέων αστέγων αλλάζει. Ανθρωποι που μέχρι χθες κάλυπταν έστω και οριακά τις ανάγκες τους, εξαιτίας της κρίσης βρέθηκαν ξαφνικά στον δρόμο

Το προφίλ τους

«Αλλάζει το προφίλ των ανθρώπων που διαβιούν στον δρόμο ή σε ακατάλληλες συνθήκες στέγασης. Ανθρωποι που μέχρι τώρα μπορούσαν, έστω και με δυσκολία, να καλύψουν τις καθημερινές ανάγκες βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση λόγω ανεργίας, χαμηλών ή ανύπαρκτων εισοδημάτων και αδυναμία στήριξης από την οικογένεια. Πρόκειται για άτομα παραγωγικών ηλικιών, νέοι με μισθούς 500 ευρώ, άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους λίγο πριν από τη σύνταξη.

Σε σύγκριση με τον παραδοσιακό πληθυσμό των αστέγων έχουν μέτριο ως υψηλό μορφωτικό επίπεδο, δεν παρουσιάζουν προβλήματα ψυχικής υγείας, εξαρτήσεις ή προβλήματα παραβατικότητας», σημειώνουν οι ειδικοί της «Κλίμακας». Αλλά και ο κ. Αποστολόπουλος βλέπει στο Ιδρυμα Αστέγων νέους και ανθρώπους που ήταν κάποτε επιχειρηματίες να ζουν στην εξαθλίωση. «Εμφανίζονται με καμπαρντίνες, ακόμη και με λάπτοπ στο χέρι και ζητούν φαγητό και στέγη» …

Το ίδιο νυχτερινό σκηνικό. Μια κουβέρτα, ένα πρόχειρο στρωσίδι και μια γωνία σε έναν δρόμο για χιλιάδες ανθρώπων πού δεν έχουν που να στεγαστούν

Αυτό που θυμούνται οι νεο-άστεγοι είναι η πρώτη νύχτα στον δρόμο. Ο Λεωνίδας γύριζε σαν τρελός. «Μετά από πολλές ημέρες αϋπνίας, με πήρε ο ύπνος σε ένα παγκάκι στο Σύνταγμα. Οταν άνοιξα τα μάτια μου, ο κόσμος με κοιτούσε. Μου ήρθε μια ντροπή»…

Οι δρόμοι της απελπισίας

Εκαναν κρεβάτι τους το παγκάκι και το αυτοκίνητο

Οι ιστορίες των «νεο-αστέγων» μοιάζουν μεταξύ τους. Είναι ιστορίες ανεργίας, από ανθρώπους που εξαθλιώθηκαν μαζί με την κατάρρευση της οικοδομής και των άλλων παραγωγικών κλάδων της ελληνικής οικονομίας.

Ο Παναγιώτης περιγράφει την πρώτη του νύχτα στον δρόμο. Μία λέξη: φόβος

Ο 55χρονος Λάμπρος ήταν εργολάβος οικοδομικών εργασιών. Είχε σπίτι στο Κερατσίνι, αλλά το πούλησε για να σώσει τη γυναίκα του, που έπασχε από καρκίνο. Τα τελευταία 11 χρόνια μένανε στο νοίκι, σε ένα τεσσάρι στη Νίκαια. Από το 2008 οι δουλειές μειώθηκαν σημαντικά. Το 2009 η γυναίκα του κατέληξε και ο ίδιος δυσκολευόταν ήδη να πληρώσει τα 600 ευρώ του ενοικίου. Πέρσι τον Νοέμβρη νοίκιασε μια γκαρσονιέρα με 150 ευρώ.

«Ούτε αυτά δεν μπορούσα να πληρώσω. Εφτασα να μην έχω λεφτά ούτε για καφέ». Από τον περασμένο Φλεβάρη είναι άστεγος. Στην αρχή κοιμόταν στο αυτοκίνητό του. «Ντρεπόμουνα τον κόσμο στη γειτονιά και πάρκαρα σε απόμερα μέρη, όπως στο δάσος Χαϊδαρίου. Αλλά φοβήθηκα. Βρήκα ένα στενό στο Μεταξουργείο και έμεινα εκεί δυο μήνες. Σηκωνόμουν στις έξι το πρωί για να μη με βλέπουν». Τον συναντάμε στον ξενώνα της «Κλίμακας». «Εβλεπα τους αστέγους και τους λυπόμουν. Δεν το φανταζόμουν ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα πως θα βρεθώ κι εγώ στον δρόμο»…

Ο 46χρονος Γιάννης κοιμάται σε ένα Αουντι, που μένει παρκαρισμένο στην Κωνσταντινουπόλεως. «Εχω φοβηθεί πολλές φορές. Ερχονται διάφοροι, κλωτσάνε τις πόρτες». Μέχρι πέρσι νοίκιαζε τριάρι στον Κολωνό. Δούλευε ως ηλεκτρολόγος σε συνεργεία που έπαιρναν μεγάλα έργα και αργότερα ως οδηγός. Από το 2008 είναι στην ανεργία.

«Ο παπάς της ενορίας μας είχε γράψει πολύτεκνους και παίρναμε πέντε μερίδες φαγητό από το συσσίτιο. Τρώγαμε τις τρεις το μεσημέρι και τις δυο το βράδυ». Η γυναίκα του, λέει, τον εγκατέλειψε μαζί με τον γιο του τον Οκτώβριο του 2008, «επειδή δεν έφερνα χρήματα στο σπίτι». Πήγε σε εκκλησία στα Σεπόλια και ζήτησε βοήθεια. Ντρέπονταν στη δική του γειτονιά. Οι πιστοί έκαναν έρανο και πλήρωσε τα νοίκια που χρωστούσε. Στρίμωξε τα πράγματα και τη μοτοσικλέτα του ανάμεσα σε τέσσερα κόντρα πλακέ, στην πυλωτή ενός φίλου του και βγήκε στον δρόμο.

Το να βρεθείς άστεγος με αυτή την κρίση δεν είναι δύσκολο. Αν ζεις μόνο με το μεροκάματο και το χάσεις, τι θα κάνεις;, λέει ο Λεωνίδας

«Στον δρόμο γνώρισα ανθρώπους που μου πρότειναν να μπουκάρουμε σε μαγαζιά, να μου δώσουν όπλο, ναρκωτικά. Δεν είχα ποτέ τέτοιες συναναστροφές. Ημουν οικογενειάρχης. Εγώ δουλειά ζητάω. Δεν είμαι κλέφτης»…

Από το Λονδίνο στους δρόμους της Αθήνας

Ο 45χρονος Παναγιώτης έχει σπουδάσει Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Hertfordshire στο Λονδίνο. Γύρισε στην Ελλάδα και αδυνατώντας να βρει θέση στο αντικείμενό του, δούλευε ως μάγειρας και αργότερα ως πωλητής σε εταιρεία ηλεκτρικών ειδών. Το 2006 πήρε ένα σπίτι 70 τ.μ. στα Ανω Πατήσια με δάνειο. Το 2008 έχασε τη δουλειά του. «Εκτός από 4ωρα σε τηλεφωνικά κέντρα, δεν έβρισκα τίποτε άλλο».

Οι δόσεις του δανείου άρχισαν να καθυστερούν. Κάποια στιγμή σταμάτησε και το επίδομα ανεργίας. Στις αρχές του 2010, έπειτα από πολλές απλήρωτες δόσεις, η τράπεζα του πήρε το σπίτι. «Το πρώτο διάστημα κοιμόμουν σε φίλους και μετά σε ένα εγκαταλελειμμένο στα Ανω Πατήσια». Οι γονείς του έχουν πεθάνει. Τα δύο αδέλφια του έχουν τις οικογένειές τους και τα δικά τους οικονομικά προβλήματα. Πώς ήταν η πρώτη νύχτα του στον δρόμο; «Γεμάτη φόβο. Δεν πρόκειται ποτέ να την ξεχάσω». Σήμερα κοιμάται σε ξενώνα αστέγων. «Το να κοιμάσαι στον δρόμο είναι σαν ζωντανός θάνατος. Γίνεσαι άγριο θηρίο».

Γιάννης Φώσκολος

Καζαντζάκης και Βατοπέδιο

Δεκέμβριος 1914. Ο Καζαντζάκης με τον Σικελιανό ανακαλύπτουν τις μονές του Αγίου Όρους... και φυσικά το Βατοπέδι.

"Φώναζαν οι δυο καλόγεροι δυνατά, πείραζαν τον πορτάρη. Και δώστου σκούσαν στα γέλια. Μα ως μας είδαν, σώπασαν συμμάζεψαν τις κοιλιές τους, σηκώθηκαν.

— Καλώς ορίσατε, με την ευκή του Θεού, είπαν κι άπλωσαν τα χέρια τους να τα φιλήσουμε.

— Καλά περνάτε, άγιοι πατέρες, είπε ο φίλος μου κοιτάζοντας τις κοιλιές τους και τα κόκκινα μάγουλα -δεν μπορούσε ακόμα να τους συχωρέσει που μας έδιωξαν από τον Παράδεισο.

— Απαρνηθήκαμε τον ψεύτη κόσμο και τις χαρές του, είπε ο ένας, ο ξανθογένης.

Δε μιλήσαμε· μα ο άλλος, ο μαυρογένης, πετάχτηκε:

— Τί μας κοιτάζετε και παραξενεύεστε; Η προσευχή θρέφει περισσότερο κι από το κρέας.

Μας είχαν ζυγώσει, κι η αναπνοή τους μύριζε ανυπόφορα σκόρδο.

— Πάμε μέσα, είπαμε, να προσκυνήσουμε.

Βιαζόμασταν να γλιτώσουμε από τους δυο τούτους σκορδο-καλόγερους.

Ήρθε ο αρχοντάρης, γαλανομάτης, με τριανταφυλλένιο δέρμα, καλοζωισμένος, πεντακάθαρος, με άσπρη μεταξωτή γενειάδα. Μας καλωσόρισε, μπήκε μπροστά, τον ακολουθήσαμε· πλούσιο Μοναστήρι, πολιτεία ολόκληρη, με ξενώνες, με φρεσκοβαμμένα πορτοπαράθυρα, με ηλεκτρικό φως, με περιβόλια απάνω από τη θάλασσα. Οι καλόγεροι είχαν τώρα σηκωθεί από την Τράπεζα, κάθουνταν απόξω από τα κελιά τους και χώνευαν στον ήλιο. Μπήκαμε στην εκκλησιά, προσκυνήσαμε τις ξακουσμένες εικόνες, την Παναγία την Παραμυθία, την Κτητόρισσα, τη Βηματάρισσα, την Αντιφωνήτρια, την Εσφαγμένη και την Ελαιοβρώτιδα. Μας άνοιξαν μια πολύτιμη λειψανοθήκη κι ασπαστήκαμε την Αγία Ζώνη της Παναγίας. Θυμήθηκα τους δυο καλόγερους που την είχαν φέρει στην Κρήτη όταν ήμουν παιδί κι έτρεχε ο λαός στην εκκλησιά του Αι-Μηνά και την προσκυνούσε· και κρατούσαν μια σακούλα οι καλόγεροι και γέμιζε ασημένια μετζίτια και λίρες και χρυσά σκουλαρίκια κι αρραβώνες· κι εγώ δεν είχα τίποτα να δώσω στη χάρη Της, έψαξα στην τσέπη μου, βρήκα ένα κοντύλι και το ’ριξα στη σακούλα.

Βγήκαμε στην αυλή, ανεβήκαμε στον ξενώνα· μας είχαν στρώσει πλούσιο τραπέζι, με όλα τα ελέη του Θεού.

— Καλά περνούμε, έκαμε ο φίλος μου που αγαπούσε το καλό φαΐ, καλά και περίκαλα, σαν καλόγεροι Βατοπεδίτες!

— Ας πιούμε στην υγειά, είπα του κακόμοιρου του Φτωχο-πρόδρομου, του λιμασμένου· με τι ζήλια αναστορούσε τα φαγιά που έτρωγαν οι ηγούμενοι στα μοναστήρια και πως έτρεχαν τα σάλια του· και πως παραπονιόταν στον αυτοκράτορά του! Θυμάσαι τους στίχους του;

— Πως δεν τους θυμούμαι:

Όταν, Άναξ, εις έννοιαν έλθω των ηγουμένων, άλλος εξ άλλου γίνομαι και τήκομαι τας φρένας· εκείνοι γαρ χορταίνουσι τα πρώτα των ιχθύων, εμένα δε με δίδουσι θύνναν την βρωμισμένην εκείνοι το κοτζώνουσι το χιώτικον εις κόρον, ο δε δικός μου στόμαχος πάσχει από το ξίδιν!

Γέλασε· μα ευτύς ένας ίσκιος πλάκωσε το πρόσωπο του:

— Ντροπή να γελούμε, είπε· το Μοναστήρι ετούτο πλακώνει την καρδιά μου· είδες τους καλόγερους; Όλοι καλοθρεμμένοι· αν κατέβαινε πάλι ο Χριστός στη γης και τύχαινε να περάσει από το Βατοπέδι, πως θα χελιδόνιζε το φραγγέλιο απάνω από τις κεφαλές τους! Πάμε να φύγουμε...

Νίκου Καζαντζάκη, Αναφορά στον Γκρέκο, εκδ. Καζαντζάκη

ΕΚΟΝ ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ:

44 χρόνια της οργάνωσης που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο


Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 44 χρόνια (Δεκέμβριος του 1967) από την ίδρυση της οργάνωσης νεολαίας «Ρήγας Φεραίος». Μιας ασυνήθιστης περίπτωσης για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά, με μεγάλη ιδεολογικο-πολιτική επιρροή, δράση και κύρος στον αντιδικτατορικό αγώνα και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο «Ρήγας Φεραίος» είχε κορυφαίο ρόλο στο αντιδικτατορικό κίνημα και στη εξέγερση του Πολυτεχνείου και της Νομικής.

Μιας νεολαίας που «αποπέμφθηκε» από την κυνική πραγματικότητα που επέβαλε η μεταπολίτευση. Τι ειρωνεία! Η οργάνωση που είχε ηγετικό ρόλο στο αντιδικτατορικό αγώνα, δεν βρήκε την θέση της στο μεταπολιτευτικό τοπίο. Από τις γραμμές του «Ρήγα» πέρασαν χιλιάδες νέοι άνθρωποι που εμπνεόντουσαν από τις ριζοσπαστικές ιδέες του Μάη του 68, του «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο» και της αμφισβήτησης που γέννησαν οι κοσμογονικές αλλαγές των δεκαετιών του 60 και του 70.

Ο Ρήγας Φεραίος ήταν η οργάνωση νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 1967, ως Πανελλήνια Αντιδικτατορική Οργάνωση Σπουδαστών (ΠΑΟΣ) "Ρήγας Φεραίος", κυρίως από πρώην μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, τοποθετήθηκε υπέρ του ΚΚΕ εσωτερικού. Κατά την διάρκεια της δικτατορίας ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση και δεκάδες μέλη της οργάνωσης συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν, ενώ οι καταδίκες των μελών του αθροίζονται σε… πολλούς αιώνες.
Παράλληλα η συμβολή του "Ρήγα Φεραίου" στην ανάπτυξη του μαζικού αντιδικτατορικού κινήματος ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, ενώ επίσης παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία των Φοιτητικών Επιτροπών Αγώνα. Οι πλατιές αυτές συλλογικότητες, που αποτελούνται από φοιτητές που αναζητούν τρόπους συλλογικής αντιδικτατορικής δράσης, θα δράσουν δημόσια στις σχόλες τους και μέσα στα αμφιθέατρα διεκδικώντας τη δυνατότητα για δημόσιες συγκεντρώσεις και συζήτησης, ενώ προφυλάσσουν τον παράνομο οργανωτικό τους ιστό. Το 1972 θα συγκροτηθεί το Διασχολικό των ΦΕΑ που συντονίζει όλες τις σχολές. Το σχήμα αυτό θα αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματικό και θα αποτελέσει τον βασικό ιστό ανάπτυξης του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος. Παράλληλα εκατοντάδες μέλη του Ρήγα θα συμμετάσχουν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και η οργάνωση θα έχει την πλειοψηφία στην συντονιστική επιτροπή κατάληψης.
Τον Ιούνιο 1974 μετονομάστηκε σε Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΠΟΝ) "Ρήγας Φεραίος" και αυτοαναγνωρίστηκε ως νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού. Στη μεταπολίτευση συνέχισε τη δράση του, έχοντας ιδιαίτερη ανάπτυξη στο φοιτητικό κίνημα. Στην Α΄ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 1976, μετονομάστηκε σε Ελληνική Κομμουνιστική Νεολαία (ΕΚΟΝ) "Ρήγας Φεραίος", παρά τη διαφωνία ισχυρής τάσης, που επέμενε στη διατήρηση του ευρύτερου πολιτικού χαρακτήρα της οργάνωσης.
Στις γραμμές της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος διαμορφώθηκε πλειοψηφούσα αριστερή πτέρυγα, η οποία είχε αναφορές στον κριτικό μαρξισμό που εκπροσωπούσαν θεωρητικοί όπως ο Νίκος Πουλαντζάς , ο Λουί Αλτουσέρ και ο Καστοριάδης, καθώς επίσης και σε γεγονότα διεθνούς εμβέλειας όπως ο Γαλλικός Μάης του '68 και η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα. Η πτέρυγα αυτή διαφωνούσε με τις πολιτικές και στρατηγικές επιλογές του κόμματος.
Μετά την εκλογική αποτυχία του 1977, η αριστερή πτέρυγα της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος όξυνε την κριτική της τονίζοντας πως η δημιουργία του εκλογικού σχήματος της ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ με τα θολά, μετριοπαθή και ετερόκλητα χαρακτηριστικά της, αποτελούσε την κύρια αιτία της εκλογικής συρρίκνωσης. Η εσωτερική κρίση οξύνθηκε μέχρι τις παραμονές της σύγκλισης της Β' Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της οργάνωσης, την οποία η ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού δεν αναγνώρισε. Όσοι συμμετείχαν σε αυτή διαγράφτηκαν από την κομματική ηγεσία (65%-70% της οργάνωσης). Οι διαγραφθέντες ίδρυσαν ξεχωριστή οργάνωση με τον τίτλο ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος Β' Πανελλαδική.
Κατά τη διάσπαση του 1987, όταν η πλειοψηφία του ΚΚΕ εσωτερικού ίδρυσε την Ελληνική Αριστερά (ΕΑΡ), ο Ρήγας Φεραίος αποτέλεσε νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού/Ανανεωτική Αριστερά. Τα επόμενα χρόνια συρρικνώθηκε και το 1999, τα λίγα μέλη που είχαν απομείνει επέλεξαν να μετονομαστούν σε Νεολαία της Ανανεωτικής Κομμουνιστικής Οικολογικής Αριστεράς (ΑΚΟΑ).
Ο Ρήγας Φεραίος εξέδιδε τον Θούριο. Ανάμεσα στους κατά καιρούς γραμματείς της οργάνωσης ήταν οι Κώστας Κωσταράκος, Γιάννης Βούλγαρης, Μάνος Σωτηριάδης, Μπάμπης Γεωργούλας, Νίκος Βούτσης, Νίκος Φίλης, Μιχάλης Σαμπατακάκης κ.ά.

Οργιάζει το καρτέλ του χάλυβα στην Ελλάδα..

Δεκεμβριος 16, 2011

Εξοντώνει τους εργάτες που απεργούν επι 47 μέρες.Δολοφονεί στα κάτεργα και ξεφεύγει την τιμωρία.Ληστεύει τους πολίτες και καταστρέφει μικρομεσαίους καλυπτόμενο απο Αρχές,πολιτικούς και Δικαιοσύνη..
Το επίσημα καταγγελμένο ελληνικό καρτέλ του χάλυβα απο το 2006, η ομάδα συμφερόντων που αποτελείται απο τη ΣΙΔΕΝΟΡ του μεγαλοβιομήχανου Νίκου Στασινόπουλου,τη Χαλυβουργική του Κωσταντίνου Αγγελόπουλου και τη Χαλυβουργία Ελλάδας του Νίκου Μάνεση, βρίσκεται πρόσφατα και πάλι στην επικαιρότητα.

Οι παραπάνω μεγαλοβιομήχανοι μαζί με συγκεκριμένους μεγαλέμπορους και μία ημικρατική εταιρεία πιστοποίησης χάλύβα στην οποία είναι μέτοχοι (!) δηλαδή ελέγχοντες και συγχρόνως ελεγχόμενοι,ανενόχλητοι επι δεκαετίες ληστεύουν τους πολίτες της χώρας διαμορφόνοντας τις τιμές του σιδήρου για τις οικοδομές και τα δημόσια έργα παράνομα και απο κοινού αναγκάζοντάς τους να πληρώνουν το σίδερο σχεδόν για..χρυσάφι.

Τα τελευταία χρόνια η διαχρονική ασυλία την οποία απολαμβάνουν απο τους υποτακτικούς τους πολιτικούς,τη δικαιοσύνη και τη φερόμενη σαν αρμόδια Αντιμονοπωλιακή Αρχή, δηλαδή τη γνωστή αμαρτωλή Επιτροπή Ανταγωνισμου,τους έχει οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες πρακτικές σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας.

Συγκεκριμένα οι χαλυβουργοί εργάτες της Χαλυβουργίας Ελλάδος έχουν αναγκαστεί απο τον μεγαλοβιομήχανο Μάνεση σε απεργία διαρκείας που σήμερα βρίσκεται στη 47 η μέρα.Παρά την αύξηση της παραγωγής που καταγγέλουν οι απεργοί εργάτες,παραγωγής που πωλείται στο εξωτερικό,η εργοδοσία έχει προχωρήσει σε πολλαπλές απολύσεις κάτω απο τον ωμό εκβιασμό:Η δέχεστε 500 ευρώ το μήνα με πενθήμερη και πεντάωρη εργασία η απολύεστε.

Η εταιρεία-δυνάστης των εργαζόμενων ισχυρίζεται ότι το μέτρο είναι προσωρινό λόγω οικονομικών δυσκολιών τις οποίες οστόσο αππορρίπτουν κατηγορηματικά οι εργαζόμενοι.

Στο σημείο αυτό καλείται η Χαλυβουργία Ελλάδας να δώσει στη δημοσιότητα όλα τα στοιχεία των πωλήσεών της στην Ελλάδα και το εξωτερικό ,δηλαδή τους τόνους που έχει πωλήσει τουλάχιστον το 2011 καθώς και τις αντίστοιχες τιμές πώλησης, καθώς καταγγέλεται ότι οι τιμές πώλησης στο εξωτερικό είναι μικρότερες απο τις αντίστοιχες στην Ελλάδα.

Οι τιμές του σιδήρου στην Ελλάδα διαμορφώνονται απο το 2000,βάσει καταγγελμένων στοιχείων απο το καρτέλ.Ετσι φαίνεται ότι τώρα οι εργάτες καλούνται να πληρώσουν αυτοί τα σπασμένα των μειωμένων τιμών πώλησης στο εξωτερικό,ενώ συγχρόνως οι Έλληνες πολίτες εξακολουθούν να αγοράζουν μέσα στην Ελλάδα το σίδερο ακριβότερα, σε τιμές καρτέλ.Και όλα αυτά με την ανοχή των αρμόδιων πολιτικών,της Επιτροπής Ανταγωνισμού κλπ.Σε μία άλλη πτυχή της προκλητικής λειτουργίας των μεγαλοβιομήχανων της χαλυβουργίας και της διαχρονικής προστασίας που απολαμβάνουν,πρόσφατα το τριμελές Πρωτοδικείο Βόλου,επέβαλε ηπιότατες ποινές στούς υπεύθυνους της χαλυβουργίας Βόλου για τον φρικτό θάνατο εργαζόμενου μέσα στο εκεί εργοστάσιο.

Ειδικότερα, σύμφωνα με προχθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ,η απόφαση του τριμελούς Πρωτοδικείου Βόλου, που ολοκλήρωσε μετά από δύο διακοπές της ακροαματική διαδικασία για την υπόθεση του εργατικού δυστηχήματος του 29χρονου Μελέτη Χατζέλα, τον Αύγουστο του 2006, στη Χαλυβουργία Βόλου ήταν μέν τυπικά καταδικαστική-καθώς σκοτώθηκε άνθρωπος-πλήν ηπιότατη και επι της ουσίας αθωωτική..

Οι ποινές για την εργατική αυτή δολοφονία είναι της πλάκας, 3,5 χρόνια με αναστολή για ανθρωποκτονία από ασυνείδητη αμέλεια, με τριετή αναστολή και 3000 ευρώ καταβολή στο κοινωφελές ίδρυμα Ορφανοτροφείο Βόλου (!).

Καταδικάστηκαν ο πρόεδρος του τότε ΔΣ της εταιρείας, οι γιοί του, διευθύνοντες σύμβουλοι, ο διευθυντής του εργοστασίου και ο τεχνικός ασφαλείας.

Αθωώθηκε ο υπεύθυνος συντήρησης μηχανολογικών εγκαταστάσεων.

Ο Μελέτης Χατζέλας χάθηκε στις 13/8/2006 και βρέθηκε μετά από 3 μέρες πνιγμένος σε υπόγεια δεξαμενή γεμάτη νερό στη Χαλυβουργία Βόλου.

Και όλα αυτά μέσα στα πλαίσια λειτουργίας της δικαιοσύνης στην πατρίδα μας..

Τέλος τα έργα και οι ημέρες του ληστρικού καρτέλ χάλυβα στην Ελλάδα δεν τελειώνουν ούτε με τις απολύσεις ούτε με τις δολοφονίες των εργαζόμενων..

Επεκτείνονται διαχρονικά στη σκληρή πραγματικότητα του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας η οποία για δεκαετίες πληρώνει το σίδερο για να χτίσει σπίτια,κτήρια και δημόσιες υποδομές σε ληστρικές τιμές απο ότι σε οιαδήποτε χώρα της Ευρώπης.

Και όχι μόνο.

Πρόσφατα έγινε γνωστό κάτι που είχε επιμελώς κρατηθεί στο σκοτάδι απο τα καθεστωτικά ΜΜΕ:Η βιομηχανία ΧΑΛΚΟΡ που ελέγχεται απο τον μεγαλοβιομήχανο Νίκο Στασινόπουλο ιδιοκτήτη μεταξύ άλλων και της βιομηχανίας Χαλυβα ΣΙΔΕΝΟΡ η οποία μαζί με τη Χαλυβουργική του Κωσταντίνου Αγγελόπουλου και τη Χαλυβουργία Ελλάδος του Νίκου Μάνεση έχουν καταγγελθεί απο το 2006 για λειτουργία καρτέλ στο χώρο του χάλυβα με 2 καταγγελίες οι οποίες παραμένουν θαμμένες στα άδυτα συρτάρια της Ελληνικής Επιτροπής Ανταγωνισμού,καταδικάστηκε απο το ευρωπαικό δικαστήριο με το πρόστιμο των 9,16 εκατ. Ευρώ το οποίο μειώθηκε στα 8,25 εκατ ευρώ για παραβάσεις των κανόνων του ελεύθερου ανταγωνισμού..

Η άγνωστη αυτή υπόθεση αποδεικνύει ότι εταιρείες συμφερόντων του συγκεκριμένου μεγαλοβιομήχανου ήδη έχουν ιστορικό παραβατικής συμπεριφοράς στον θεμελιώδη τομέα του συστήματος που είναι η Αντιμονοπωλιακή νομοθεσία ο δε χειρισμός μέχρι στιγμής τόσο των αναφερόμενων καταγγελιών ενώπιον της Ελληνικής Επιτροπής Ανταγωνισμού όσο και των σχετικών υποθέσεων που εκκρεμούν ενώπιον της δικαιοσύνης είναι τουλάχιστον σκανδαλώδης..μαρτυρεί δε ύπαρξη μηχανισμού κάλυψης και παροχής ασυλίας σε όλα τα επίπεδα!

Το ντόπιο σάπιο σύστημα έχει φθάσει στο σημείο να σέρνει στα δικαστήρια για να εξοντώσει αυτούς που έχουν καταγγείλει το καρτέλ του χάλυβα αντί να έχει καθίσει στο σκαμνί τους μεγαλοκαρχαρίες που για δεκαετίες εκμεταλεύονται ληστρικά τον ιδρώτα των πολιτών ανεβάζοντας συντονισμένα και παράνομα τις τιμές των προιόντων που πωλούν σε αυτούς..

Καλέστηκε με χθεσινό δημοσέυμα μας ο κ. Χρυσοχοίδης του υπουργείου Ανάπτυξης και ο κ. Παπαιωάννου του υπουργείου της Δικαιοσύνης να δηλώσουν αν γνωρίζουν τις παραπάνω καταγγελίες σε βάρος του ελληνικού καρτέλ του χάλυβα και ποιές παρεμβάσεις σκοπεύουν να να κάνουν προκειμένου να προστατευτούν οι πολίτες απο τα παραπάνω κατονομαζόμενα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Αναμένονται απαντήσεις..

απο το stopcartel

ΤΟ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟ ΦΙΔΙ ΤΟΥ ΛΑΟΣ ΠΑΡΑΦΥΛΑΕΙ ΣΤΟ ΥΕΘΑ

Απο το πολιτικο καφενειο www.politikokafeneio.com

Για μια ακόμη φορά αποδείχτηκε ότι το ΛΑΟΣ αποτελεί την αμετανόητη ακροδεξιά εκδοχή του αστικού πολιτικού συστήματος.

Έχοντας αναρριχηθεί στην εξουσία και στην άθλια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, παραβιάζοντας πραξικοπηματικά τη λαϊκή θέληση όπως εκφράστηκε στις τελευταίες εκλογές, το ακροδεξιό κόμμα φούσκα των καναλιών και των εργοδοτών, διεκδικεί καθοριστικό ρόλο σε κρίσιμα υπουργεία.

Ένα από τα υπουργεία που αποτέλεσαν διακαή στόχο του νεοφύρερ Καρατζαφέρη είναι και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπου ο εκλεκτός του κωλοτούμπα λαϊκιστή, ο πρώην πρέσβης Γ.Γεωργίου, ανέλαβε καθήκοντα αναπληρωτή υπουργού Άμυνας.

Το ανέλαβε καθήκοντα είναι σχετική έννοια, καθώς μπορεί να άλλαξε κουρτίνες και καναπέδες, να ενεπλάκη στις δημόσιες σχέσεις του ΥΕΘΑ, αλλά αρμοδιότητες δεν του δόθηκαν.

Μάλιστα, ο Γ.Γεωργίου παραπονέθηκε στον Αρχηγό του και ο τελευταίος απείλησε με απόσυρση του πρωτοπαλίκαρου του από την κυβέρνηση. Στην απειλή του νεοφύρερ συμπεριλαμβάνονταν και οι απαιτήσεις τους για τις προσδοκώμενες αρμοδιότητες.

Και τι ζήτησαν ο Γ.Γεωργίου και ο Γ.Καρατζαφέρης;

Μα τι άλλο: την εποπτεία των Παραγωγικών Σχολών, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η Σχολή Ευελπίδων..

Η κουτοπονηριά και το απίστευτο θράσος των ακροδεξιών δεν έχει όρια. Το κόμμα των νοσταλγών της Χούντας, των υπερασπιστών των δολοφόνων της Χρυσής Αυγής, τα πνευματικά παιδιά του Πλεύρη, οι διαφημιστές των ρωσικών όπλων, ζήτησαν τον έλεγχο των εκπαιδευόμενων υπαξιωματικών και αξιωματικών.

Έχει σημασία να θυμίσουμε ότι το αίτημα ελέγχου, μεταξύ άλλων της Σχολής Ευελπίδων, διατυπώνεται ενώ η σχολή συγκλονίζεται από το σκάνδαλο της δράσης των ακροδεξιών που μετέτρεψαν την 17η Νοέμβρη σε Εορτασμό της Χούντας των Συνταγματαρχών.

Δε μπορούμε να ξεχάσουμε ότι ο Καρατζαφέρης και ο Γ.Γεωργίου ήταν οι μόνοι που δεν καταδίκασαν με ξεκάθαρο τρόπο το άθλιο περιστατικό και δεν ζήτησαν την παραδειγματική τιμωρία των ομοϊδεατών τους υποψηφίων αξιωματικών. Ούτε επίσης, βρήκαν λίγα λόγια συμπάθειας για τους νεαρούς Ευέλπιδες που μαρτύρησαν στα χέρια των ακροδεξιών πρώην αρχηγών της Σχολής, όπου μετά τα βασανιστήρια και τους τραυματισμούς που υπέστησαν, οδηγήθηκαν στην επιλογή εγκατάλειψης της Ευελπίδων.

Με τις τελευταίες αυτές ενέργειες δικαιώνονται όσοι προεξοφλούσαν και προειδοποιούσαν ότι ο Καρατζαφέρης και το ΛΑΟΣ συνολικά εργάζονται συστηματικά και υπόγεια για το κουκούλωμα της υπόθεσης, εξασφαλίζοντας την ατιμωρησία των ακροδεξιών επικίνδυνων στοιχείων.

Υπάρχει καλύτερη απόδειξη για αυτή την εκτίμηση από την απαίτηση του ακροδεξιού κόμματος να ελέγξει τη λειτουργία της Σχολής Ευελπίδων, ενώ διεξάγονται κρίσιμες έρευνες και όλοι περιμένουν την απόφαση της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης. Στρατιωτική Δικαιοσύνη, που ούτε «τυφλή» είναι, ούτε στεγανοποιημένη από πολιτικές πιέσεις.

Και η ακροδεξιά πάντα ήξερε να χτίζει βρώμικα δίκτυα διαπλοκής-αλληλοεξυπηρετήσεων και να επηρεάζει παρασκηνιακά τις εξελίξεις!

Πιστεύουμε ότι ο εργαζόμενος λαός μας πρέπει να κλιμακώσει την πάλη του ενάντια στον Κοινοβουλευτικό Ολοκληρωτισμό και να αναπτύξει μαχητικούς αγώνες ενάντια στην πραξικοπηματική συγκυβέρνηση.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘEΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437

http://diktiospartakos.blogspot.com/

50 χρόνια από τη δολοφονία του Στεφ. Βιλδεμίρη

50 χρόνια από τη δολοφονία του Στεφ. Βιλδεμίρη: Οι εκλογές του 1961 στην πόλη της Θεσσαλονίκης

Του Δημήτρη ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΠΟΥΛΟΥ
εφημεριδα ΑΥΓΗ 22/10/2001

Με αφορμή την εκδήλωση που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη για να τιμηθεί ο αξέχαστος νεολαίος της ΕΔΑ Στέφανος Βιλδεμίρης, ο οποίος δολοφονήθηκε στις εκλογές βίας και νοθείας του 1961, θα ήθελα, ως κάτοικος της πόλης εκείνη την εποχή, ν' αναφερθώ σε μερικά ακόμη συμβάντα στη Θεσσαλονίκη σ' εκείνες τις αιματοβαμμένες εκλογές, συμπληρώνοντας έτσι το πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκε το έγκλημα, όπως το περιγράφει στην "Αυγή" της Κυριακής της 16.10.11 ο φίλος Μόρφης Στεφούδης.

Οι εκλογές εκείνες, παρ' όλο που ήταν εκλογές βίας και τρομοκρατίας σε όλη την Ελλάδα, στην πόλη της Θεσσαλονίκης στάθηκαν ακόμη πιο σκληρές. Πρωταγωνιστές της βίας ήταν η αστυνομία της πόλης που τότε είχαν επικεφαλής τους γνωστούς Μήτσου, Καμουτσή, Καπελώνη κ.ά., καθώς και τις διάφορες παρακρατικές ομάδες που και αυτές προστατεύονταν από την αστυνομία. "Αγανακτισμένους" πολίτες τους ονόμαζαν οι τότε κυβερνώντες και τα όργανά τους. Ήταν διάφοροι πρώην συνεργάτες των Γερμανών και των Βούλγαρων κατακτητών, άνθρωποι του υπόκοσμου και άλλα λούμπεν στοιχεία, που τους είχαν οργανώσει με στόχο την αριστερά, αλλά και τη Δημοκρατία γενικότερα. Όλος αυτός ο συρφετός κατέβαλε κάθε προσπάθεια να επιβάλει τον τρόμο σε ολόκληρη την πόλη.

Τα γραφεία της ΕΔΑ ήταν περικυκλωμένα μέρα και νύχτα από αστυνομικούς, αλλά και από χαφιέδες και παρακρατικούς με πολιτικά. Το ίδιο γινόταν και με όλους τους γνωστούς ΕΔΑΐτες. Ο χαφιές τούς ακολουθούσε από τη στιγμή που έβγαιναν από τα σπίτια τους ώς την ώρα που γύριζαν. Χαφιέδες είχαν τοποθετήσει και σε όλες τις επιχειρήσεις αριστερών που είχαν κάποια πολιτική δραστηριότητα. Και οι προσκλήσεις πολιτών στα αστυνομικά τμήματα βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη...

Στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΜΕ (έτσι ονομάσαμε το εκλογικό μας σχήμα τότε) που έγινε στην πλατεία Αριστοτέλους, με ομιλητή τον πρόεδρο της ΕΔΑ Γιάννη Πασαλίδη, παρ' όλο που έκαναν την εμφάνισή τους σε πολλά σημεία οι ομάδες των παρακρατικών, δεν τόλμησαν να παρέμβουν γιατί ήταν πολύς ο κόσμος. Στις υπόλοιπες, τις συνοικιακές συγκεντρώσεις, όμως, που έγιναν σε Καλαμαριά, Κάτω Τούμπα, Νεάπολη και Συκιές, με κεντρικό ομιλητή τον Βασίλη Εφραιμίδη, το κλίμα ήταν αφόρητο. Στίφη παρακρατικών συγκεντρώνονταν γύρω μας με πέτρες, ξύλα, βρυσιές και εμπρηστικά συνθήματα (ένα απ' αυτά ήταν "Στη Βουλγαρία, στη Βουλγαρία") προσπαθώντας να μας διαλύσουν. Το ότι δεν το κατόρθωναν οφείλονταν στην ψυχραιμία των συγκεντρωμένων αγωνιστών. Ιδιαίτερα τρομοκρατική στάθηκε εκείνη της Τούμπας, όπου οι εκατοντάδες παρακρατικοί έσπασαν με πέτρες τα τζάμια του καφενείου μας όπου γινόταν η ομιλία, έσπασαν το αυτοκίνητο της υποψήφιας του συνδυασμού μας Κωστόπουλου και φοβερίζοντας έναν-έναν τους συγκεντρωμένους, μας ακολούθησαν ως το κέντρο της πόλης. Εκεί, μεταξύ των άλλων, χτύπησαν πολύ άσχημα και το στέλεχος της ΕΔΑ Καλαμαριάς Βασίλη Πεκλάρη.

Μ' έναν λόγο ολόκληρη η πόλη βρίσκονταν στο έλεος του χωροφύλακα, του χαφιέ και του παρακρατικού...

Το προεκλογικό υλικό του ΠΑΜΕ στάθηκε αδύνατο να διακινηθεί μέσα από τα γραφεία της ΕΔΑ αφού βρισκόταν σε αστυνομικό κλοιό. Γι' αυτό και ξεφορτώθηκε στο σπίτι μας, το σπίτι όπου κατοικούσαμε τότε με τη Ρούλα Παλαιολογοπούλου. Ήταν μια σοφίτα με δύο δωμάτια και κουζίνα στην οδό Παύλου Μελά αριθ. 31 στο κέντρο της πόλης. Εμείς οι δύο φύγαμε για την Αχαΐα να ψηφίσουμε και αφήσαμε τα κλειδιά στους Γιώργο Κομψόπουλο και την Καίτη Τσαρουχά. Από εκεί θα το έπαιρναν οι οργανώσεις και το μοίραζαν. Από αυτό το υλικό πήραν να μοιράσουν και οι δύο νεολαίοι μας, ο Στέφανος Βιλδεμίρης και ο Μόρφης Στεφούδης.

Μετά την τραγική δολοφονία του Στέφανου, όμως, το μεγαλύτερο μέρος αυτού του υλικού έμεινε αδιάθετο. Ήταν ένα θαυμάσιο υλικό, αλλά δεν ήταν κατάλληλο για μετά τις εκλογές. Γι' αυτό και το καίγαμε με τη Ρούλα στη σόμπα και καιγόταν η καρδιά μας...

Να πούμε πως η τρομοκρατία συνεχίστηκε και μετά τις εκλογές, ετοιμάζοντας και τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη λίγο αργότερα, θα ήταν πλεονασμός...

Δεν έχω, δεν πληρώνω

Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/09/2011 Εφημεριδα ΑΥΓΗ

Κύριε υπουργέ της Οικονομίας,

Μετά από απόφασή σας, μου στείλατε το σημείωμα για να πληρώσω την έκτακτη εισφορά των 154,53 ευρώ.

Εγώ είμαι άνεργος πάνω από 3 χρόνια και η γυναίκα μου, ενώ ήταν πέρυσι 8ωρης απασχόλησης, φέτος, μετά τον Απρίλιο, έγινε 6ωρης απασχόλησης με μείωση του μισθού 25%, άρα το εισόδημά της από 833,52 ευρώ τον μήνα κατέβηκε στα 691,82, άρα όλο τον χρόνο θα πάρει 9.685 ευρώ και όχι 14.553 όπως πέρυσι.

Μπορείτε να μου απαντήσετε αν είναι δυνατόν μια οικογένεια, έστω και δύο ατόμων, να πληρώσει τις υποχρεώσεις σε ρεύμα, νερό και τρόφιμα και μετά να της περισσέψουν λεφτά για να πληρώσει αυτή την εισφορά, όπως εσείς τη λέτε;

Για ποιο λόγο να πληρώσω εγώ, ένας άνεργος, και μια υπάλληλος 6ωρης απασχόλησης τα ελλείματα που δημιουργήσατε εσείς οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας τα τελευταία 35 χρόνια;

Εσείς, οι δύο διαχειριστές της εξουσίας, δώσατε τα υπερκέρδη στις μεγάλες επιχειρήσεις, που με τη σειρά τους φυγάδευσαν στην Ελβετία και όπου αλλού τον πλούτο που παράχθηκε από τον ιδρώτα του εργαζόμενου λαού.

Εσείς μεγεθύνατε τον δημόσιο τομέα, διορίζοντας την εκλογική πελατεία σας.

Εσείς αγοράζατε οπλικά συστήματα ελαττωματικά και αχρείαστα, διατηρώντας τον μύθο ότι η Ελλάδα κινδυνεύει από Ανατολάς, από Βορρά, από Νότο και από Δυσμάς, μόνο και μόνο για να παίρνουν οι κολλητοί σας τις προμήθειες.

Εσείς, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., αφήσατε ανεξέλεγκτες τις δαπάνες στην Υγεία και κονόμησαν οι προμηθευτές υγειονομικού υλικού.

Βάλτε, λοιπόν, όλους που θησαύρισαν εις βάρος του ελληνικού λαού να πληρώσουν. Εγώ ΔΕΝ ΕΧΩ να σας πληρώσω και ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ.

Και για να μην λέτε ότι λέω ψέματα, παρακάτω σας έχω και τα έγγραφα που αποδεικνύουν τα λεγόμενά μου για την οικονομική μου κατάσταση. Είναι η ειδοποίηση για την πληρωμή της εισφοράς, το δεύτερο οι αποδοχές της γυναίκας μου και το τρίτο η κάρτα ανεργίας από τον 8/2008 μέχρι και σήμερα.



Ευχαριστώ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ

Θεσσαλονίκη

Επιστολή παραίτησης, της Νάνσυ Πανταζή, από μέλος ΠΑΣΟΚ...

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

απλά μέλη του Κινήματος του ΠΑΣΟΚ και συνοδοιπόροι στους αγώνες και στις διεκδικήσεις, σας αποστέλλω αυτήν την επιστολή παραίτησης ως ένδειξη σεβασμού στο πρόσωπό σας, διότι είστε οι μόνοι νομιμοποιημένοι αποδέκτες (τόσο κομματικοί, όσο και και στη συνείδησή μου).
Σήμερα, 3 Σεπτέμβρη 2011, 37 χρόνια μετά την ιστορική ιδρυτική διακήρυξη του κινήματος αποχωρώ και παραιτούμαι από μέλος του ΠΑΣΟΚ. Επιλέγω να απευθυνθώ σε εσάς και μόνο, επειδή θεωρώ ότι τα όργανα του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν πλέον καμία κομματική νομιμοποίηση για δύο λόγους: 1. τη μη διεξαγωγή Συνεδρίου και εκλογή νέων οργάνων, όπως ορίζει το καταστατικό (έχει λήξει η θητεία τους), 2. Τη συναίνεση στη νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές του Κινήματος και τη μη λήψη των αναγκαίων πειθαρχικών διαδικασιών που... προβλέπονται βάση καταστατικού.

Παραιτούμαι μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ εξαντλώντας όλα τα χρονικά περιθώρια που έδωσα με την πίστη και την ελπίδα ότι αυτή η κυβέρνηση θα προσπερνούσε την αρχική μνημονιακή πολιτική της και θα τιμούσε τις ιδεολογικές και πολιτικές καταβολές της, καθώς και τις δεσμεύσεις της απέναντι στον Ελληνικό λαό και στο Κίνημα. Πίστευα ότι μέσα από το Κίνημα θα μπορούσαμε να δώσουμε τη μάχη της ανατροπής και όφειλα να παραμείνω, διαχωρίζοντας τις πρακτικές και πολιτικές της Κυβέρνησης από το κόμμα. Σήμερα, αντιλαμβάνομαι ότι το ΠΑΣΟΚ είναι η κυβέρνηση και δεν υπάρχει διαχωρισμός, διότι το ΠΑΣΟΚ σαν κίνημα δεν μπορεί να εγγυηθεί την πιο βασική αρχή του: «Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία».

Παραιτούμαι διότι δεν θέλω να παραμείνω συνένοχη σε μία πολιτική που, όχι μόνο έρχεται σε αντίθεση με τα ιδεολογικά και πολιτικά πιστεύω μου, αλλά αναγνωρίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ σήμερα δεν υφίσταται ως Κίνημα όταν μέσα από την κυβερνητική πολιτική έχει χάσει τον ιδεολογικό προσανατολισμό του και έχει μετατραπεί σε ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα χρησιμοποιώντας κατασταλτικές μεθόδους απέναντι στον Ελληνικό λαό.
ΑΡΝΟΥΜΑΙ να συναινώ σε ένα έγκλημα που συντελείται τόσο προς τον Ελληνικό λαό όσο και προς το Κίνημα.

ΑΡΝΟΥΜΑΙ να συνεχίσω να εθελοτυφλώ ότι πράττω το πολιτικό καθήκον μου, μέσα από καταγγελτικές ανακοινώσεις ή εκφράζοντας την αντίθεση μου.

ΑΡΝΟΥΜΑΙ να είμαι συνένοχη…!!!

Από σήμερα, θα δίνω τις μάχες μου στους δρόμους για την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης υπερασπιζόμενη την ιστορική μνήμη του Κινήματος και σεβόμενη εσάς τους συντρόφους μου που δεν συναινείτε, ακόμα και εάν έχετε επιλέξει να παραμείνετε.
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,

Αθανασία (Νάνσυ) Πανταζή

Απο το πολιτικο καφενειο www.politikokafeneio.com

ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ στο Συνταγμα

Ακροδεξιοί και παραστρατιωτικοί δημιούργησαν Ομάδας Περιφρούρησης της πλατείας Συντάγματος!!!
Οργανωτής ο ακροδεξιός Σταύρος Βιτάλης (Υποστράτηγος Καταδρομών Κ.Α. Ε.Α. Εκπρόσωπος Πατριωτικού Μετώπου)!!!

Όταν η Αριστερά έκανε μπάνια το παρακράτος προετοιμαζόταν!

«Δημοκρατική Άμυνα Τηλ. 2103233582 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ολοκληρώνεται η οργανωτική δομή της Ομάδας Περιφρούρησης της πλατείας Συντάγματος, για την 3η Σεπτέμβρη. Στην φάση της ολοκλήρωσης της οργανωτικής δομής της, μπήκε σήμερα η Ομάδα Περιφρούρησης, του Λαού που θα διαδηλώσει την 3η Σεπτεμβρίου στο Σύνταγμα. Συγκεκριμένα, η Ομάδα Περιφρούρησης η οποία φέρει τον διακριτικό τίτλο «Δημοκρατική Άμυνα», θα φοράει διακριτά ρούχα, με σύμβολα τα δύο πλέον χαρακτηριστικά πολιτιστικά σύμβολα του Ελληνισμού και της Δημοκρατίας, την Ακρόπολη και τον ήλιο της Βεργίνας, θα έχει στη διάθεσή της αντιασφυξιογόνες μάσκες, για την περίπτωση που το κράτος και το παρακράτος αποφασίσουν να προχωρήσουν σε «στημένες συγκρούσεις» και ο κεντρικός της στόχος θα είναι να προστατέψει την ειρηνική διαδήλωση των «Αποφασισμένων». Αυτά μεταξύ άλλων αναφέρει η ανακοίνωση των αυτοδιορισθέντων περιφρουρητών του Συντάγματος που καθοδηγούνται από τον Σταύρο Βιτάλη Υποστράτηγο Καταδρομών Κ.Α. Ε.Α. Εκπρόσωπος Πατριωτικού Μετώπου!!! Αύριο Παρασκευή στη Νίκης 33 (δίπλα στο Εκκλησάκι), όπου είναι τα γραφεία της «Δημοκρατικής Άμυνας» θα δώσουν τον όρκο της Φιλικής Εταιρίας! Επικεφαλής όλης αυτής της Κίνησης που γίνεται εν αγνοία της Πλατείας Συντάγματος είναι ο Σταύρος Βιτάλης με τον οποίο μίλησα σήμερα ο ίδιος και που θεωρεί την επαναστατική Αριστερά ως προβοκάτορες και πράκτορες του κράτους!!! «Όποιος μιλάει για βουλευτηλίκια σήμερα, να φύγει από μπροστά μας»

Απο το Πολιτικο Καφενειο www.politikokafeneio.com

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΥΡΚΟΣ

Εφυγε ο συντροφος Λεωνιδας Κυρκος.
Για ολους εμας που δουλεψαμε, αγωνιστηκαμε, κλαψαμε, χαρηκαμε μαζι του, θα ειναι παντα μαζι μας. Καλη ανταμωση συντροφε Λεωνιδα